เมื่อก่อนนั้นฉันเคยคะนองกับชีวิตที่เพิ่งผ่านมาไม่เท่าไหร่ ชีวิตที่ผ่านมาไม่เท่าไหร่จะ “ไม่ค่อยทุกข์”
สามเดือนในช่วงพรรษานี้ฉันเลยตั้งใจ ตั้งจิต อธิษฐานเพื่อเรียน เพื่อสู้ และเพื่อสู้กับ “ทุกข์”
กว่าสองเดือนแล้วนะที่หลังของฉันไม่ได้ราบลงกับพื้น
ในระหว่างรัตติกาล หลังฉันนั้นตั้งตรงเป็นมุมฉากอยู่กับแกนโลก “ทุกข์น่ะ ชีวิต...”
ยี่สิบเก้าปีกว่าที่ผ่านมา การหลับ การนอน ที่เคยหลอก เคยหลอนฉันว่า นี่แหละ “ความสุข”
แต่สองเดือนที่ผ่านมานี้ ฉันขยาด ฉันหวาด ฉันกลัวเมื่อความมืดแห่งราตรีนั้นคืบคลานเข้ามา
เมื่อก่อนที่เคยหลับปุ๋ย หลับสบาย แต่เดี๋ยวนี้ต้อง โอย โอ๊ย ทุกครั้งเมื่อรู้สึกตัวตื่น
โอ๊ย ฉันปวดหลังแย่แล้ว โอย โอย โอย “ทุกข์น่ะ ชีวิต...”
ความรู้แห่งชีวิตที่สำคัญและจำเป็นที่สุดในการที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์และได้พบพระพุทธศาสนานี้คือรู้ว่า การเกิดเป็นทุกข์ การแก่เป็นทุกข์ การเจ็บ การป่วยเป็นทุกข์ และการตายนั้นก็เป็น “ทุกข์...”
ทุกชีวิตที่ได้เกิดมานี้เบื้องต้น ท่ามกลาง และเบื้องปลายนั้นต้องดำเนินอยู่และติดอยู่กับความทุกข์
หลายชีวิตน้อย ๆ ที่เกิดมายังไม่นานก็เหมือนฉันเมื่อก่อนที่คะนองกับสังขารนี้ว่าไม่ทุกข์ ใช้สังขารนี้ที่ได้รับมาจากพ่อและแม่เพื่อวิ่งแล่นหาแต่ความสุข
การติดสุขนี้แก้ยากนะ
การติดสุขทำให้ฉันหลง ทำให้ฉันประมาท ทำให้ฉันพลาดในกาลหรือ “เวลา”
ชีวิตนี้น้อยนัก ควรเร่งรู้จักทุกข์ และปลุกชีวิตให้ตื่นเสียจากสุขที่สังคมปรนเปรอให้
ชีวิตที่เหลืออยู่ กับเดือนหนึ่งที่อาจอยู่หรืออาจจะเหลือให้ฉันได้รู้และสู้กับความทุกข์
ฉันก็จะสู้ไป ดูไป และอยู่ไปกับความทุกข์นี้เมื่อไม่ให้ชีวิตฉันประมาท เลินเล่อเหมือนแต่ก่อนที่ผ่านมา...
แวะมาเยี่ยม เพื่อช่วยคลายทุกข์ เราต้องยอมรับและปล่อยวาง จึงจะทำให้เราหมดทุกข์
นมัสการพระคุณเจ้า
รู้ทุกข์ ความรู้ว่าชีวิตนี้เป็นทุกข์ เป็นความรู้ที่ถูก ความรู้ที่ต้อง เป็นสัมมาทิฏฐิ ความรู้ว่าชีวิตเป็นทุกข์นั้นเป็นทางแห่งอริยมรรค
ทุกข์ในขันธ์ ขันธ์ทั้งห้าเป็นตัวทุกข์ ทุกข์นี้จึงเป็นทุกข์แห่งอริยสัจ...