เขาบอกว่าอยู่คนเดียวให้ระวังความคิด อยู่กับมิตรให้ระวังคำพูด

อันนี้เห็นท่าจะจริงแล้ว คนเราเมื่ออยู่คนเดียว เรื่องที่ไม่อยากจะคิด

ก็คิดไปร้อยแปด ถ้าไม่สบายใจอยู่ เหมือนว่าความทรมานนั้นมันจะเพิ่มมากขึ้น

รู้สึกเหมือนว่าถ้าได้มีเรื่องร้ายแรงเข้ามาในชีวิตแล้ว เรื่องต่อๆไปมันก็มักจะตามมาเสมอ

อย่างนี้เหนื่อยนะครับ เหนื่อยใจไม่พอ พาลทำให้สุขภาพแย่ตามไปด้วย

อะไรซะอีกละครับ คิดมากก็นอนไม่หลับไง นอนน้อยพักผ่อนน้อย สมองก็เบลอๆไป

จะทำอะก็ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง....

อยากรู้วิธีจังครับ เมื่อเราเครียดแล้วทำยังไงจะไม่เครียดนะ

โดยเฉพาะเครียดแล้วชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว ไม่อยากยุ่งกับใคร

ยิ่งอยู่คนเดียวความคิดก็ยิ่งเข้าป่าไปไกลเลยครับ อยู่กับเพื่อน

กับคนรอบข้างก็โอเคดีนะ เหมือนจะอยู่ได้ ถ้าถึงตอนที่อยู่คนเดียวเมื่อไหร่

ไอ้ความรู้สึกนั้นมันก็จะกลับมาวนเวียนอยู่เสมอ...อย่างนี้ผมจะเป็นโรคจิตได้ไหมครับ??