เรื่องเล่าจากชาวสาธา

ชีวิตคนทำงานด้านสาธารณสุข

เริ่มต้นจากชีวิตที่ไม่ชอบวิชาชีพด้านการพยาบาล แต่ต้องเรียนพยาบาล ตามใจพ่อแม่ จนกระทั่งจบพยาบาลได้เดินเฉิดฉายเป็นเด็กเย็บกระดาษที่ สสจ. 1 เดือนต่อแต่นี้ไปก้อต้องทำงานจริงๆแล้ว บรรจุพร้อมเพื่อนรวม 4 คน ลงในโรงพยาบาลชุมชนเล็กๆ 10 เตียง แล้วต้องผลัดกันอยู่เป็นเพื่อนกันเวลาอยู่เวร ศึกษาหาความรู้ไว้สำหรับทำงานเพราะต้องเป็นหัวหน้าทีมเอง ทำงานได้ 4 ปี เผอิญสอบเรียนต่อปริญญาโทได้ กลายเป็นเด็กกรุง 2 ปีกว่าๆ จบมาเปลี่ยนชีวิตจาก พยาบาลขึ้นเวร ลงเวร มาทำงานชุมชนอยู่ในชุมชน จากชีวิตที่ไม่ชอบพยาบาล กลับกลายเป็นพยาบาลที่รักชุมชน รักงานชุมชน เพราะเราผูกพัน เราเปรียบเหมือนส่วนหนึ่งของชุมชน ที่เขาไว้ใจ ด้วยความอยากรู้จึงลงศึกษาต่อ มสธ. หลักสูตรบริหารสาธารณสุข และสาธารณสุขศาสตร์ เป็นลูกศิษย์ มสธ.ด้วยนะ ตอนนี้ทำงานอยู่ศูนย์สุขภาพชุมชน รับงาน NCD ก็สนุกสนานดี รักในงานที่ทำ ชอบในสิ่งที่เป็นอยู่ ใช้ชีวิตแบบพอเพียง แม้เราไม่มีค่าเวร แต่เราก็พอใจว่าเราทำงานที่รักและคุ้มกับเงินพตส.ที่เราเบิกในแต่ละเดือน และขอย้ำชีวิตเราจะมีความสุขถ้าหากเราพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่ และเราไม่เบียดเบียนใคร ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก้อคงจะเพียงพอสำหรับพยาบาลวิชาชีพตัวเล็กๆคนหนึ่ง