สวัสดีครับ... วันนี้นับเป็นการเริ่มต้นครั้งแรกที่ได้เขียนบันทึกลงในบล็อกและเรื่องราวที่บันทึกนี้มิใช่เกิดจากความคิดของตนเองแต่เป็นเรื่องที่คัดบางส่วนมาจากพระจ่านิพนธ์ (ปู่กล้วย)ที่เรียบเรียงไว้ เมื่อได้ศึกษาดูแล้วเห็นว่าน่าจะมีประโยชน์กับคนอย่างเราๆ ไม่มากก็น้อย มาลองอ่านดูครับ..
1.วิธีรักษาไมตรีจิตให้ยั่งยืน
- อย่าห่างเหินกันเกินไป อาจทำให้ระแวง
- อย่าใกล้ชิดกันเกินไป อาจทำให้รำคาญ
- อย่าขอความช่วยเหลือกันพร่ำเพรื่อ (ทุกบ่อย) อาจทำให้เบื่อหน่าย
2.สิ่งที่พึงสำเหนียก
- รักกันมากก็อาจเกลียดกันมาก
- หวังไว้มากก็อาจผิดหวังมาก
- เอาใจกันมากก็อาจรำคาญมาก
- เราเกลียดอะไร คนอื่นก็อาจเกลียดไอ้นั่น
- เราชอบอะไร คนอื่นก็อาจชอบอย่างนั้น
- อยากให้เขาไหว้เรา เราก็ต้องไหว้เขาก่อน
- รักกันอย่าหยอกกัน รักกันอย่ายืมเงินกัน
- อย่าหวังสิ่งที่ไกลเกินหวัง จงหวังเพียงครึ่งเดียวในสิ่งที่ตนหวัง (เช่น ครูหวังใน คศ.3)
- อย่าหวังอะไรอย่างลมๆ แล้งๆ กับเทวดาที่อยู่บนฟ้า ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะคน
- ความสำเร็จความสมหวังอันยิ่งใหญ่ 10 ครั้ง ไม่เท่าความล้มเหลวของครอบครัวเพียงครั้งเดียว
- การเรียนด้วยตนเอง จดจำได้ดีเป็นนักรู้ การเรียนด้วยครู จดจำได้ดีเป็นนักเรียน
- นักเรียนและนักรู้ มีรวมอยู่ในผู้ใด ผู้นั้นคือปรัชญาเมธี!...
อ่านแล้วเป็นไงครับ..เห็นเหมือนท่านไหมครับ...
........ฅอฅน........
สวัสดีค่ะครูสุพจน์ จำได้ศิษย์เก่าคนนี้ได้มัย
คะได้อ่านในบล๊อกต่างแล้วก็ดีนะคะ
คุณครูลองเสริมเรื่องทำอย่างไรดี
นะที่จะทำให้คนที่ถุกทิ้งลืมคนที่ทิ้งเขาได้
สอนให้ฝึกคิดเรื่องนี้หน่อยสิคะ
ถ้าลงรูปภาพตัวจริงมาครูจำได้แน่นอน..อะไรก็ตามสิ่งที่จะช่วยตนเองได้คือ..สมาธินั่นล่ะ...