เวลา


เมื่อสัปดาห์ก่อน สอนนักศึกษาบนหอผู้ป่วย  

 

ในวันแรกเน้นให้เขาประเมินอาการผู้ป่วยให้ครอบคลุม ระหว่างนั้นก็ให้การดูแลคนไข้ไปด้วย

มองๆ บริบทในการดูแล เห็นนักศึกวุ่นกับการดูแลเกือบตลอดเวลา แป๊บเดียวก็ บ่าย 4 โมงแล้ว ในทางกลับกัน  มองไปที่คนไข้แล้ว ทำให้นึกถึงคำพูดของคุณแม่พี่คนหนึ่งที่พึ่งออกจากโรงพยาบาล อยู่ระหว่างพักฟื้น ป้าบอกว่าแต่ละวัน ดูเวลาผ่านไปช้าจัง ทำโน้นก็แล้ว ทำนี่ก็แล้ว ยังไม่ค่ำอีก  และได้คุยกับคนไข้รายหนึ่ง  คนไข้บอกว่าเบื่อจัง  คำนี้เองทำให้คิดถึงกิจกรรมการสอนในวันรุ่งขึ้น

 

รุ่งขึ้น ก่อนนักศึกษาจะเริ่มให้การพยาบาล เลยลองให้เขานั่งนิ่งๆ เงียบ สักครู่ (ใหญ่)แล้ว  ส่วนครูแกล้งถ่วงเวลาให้นานที่สุด  พอประมาณแล้ว  พอได้เวลา ประมาณ 5 นาทีก็ให้เขาเล่าว่าระหว่างอยู่ในความเงียบ นิ่งๆ เขาคิด รู้สึกอะไรบ้าง

บางคนบอกว่ามีความคิดหลายอย่างเกิดขึ้น กังวลใจ  บางคนก็ว่าทำไมนานจัง  อยากให้อาจารย์บอกให้ไปทำงานได้แล้ว บ้างก็บอกว่า ตอนแรกก็ฟุ้งซ่านความคิดฟุ้งกระจาย แต่เมื่อรู้ตัวก็กำหนดจิตให้สงบนิ่งได้

 

จากนั้นก็ให้พวกเขาสะท้อนคิดในบริบทคนไข้ เมื่อคนไข้ต้องนอนบนเตียงตลอดเวลา  คิดว่าจะเกิดอะไรกับคนไข้บ้างเมื่อนอนอยู่ในโรงพยาบาล ทุกคนได้เรียนรู้และเกิดข้อคิด

...เย็นวันนั้นเลยมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับการใช้เวลา และการทำให้เวลามีความหมายสำหรับคนไข้ แลกเปลี่ยนกัน...ฟังแล้วรู้สึกดีและมีความสุขที่ทุกคนมีส่วนร่วมทำให้วันหนึ่งของคนไข้ไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป...

หมายเลขบันทึก: 202000เขียนเมื่อ 19 สิงหาคม 2008 12:26 น. ()แก้ไขเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2012 01:39 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (1)
  • เข้าใจใช้เรื่องจริง
  • ในชีวิตจริง
  • มาสอนนะศึกษานะครับ
  • ขอชื่นชมอาจารย์
  • ขอบคุณครับ
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี