เป็นปลื้ม

เมื่อบรรจุใหม่ยังเป็นวัยรุ่นเอาะๆอยู่  ภาระต่างๆก็ไม่มาก เวลาว่างหลังเลิกเรียนก็มีมากมาย เมื่อก่อนไม่มีการเยี่ยมบ้านเด็ก อยู่บ้านพักครูก็ว่าง ขี่จักรยานไปกับเพื่อนครูที่มาบรรจุใหม่พร้อมๆกันไปเที่ยวบ้านเด็กนักเรียนสิ่งที่เราพบคือความเป็นธรรมชาติของเด็ก เขารู้สึกดีใจที่ครูมาเที่ยวเราไปทำความรู้จักกับผู้ปกครองพบและคุยกันหลายเรื่องทั้งอาชีพ การทำงาน การดูแลเด็กๆ แต่ไม่มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรผู้ปกครองก็ต้อนรับขับสู้ด้วยอาหารที่ทำแบบพื้นบ้านอาหารท้องถิ่น คิดแล้วยังปลื้มไม่หาย แต่ที่น่าคิดก็คือเด็กสมัยนั้นไม่เห็นมีปัญหามากเท่าเด็กสมัยนี้