กรรมคือการกระทำ การกระทำใน ๓ ทางคือ ทางกาย วาจา และใจ ในทางศีลธรรมแตกต่างจากกฎหมายบ้านเมือง ในทางศีลธรรม "แค่เพียงการคิด" ก็ "ผิด" ได้แล้ว

    ถึงวันศุกร์ทีไร ให้ต้องปวดใจทุกครั้ง ก็ในเมืองรถมันติด จะให้ทำอย่างไรล่ะ รถติดยังไม่พอ การศึกษาก็ติดๆ ขัดๆ ไปกับรถด้วย วันก่อนมีนักศึกษากลุ่มหนึ่งมาขอลาที่จะไม่สอบทานความรู้เก็บคะแนนตามระบบดังแผนที่ตั้งไว้ โดยจะขอเอาเวลาสอบนั้นไปเล่นกีฬาซึ่งโปรแกรมได้จัดขึ้น ..... ให้นึกถึงนักกีฬาที่ไปสร้างชื่อเสียงในต่างประเทศ แหม..นี่ถ้าได้เป็นนักกีฬาคนนั้นก็ดีหรอก กลับมามีแต่คนเห็นความสำคัญ มีเงินทองมากมายเลย...แต่..นักศึกษาคงไม่คิดอย่างนี้หรอก...เขาอาจจะกลัวรุ่นพี่ก็ได้จึงไปเล่นกีฬา "เดี๋ยวให้รุ่นพี่ทำหนังสือลาและจะนำมาส่งให้อาจารย์นะ" นี่คือคำตอบที่บ่งบอกออกมาจากสายตาว่า "กีฬาสนุกกว่าเยอะ ไม่ต้องอ่านหนังสือด้วย" ส่วนในใจของผู้รับผิดชอบวิชากลับรู้สึกว่า "การเก็บคะแนนมันไม่ได้มีความสำคัญเท่ากับหรือเหนือกว่าการเล่นกีฬาเลยหรือนี่...แตกต่างจากผู้รับผิดชอบวิชาจริงๆ ที่เห็นใครนั่งอ่านหนังสือ ทบทวนความรู้ เขียนความรู้ออกมา พร้อมกับแสดงพลังแห่งความรู้ น้ำตาภายในมันเอ่อล้นไหลออกมาภายนอกอย่างปลื้มใจ อยากจะเข้าไปคุยด้วยกับเด็กแบบนั้น"

   ในมงคลชีวิตบอกว่า "การงานไม่คั่งค้าง เป็นความเจริญของชีวิตนะ" แต่ดูเหมือนเด็กวันศุกร์ไม่ได้อ่านเรื่องนี้ งานจึงค้างและยกไปสัปดาห์ถัดไป ผนวกกันเข้าไปเยอะๆ "เหนื่อยหน่อยนะอยู่กับฉัน" พลพลเขาว่าไว้อย่างนั้น

  ออกจากห้องเรียน สมองร้อนผ่าว หน้าตายังกับ "ยักษ์กับมาร" อ๋อ เจอแล้ว ที่แท้ "ยักษ์และมาร" ก็อยู่ในตัวของผมนี่เอง ให้หวนคิดถึงตอนเด็ก "อาจารย์จะมาบังคับอะไรผมนักหนา...แต่งตัวก็ต้องให้เรียบร้อย ก็ผมไม่ชอบนี่....ทำงานก็ต้องให้เสร็จตามกำหนด ก็ผมไม่ชอบทำงาน ผมชอบเล่น ทำงานไม่เห็นจะสนุกอะไรเลย งานอะไรของอาจารย์ก็ไม่รู้ ให้กวาดลานวัด เรื่องอะไรจะกวาด อาจารย์ยังไม่กวาดเลย ... ก็ผมชอบฟังเพลง มาริบวิทยุของผมทำไม...ก็ผมอยากนอน อาจารย์จะมาวุ่นวายอะไรกับผม ทำไมต้องให้ผมตื่นตั้งแต่ตีห้าด้วย นี่มันเวลานานนะ....อะไรกัน..แก้แล้วแก้อีก ไม่ถูกใจอาจารย์สักที เบื่อแล้วนะ จู้จี้ขี้บ่น....ฯลฯ"

  ชีวิตของอาจารย์ที่ต้องดูแลเอาใจใส่พวกเราตลอดเวลา มันหนักยิ่งกว่าการที่ผมได้เห็นผู้เรียนในชั้นเรียนเพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งของสัปดาห์เท่านั้น....ยอมรับกรรมนี้แต่โดยดี...แต่จะหาทางแก้ด้วยการ "ทำใจให้ว่าง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทุกอย่างเป็นไปตามกรรม...อโหสิๆ กรรมนี้อย่าได้ตกไปสู่บุคคลอื่นๆอีกเลย"