ทำให้รู้ว่า ภายในจิตใจของคนอินเดีย เปิดกว้างเสมอ ยินดีต้อนรับสิ่งดีๆ ที่มอบให้แก่กันโดยมิได้ เอาความเชื่อ ศาสนา มาปิดกั้นมิตรภาพเลย
วันที่ ๑๕ สิงหาคม เป็นวันที่อินเดียได้รับอิสระภาพ เป็นปีที่ ๖๑
กับครั้งหนึ่ง ที่ผู้เขียนได้มีโอกาส ใช้แผ่นดินแห่งนี้ ไปสร้างบุญกุศล โดยไปเป็นอาสาสมัครไทยคนแรก ช่วยงาน กุสินาราคลินิก ของวัดไทยกุสินาราฯ
อินเดียมีเรื่องราว วิถีชีวิตที่น่าสนใจเสมอ ทุกเหตุการณ์ ที่ผู้เขียนได้ประสบ จึงยังระลึกถึง
วันนี้ ยังเป็นช่วงเฉลิมฉลอง ความมีอิสระเสรีของชนชาวอินเดียอยู่ ผู้เขียนจึงขอร่วมส่งใจไปฉลองกับพวกเขา ด้วยการนำเรื่องเก่าๆ และภาพที่เก็บเอาไว้ ให้ทุกดวงใจที่ได้เข้ามาชม พลอยปิติยินดี กับดินแดนมหัศจรรย์ที่สร้างความรู้สึกประทับใจให้กับผู้มาถึง มาเยือนทุกผู้คนไป
คิดถึงทุ่งข้าวสาลี ที่มีการปลูกเต็มพื้นที่ ในกุสินารา
ผู้เขียนไปแรกๆ ข้าวยังอ่อน มองไปทางไหน ก็มีแต่ความเขียวขจี
สุดลูกหูลูกตา ครั้นพอใกล้เวลากลับบ้านเกิด ต้นข้าวก็เริ่มแก่
เปลี่ยนเป็นทุ่งสีทอง ไปทั้งแผ่นดินกุสินารา
....ป่านนี้ ข้าวสาลี คงเป็นอาหารชั้นเลิศ ที่หล่อเลี้ยงผู้คนที่นั่น
ให้ได้อิ่มหนำ ตลอดปี...
คิดถึงร้านชา"การัมจาย" ที่เตาไฟต้มน้ำไม่เคยขาด
เพราะชาร้อน ผสมนมสดนี้ เป็นเครื่องดื่มเดียว
ที่คนอินเดีย ดื่มได้ตลอดทั้งวัน
เขาจึงมีสุขภาพที่แข็งแรง สมบูรณ์
วันนั้น...ผู้เขียนได้ขออนุญาต พ่อค้าใจดี
ชงชาเอง...ก็ไม่ยากเท่าไหร่นี่นะ
คิดถึง...วันที่ไปกินอาหารที่บ้านคนอินเดีย
เป็นการฟื้นฟู การกินอาหารด้วยมืออีกครั้ง
ทำให้ได้รู้ว่า มือนี้ วิเศษนัก สามารถคัดกรองอาหารได้ดี
ยิ่งกว่าช้อนเป็นไหนๆ จะเป็นการเลือกก้างปลา
หรือผสมอาหาร ให้ได้คำที่อร่อย เหมาะกับปาก
ก้อ...ต้องนี้เลย "มือ"เราเอง
คิดถึง...
วันที่เป็นกัลยาณมิตร พาคุณหมอมากราบพระในโบสถ์
ทำให้รู้ว่า ภายในจิตใจของคนอินเดีย
เปิดกว้างเสมอ ยินดีต้อนรับสิ่งดีๆ ที่มอบให้แก่กัน
โดยมิได้ เอาความเชื่อ ศาสนา มาปิดกั้นมิตรภาพเลย
คิดถึงคนในหมู่บ้าน..
ที่เวลาเห็นคนต่างชาติ ผ่านบ้านไป เขาจะออกมายืนโบกมือ
รอยยิ้ม และเสียงทักทาย ที่ฟังไม่ออก
แต่..เข้าใจในความหมายนั้นดี
"ยินดีต้อนรับ"
คิดถึงกลิ่นการเคี่ยวน้ำอ้อย ที่หอมหวาน
จนกลายเป็นน้ำตาล เอาไว้กินกัน
วันนั้น.. จำได้ผู้เขียนใช้นิ้วปาด เอาน้ำตาลที่ติดก้นกระทะ
มากิน และทำให้รู้ว่า น้ำตาลเคี่ยวเอง
ที่ปราศจากสารปนเปื้อนใดๆ เป็นรสธรรมชาติ
ที่หอมและหวานลิ้น
ยิ่งกว่าความหวานใดๆ
คิดถึง...
ดอกกุหลาบ ที่มีขนาดใหญ่เกือบเท่าใบหน้า
มีกลิ่นที่หอม ละมัย ไปทั่วบริเวณ
แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ ของผืนดินที่ปลูก
และความพิเศษของพันธุไม้
และสุดท้าย..
คิดถึงตะวันลับฟ้าที่อินเดีย
ยังเป็นความเสถียร ของวารวันเสมอ
ต่อให้อยากให้ทุกภาพที่พบเห็น ได้สัมผัส ได้ซึมซับเอาไว้
ให้คงอยู่กับเรานานเท่านาน
ที่สุดเราก็ต้องจากลากันอยู่ดี ..
เหมือนตะวันย่อมลับฟ้าเสมอไป
คิดถึงอินเดีย...คิดถึงกุสินารา
ดินแดนที่ทำให้ผู้พบเห็น
เกิดอิสระ
เสรีภาพ
ในหัวใจ
...คิดถึงนะจ๊ะ...
...อินเดีย...
"นมัสเต้"
สวัสดีค่ะ คุณหมอรุ่ง
คิดถึงเสมอ
สวัสดีค่ะคุณครูอ้อย แซ่เฮ
ยินดีเสมอค่ะ ที่จะได้รวบรวมเรื่องราว มาเล่าสู่กันฟังค่ะ
ทุกการพบเจอ สร้างความคิดถึงต่อกัน
เหมือนคนแซ่เฮ เช่นกันนะคะ
คิดถึงคุณครูค่ะ
เมื่อไหร่จะได้พบกันอีกหนอ
ขอบคุณมากค่ะ สำหรับความห่วงใย ระยะนี้ สุขภาพดีค่ะ
โยคีน้อย
อินเดียเป็นดินแดนที่เหลือเชื่อ
ใครได้ไปแล้วครั้งหนึ่ง จะต้องได้กลับไปอีก
สาธุกับเรื่องราวและภาพประกอบดีๆ
สวัสดีค่ะพี่โยคี
อยากให้คนไทย ให้โอกาสตัวเอง เดินทางไปเยี่ยมชมอินเดียสักครั้ง
ไปอย่างบริสุทธิ์ใจ และยินดี กับสิ่งที่ะได้พบเห็น
เมื่อนั้น ใจของเรา จะกลั่นกรอง เอาสิ่งที่มีคุณค่ากลับมา
เหมือนพี่โยคี เหมือนโยคีน้อย ได้ประสบมาแล้ว
สาธ สาธุ สาธุ
ขอให้แรงอธิษฐานเป็นจริง
ได้ไปอินเดียอีกสักครั้ง
ไปอย่างมนุษย์คนหนึ่ง ที่จะเอื้ออาทรต่อกันได้
ขอบคุณพ่โยคีที่มาเยี่ยมชมค่ะ