เมื่อเราปฏิธรรม จะนั่งสมาธิก็ดี เดินจงกลมก็ดี ทำข้อวัตรข้อปฏิบัติก็ดี เราทำเพื่อปล่อยเพื่อวาง ไม่ได้ทำเพื่อเอาอะไร เพราะอะไร อะไร เราก็ “ไม่เอา...”
การนั่งสมาธิอย่างนี้ ความสงบเราก็ไม่เอา ความวุ่นวายเราก็ไม่เอา
นั่งหายใจเข้าสบายยยยยย นั่งหายใจออกสบายยยยยยยย
สูดลมหายใจเข้าให้สบาย สูดลมหายใจเข้าให้สบาย
เราก็นั่งไปอย่างนี้แหละ
ความสงบเราก็ไม่เอา ความวุ่นวายเราก็ไม่เอา อะไร อะไร ก็ “ไม่เอา” เรานั่ง “เพื่อปล่อย เพื่อวาง...”
การเดินจงกลมก็เหมือนกัน ความสงบเราก็ไม่เอา ความวุ่นวายเราก็ไม่เอา
เราเดินไปนี้ก็เพื่อได้ก้าวเท้าซ้าย ได้ก้าวเท้าขวา
“เดินไป เดินมา” อย่างนี้แหละ
ความสงบเราก็ไม่เอา ความวุ่นวายเราก็ไม่เอา อะไร อะไร ก็ “ไม่เอา” เราเดิน “เพื่อปล่อย เพื่อวาง...”
การถือศีล รักษาศีล บุญเราก็ไม่เอา บาปเราก็ไม่เอา
ศีลว่าไว้ให้งดเว้นสิ่งใด เราก็งดเว้นสิ่งนั้น
ศีลว่าไว้ให้ทำสิ่งใด เราก็ทำสิ่งนั้น
งดเว้นไปอย่างนี้แหละ ทำไปอย่างนี้แหละ
บุญเราก็ไม่เอา บาปเราก็ไม่เอา อะไร อะไร ก็ “ไม่เอา” เราถือศีล รักษาศีล “เพื่อปล่อย เพื่อวาง...”
การทำข้อวัตร ปฏิบัติ บุญเราก็ไม่เอา บาปเราก็ไม่เอา
เรากวาดพื้นก็กวาดไป ล้างห้องน้ำก็ล้างไป ล้างถ้วย ล้างชามก็ล้างไป อุปัฏฐากย์รับใช้ครูบาอาจารย์ก็ทำไป
มีอะไร อะไรก็ทำไปอย่างนี้แหละ
บุญเราก็ไม่เอา บาปเราก็ไม่เอา อะไร อะไร ก็ “ไม่เอา” เราทำ “เพื่อปล่อย เพื่อวาง...”
ปล่อยแล้ว วางแล้ว เราจึงจะได้ถึงซึ่งความสุขอันแท้จริง...
สวัสดีค่ะ
* สาธุค่ะ
การปฏิบัติธรรมนี้ ลาภเราก็ไม่เอา ยศเราก็ไม่เอา สุขเราก็ไม่เอา ทุกข์เราก็ไม่เอา นินทาเราก็ไม่เอา สรรเสริญเราก็ไม่เอา
เราปฏิบัติธรรมนั้นเพื่อปล่อย เพื่อวาง
ปฏิบัติไป ปฏิบัติไป อะไร อะไร เราก็ "ไม่เอา..."
แต่มันชอบฟุ้ง เวลาปฎิบัติ
คนที่ยังไม่ตายก็ต้องคิดเป็นธรรมดา
คนที่ยังไม่ตายก็ต้องฟุ้งเป็นธรรมดา
ตามดูมัน ตามดูมัน ตามดูความฟุ้งให้เป็นจริต ตามดูความฟุ้งให้ "ธรรมดา..."