สิ่งอื่นไม่สำคัญ ขอแค่ฉันได้บอกก็ดีใจแล้ว

     วันนี้ฉันนั่งเศร้าอยู่กับใจตัวเองที่มันไม่ค่อยรักดีเท่าใดนัก เริ่มแน่ใจตัวเองแล้วล่ะว่า สัจธรรมของชีวิตคือการพบเพื่อพรากจริงๆ  ไอ้โน่นก็ไม่ดี ไอ้นี่ก็ไม่ชอบ  สิ่งที่ชอบอยู่ไกล สิ่งไม่ถูกใจเข้ามาง่าย เหมือนกันกับการซื้อเลขท้ายนั่นแหล่ะ คนที่ถูกมีเพียง หนึ่งในหลายร้อย คนที่ประสบความสำเร็จกับความรู้สึกก็คงหายากเช่นกัน
     เราตามหาความรู้สึกที่เหมาะกับตัวเองมานานแสนนาน เกือบเจอก็หลายครั้ง  หรือว่าประสบก็หลายครา แต่ทว่าน่าเสียดายกว่าจะรู้ใจก็แทบสลาย เพราะเมื่อมั่นใจว่านั่นคือสิ่งที่ใช่ มันก็ผ่านไปเสียแล้ว  ไม่มีรถไฟสายไหนย้อนกลับมารับผู้โดยสารฉันใด  ความฝันก็เช่นกันนหากเราตัดสินใจพลาดก็เลยผ่านอย่างน่าเสียดาย  เราเคยคิดว่าสิ่งหนึ่งน่าจะเหมาะกับเรานะ  แต่แท้แล้วนั่นก้เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบก็ว่าได้ เพราะแท้จริงแล้วเราเองกลับมองข้ามสิ่งที่ใกล้ตัวเราที่สุดไป  มาคิดได้อีกทีว่าสิ่งที่เราต้องการนั้นไม่ได้อยู่ไกลเราเลย  มันก็เกือบสายเกินไป  แต่ไม่ใช่ว่าเกือบสายไปนั้นมันจะเหมือนเดิมที่ไหนเล่า
     ครั้งเมื่อมีคนสนใจเราเรากลับไม่สนใจเขา แต่ตรงกันข้ามเมื่อรู้ว่าเราจะเสียเขาไปเราก็กลับเป็นว่าเราวิ่งตามเขา  ไม่ขอวอนให้เธอกลับมา แต่อยากบอกเธอสักครั้งก่อนที่เธอจะเดินจากฉันไปว่า  ฉันขอโทษที่มองไม่เห็นเธอในยามที่เธอสุข  แต่ธรรมดาว่าคนเราจะนึกถึงคนที่ดีต่อเราที่สุดก็ต่อเมื่อเรามีความทุกข์เท่านั้น  วันนี้แม้ฉันจะเศร้ากับตัวเอง แต่ฉันก็ดีใจที่ครั้งหนึ่งในชีวิตฉันไดมีความสุขกับเธอผู้เป็นนิรันดร์สำหรับความรู้สึก  มันจะสสายไปไหมหากฉันจะบอกว่าเธอคือนางฟ้าจริงๆ แม้ใครจะมองเธอว่าเป็นอย่างไรก้ตาม เพราะว่าเธอคือคนที่ฉันอยู่ใกล้แล้วฉันมีความสุขที่สุด  สิ่งอื่นไม่สำคัญในวันนี้ ขอแค่ได้บอกเท่านี้ฉันก็สุขแล้ว.............