“ทุกคนเป็นครู สอนโดยปฏิบัติตัว” คือคำพูดของ ศ. ระพี สาคริก ในการประชุมสภาสถาบันอาศรมศิลป์ เมื่อวันที่ ๕ ส.ค. ๕๑ ทำให้ผมระลึกได้ว่าผมถือปฏิบัติว่าทุกคนเป็นครูของผมมานานแล้ว พ่อ แม่ น้องๆ พี่น้อง ภรรยา ลูก เพื่อน เพื่อนร่วมงาน และคนที่เข้ามาอยู่ในวงสังคมของผม โดนผมจับเป็นครูหมด
ทั้งครูที่ผมหมั่นฝึกปฏิบัติตาม และครูที่ผมคอยเตือนตนว่าอย่าทำตาม และครูที่คอยให้สติปิ๊งแว้บให้เข้าใจเรื่องต่างๆ ลึกขึ้น อย่างกรณี ศ. ระพี สาคริก
ครูของผมเหล่านี้ไม่รู้ตัวว่ากำลังสอนผมอยู่ บางคนอาจตั้งใจเป็นศัตรูหรือหมั่นไส้ผมด้วยซ้ำ ท่านคงเสียใจมากที่พฤติกรรมเชิงลบของท่านกลายเป็นบทเรียนของผม
ลูกที่เรารัก ก็ทำให้เราดีใจบ้าง ปลาบปลื้มใจบ้าง ตกใจบ้าง เสียใจบ้าง สิ่งเหล่านี้กลายเป็นครูของผม ทำให้ผมเข้าใจโลก เข้าใจชีวิตดีขึ้น
ทักษะด้าน KM ที่ผมเรียนรู้ในช่วง ๕ ปีเศษที่ผ่านมา ทำให้ผมจับทุกคนเป็นครูของผมได้เก่งขึ้น ไม่ต้องแอบลักจำ แต่ ลปรร. เอาดื้อๆ เลยทีเดียว KM ทำให้ทุกคนเป็นครูของกันและกัน และเป็นนักเรียนของกันและกันในเวลาเดียวกัน
วิจารณ์ พานิช
๕ ส.ค. ๕๑
ครูดี