การเข้าไปอยู่ในโลกจำลอง โลกที่ดูเหมือนเราจะสงบ และตื่นรู้เสมอ
ในขณะที่เราอยู่ในช่วงของการภาวนา....ทุกอย่างดูไหลลื่น...มีพลัง..
แต่ในวิถีชีวิตจริงนั้น...
ดังเช่นวันนี้ วันแรก เหมือนการเข้าสูสนามทดสอบจริงๆของชีวิต...
ทุกอย่างดูไม่ง่าย เพราะสิ่งที่ผ่านเข้ามานั้นมากมาย ตลอดเวลา แปรผัน เปลี่ยนแปลงไม่นิ่ง
การตื่นรู้ในทุกขณะของชีวิตนั้น ในชีวิตจริงๆเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยทีเดียว
ดังที่เคยได้ยินว่า คนส่วนมากนั้นไม่ได้รู้ตัวจริงๆ เพราะจะอยู่แต่กับความคิด...ส่วนใหญ่..
สิ่งที่เห็นได้ชัดจากประสบการณ์จริงวันนี้คือ(ที่เป็นรูป-นาม ที่เข้ามากระทบและท้ายทายต่อการรู้)
- สิ่งที่ตามองเห็น ที่หูได้ยิน...ก็จะเกิดความคิด ความจำ การปรุงแต่งที่รวดเร็ว..
- ความกดดันที่เราอาจจะต้องทำงานแข่งกับเวลา แข่งกับปัจจัยที่ต้องรีบและใช้เวลาให้น้อย
การรู้ทัน การหาสมดุลตรงนี้เป็นเรื่องที่น่าสนใจและท้าทายอย่างมากครับ
แต่เท่าที่ลองดู สังเกต รับรู้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความคิดของเรา....
ความคิดที่เกิดขึ้นทั้งเกิดเองภายใน และเกิดหลังมีผัสสะต่างๆ
เรามักไม่ทันและไม่รู้ตัว และส่วนมากก็จะหลง
หรือไหลไปกับความคิดและความรู้สึกนั้นๆ...
การค่อยๆฝึกและพยามทัน จนเกิดสติต่อเนื่องจนเกิดสภาวะที่ทันต่อความคิด ?
เกิดการตื่นรู้..
เข้าใจว่าน่าจะเป็นไปในแนวทางนี้...?
