เมื่อสัปดาห์ก่อน สอนนักศึกษาบนหอผู้ป่วย
ในวันแรกเน้นให้เขาประเมินอาการผู้ป่วยให้ครอบคลุม ระหว่างนั้นก็ให้การดูแลคนไข้ไปด้วย
มองๆ บริบทในการดูแล เห็นนักศึกวุ่นกับการดูแลเกือบตลอดเวลา แป๊บเดียวก็ บ่าย 4 โมงแล้ว ในทางกลับกัน มองไปที่คนไข้แล้ว ทำให้นึกถึงคำพูดของคุณแม่พี่คนหนึ่งที่พึ่งออกจากโรงพยาบาล อยู่ระหว่างพักฟื้น ป้าบอกว่าแต่ละวัน ดูเวลาผ่านไปช้าจัง ทำโน้นก็แล้ว ทำนี่ก็แล้ว ยังไม่ค่ำอีก และได้คุยกับคนไข้รายหนึ่ง คนไข้บอกว่าเบื่อจัง คำนี้เองทำให้คิดถึงกิจกรรมการสอนในวันรุ่งขึ้น
รุ่งขึ้น ก่อนนักศึกษาจะเริ่มให้การพยาบาล เลยลองให้เขานั่งนิ่งๆ เงียบ สักครู่ (ใหญ่)แล้ว ส่วนครูแกล้งถ่วงเวลาให้นานที่สุด พอประมาณแล้ว พอได้เวลา ประมาณ 5 นาทีก็ให้เขาเล่าว่าระหว่างอยู่ในความเงียบ นิ่งๆ เขาคิด – รู้สึกอะไรบ้าง
บางคนบอกว่ามีความคิดหลายอย่างเกิดขึ้น กังวลใจ บางคนก็ว่าทำไมนานจัง อยากให้อาจารย์บอกให้ไปทำงานได้แล้ว บ้างก็บอกว่า ตอนแรกก็ฟุ้งซ่านความคิดฟุ้งกระจาย แต่เมื่อรู้ตัวก็กำหนดจิตให้สงบนิ่งได้
จากนั้นก็ให้พวกเขาสะท้อนคิดในบริบทคนไข้ เมื่อคนไข้ต้องนอนบนเตียงตลอดเวลา คิดว่าจะเกิดอะไรกับคนไข้บ้างเมื่อนอนอยู่ในโรงพยาบาล ทุกคนได้เรียนรู้และเกิดข้อคิด
...เย็นวันนั้นเลยมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับการใช้เวลา และการทำให้เวลามีความหมายสำหรับคนไข้ แลกเปลี่ยนกัน...ฟังแล้วรู้สึกดีและมีความสุขที่ทุกคนมีส่วนร่วมทำให้วันหนึ่งของคนไข้ไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป...
