ที่เว็บนี้เรียกบล็อกว่าการบันทึก ซึ่งก็เหมือนกับล็อกทั่วๆไป แต่ที่แตกต่างจากที่อื่นๆคือ เว็บนี้มีความรู้สึกอบอุ่น เอื้ออาทร ใครเขียนบันทึกอะไรก็มีคนมาคอมเมนต์ให้ทุกครั้ง จะมากหรือน้อยก็แล้วแต่...
ผมเป็นโรคเสพย์ติดการเขียนบล็อกครับ
ณ วันนี้ผมมีบล็อกแล้วเกินกว่าสิบแห่งขึ้นไป
จากการที่มีบล็อกจำนวนมากนี้เอง ผมจึงเห็นความเหมือนที่แตกต่างกันครับ คือบล็อกบางแห่งผมไม่ทราบว่ามีคนอ่านหรือไม่ แต่ที่แน่ๆคือไม่มีคนมาคอมเมนต์ให้สักรายเดียว คนที่ผมรู้จักในเว็บบอร์ดบางแห่งเขาโต้ตอบผมว่า คุณไปแคร์อะไรกับการคอมเมนต์ เราเขียนเรียบร้อยแล้วก็ถือว่าเราประสบความสำเร็จแล้ว จะมีคนอ่านหรือไม่มีคอมเมนต์ก็ไม่แปลกอะไร ก็แล้วแต่นานาจิตตังเถอะโยม...ฮา
แต่ที่นี่นับตั้งแต่ผมเขียนบันทึกสัพเพเหระแบบไร้สาระมาพอสมควร ก็จะมีคนมาคอมเมนต์ให้แบบให้กำลังใจว่า ต่อไปเขียนให้มีสาระกว่านี้นะลุง...ฮา
ผมว่ามันเป็นกำลังใจเล็กๆที่มีคุณค่าทางใจนะคุณ มันรู้สึกอบอุ่น เอื้ออาทรดี คล้ายๆกับว่ามีคนคอยอ่านบันทึกของเราอยู่ ซึ่งความจริงเขาอาจจะไม่ตั้งใจอ่าน แต่เผอิญผ่านมาเห็นเข้า...ฮา
สิ่งนี้แหละท่านทั้งหลาย ผมจึงเข้ามาเขียนบันทึกวันนี้เป็นวันที่สามแล้ว หากเบื่อที่จะอ่านบันทึกนี้ผมขอเชิญไปที่บ้านของผมอีกแห่งหนึ่ง มีเรื่องราวให้อ่านมากมาย เชิญที่นี่ครับท่านhttp://www.bloggang.com/mainblog.php?id=century อ่านแล้วอย่าลืมคอนเมนต์นะ จะบอกให้...ฮา