สวัสดีค่ะ..ท่านผู้อ่านที่เคารพ
หลังจากเปิดตัวบล็อกคนแบกเป้ มาร่วม 2 อาทิตย์แล้ว ก็ได้รับการตอบรับอย่างอบอุ่นจากท่านผู้อ่านอย่างมากค่ะ ทำให้ผู้เขียนจะหยุด up date เรื่องราวไม่ได้ซะแล้ว แน่นอนว่าต้องเขียนไปเรื่อย ๆ เป็นตอน ๆ ไป และเรื่องราวที่จะเล่าสู่กันฟังอาจจะเป็นประสบการณ์การท่องเที่ยวของตนเองหรือท่านอื่นที่น่าสนใจ ก็ได้น่ะค่ะ
เอาล่ะค่ะ อารัมภบทมาซะยืดยาว เข้าเรื่องกันเลยดีกว่าน่ะ...
ตอนที่ 1 จะเล่าสู่กันฟัง เรื่องของเสือเหลือง นั่นก็คือประเทศมาเลเซียค่ะ
จะว่าไปแล้ว ประเทศนี้อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากประเทศไทย และเป็นประเทศเพื่อนบ้านประเทศแรกที่ผู้เขียนได้มีโอกาสแบกเป้ตั้งแต่เล็กค่ะ เพราะเมื่อถึงช่วงปิดเทอมทุกปี จะต้องไปเยี่ยมคุณลุง คุณป้า และคุณน้า
ที่เรียนและทำงานใน Kuala Lumper กว่าจะกลับก็นู้นเลย ตอนใกล้เปิดเทอม....
การไปมาเลเซียในอดีต ถือว่าไม่ง่ายเลย เพราะถ้าไม่ได้ไปกับรถเอง ก็คงต้องพึ่งรถแท็กซี่หรือรถบัส ซึ่ง
ก็กินเวลาเกือบ 10-12 ชั่วโมง เรียกว่านั่งจนเข็ดหลังก็ว่าได้..และถนนหนทางก็เป็น 2 เลน สภาพภูมิประเทศยังเป็นภูเขาและทางคดเคี้ยว เล่นเอาทั้งเด็กและผู้ใหญ่ อาเจียนและเวียนหัวกันเป็นแถว
และจะต้องเตรียมอาหารการกินไปเอง เพราะสมัยก่อนไม่มีร้านค้ามาก จะมีเฉพาะเมืองใหญ่ ๆ เท่านั้น
ดังนั้นถ้าเกิดใกล้เวลาอาหารเที่ยง บางทีก็ต้องรับประทานริมทาง ใต้ต้นไม้ ว่ากันไปค่ะ..
แต่ในสมัยนี้สะดวก สบายมาก ๆ และแนะนำว่าควรนั่งรถบัสหรือถ้าไปกันหลายคน ก็เช่ารถตู้ จะสะดวกมากๆค่ะ โดยรถตู้จะคิดประมาณวันละ 1500 บาท จากนั้นเราสามารถมาเฉลี่ยค่าเดินทางกับเพื่อน ๆ
ก็จะประหยัดไปมากค่ะ และเราสามารถจะแวะจุดท่องเที่ยวที่ตามริมทางได้ด้วยค่ะ..
ติดตามตอนต่อไปในคราวหน้าน่ะค่ะ...
