กวีนิพนธ์
เปิบข้าว
เปิบข้าวทุกคราวคำ..................จงสูจำเป็นอาจินต์
เหงื่อกุที่สูกิน.............................จึงก่อเกิดมาเป็นคน
ข้าวนี้นะมีรส.............................ให้ชนชิมทุกชั้นชน
.....เบื้องหลังสิทุกข์ทน.....................และขมขื่นจนเขียวคาว
......จากแรงมาเป็นรวง......................ระยะทางนั้นเหยียดยาว
......จากรวงเป็นเม็ดพราว....................ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ
.........เหงื่อหยดสักกี่หยาด....................ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
...ปูดโปนกี่เส้นเอ็น.........................จึงแปรรวงมาเป็นกิน
....น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง..........................และน้ำแรงอันหลั่งริน
สายเลือดกุทั้งสิ้น.......................ที่สูซดกำซาบฟัน
จิตร ภูมิศักดิ์จากงานกวีนิพนธ์ "วิญญาณหนังสือพิมพ์
