"การที่โรเบิร์ตถูกหนังสือโจมตีนั้นเป็นเรื่องที่รุนแรง
แต่จงจำไว้ว่า ไม่มีบุคคลใดเตะหมาที่ตายแล้ว"

บิดาโรเบิร์ต เมย์เนอร์ด ฮัตชินส์
อัน โรเบิรต์ เป็น อธิการบดีมหาวิทยาลัยแห่งชิคาโก

 

เหตุการณ์นี้ปรากฏขึ้นเมื่อปี พ.ศ.๑๙๒๙ ซึ่งก่อให้เกิดความอึกทึกครึกโครมแก่วงการศึกษาของชาติ บรรดาผู้มีการศึกษาสูงจากทุกสารทิศของสหรัฐอเมริกา ต่างรีบเร่งเดินทางมายังเมืองชิคาโก เพื่อจะได้เห็นความเป็นไปนี้ ก่อนหน้านั้นไม่กี่ปี มีชายหนุ่มผู้หนึ่ง ชื่อ โรเบิร์ต เมย์เนอร์ด ฮัตชินส์ ทำงานหารายได้จากการเป็นคนรับใช้ในร้านอาหาร คนตัดไม้ซุง ครู และคนขายราวตากผ้า แล้วเอารายได้จากการทำงานเหล่านี้มาเป็นค่าศึกษาในมหาวิทยาลัยเยล จนกระทั่งสำเร็จ หลังจากได้รับปริญญามาแล้วแปดปี มหาวิทยาลัยแห่งชิคาโก ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่มั่งคั่งที่สุดนับเป็นอันดับที่สี่ของสหรัฐอเมริกา กำลังจะทำพิธีแต่งตั้งให้เขาเป็น ประธาน หรือ อธิการบดี

อายุของเขาหรือท่าน ? สามสิบปี เท่านั้นเอง เป็นเรื่องประหลาดที่สุด! ผู้ได้รับการศึกษาสูงที่มีอาวุโสต่างสั่นหัวไปตาม ๆ กัน คำวิจารณ์ที่มีแก่ "ชายหนุ่มมนุษย์มหัศจรรย์" ผู้นี้ดังสนั่นหวั่นไหวประดุจภูเขาพังทลาย เขาเป็นอย่างนั้นและเป็นอย่างนี้ หนุ่มเกินไป ขาดความเจนจัด ความคิดเพื่อปรับปรุงการศึกษาของเขายังอ่อนเกินไป แม้แต่หนังสือพิมพ์ฉบับไม่ถ้วนได้ผสมโรงโจมตีเขาตามประชาชนไปด้วย

ในวันที่ชายผู้นี้ โรเบิร์ต เมย์เนอร์ด ฮัตชินส์ ทำพิธีเข้ารับตำแหน่งประธานของมหาวิทยาลัยแห่งชิคาโก เพื่อนของเขาคนหนึ่งพูดแก่พ่อของเขาว่า "เช้าวันนี้ตอนผมอ่านบทนำของหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ผมถึงกับตะลึงงันที่เล่นงานลูกชายของคุณเสียใหญ่"

"ถูกแล้ว" ชายสูงอายุตอบ "มันเป็นเรื่องที่รุนแรง แต่จงจำไว้ว่า ไม่มีบุคคลใดเตะหมาที่ตายแล้ว"

แน่นอนทีเดียว หมาตัวใดเกิดมีความสำคัญขึ้นมา คนก็อยากจะเตะมันมากขึ้น ปรินซ์ ออฟ เวลล์ ซึ่งภายหลังเป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษ ชื่อ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ ๙ เคยประสบเหตุการณ์เช่นนี้ จนต้องกลับพระราชวังมาแล้ว ตอนนั้นพระองค์อายุสิบสี่ และศึกษาที่วิทยาลัยดาร์ตมัธ ซึ่งขณะนั้นตั้งอยู่ในเดวนเซอร์ - วิทยาลัยซึ่งทำการสอนวิชาทหารเรือเช่นเดียวกับโรงเรียนนายเรือที่แอนนาโปลิสของสหรัฐอเมริกา วันหนึ่งนายทหารเรือผู้หนึ่งพบพระองค์ร้องไห้ จึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น ครั้งแรก เจ้าชายไม่ยอมเล่าอะไรทั้งนั้น แต่แล้วพระองค์เล่าว่า ถูกนักเรียนนายเรือหมู่หนึ่งเตะ นายพลจัตวา ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่สำคัญผู้หนึ่งในวิทยาลัยจึงเรียกนักเรียนนายเรือเหล่านั้นมาพบ และบอกว่า เจ้าชายมิได้มาฟ้อง หากเขาอยากรู้ว่า ทำไมเจ้าชายจึงถูกนักเรียนนายเรือเหล่านั้นเจาะจงกระทำด้วยอาการอันหยาบคายเช่นนี้ หลังจากการซักถามด้วยการขู่เข็ญและหลอกล่ออยู่เป็นนาน นักเรียนเหล่านั้นจึงสารภาพว่า จุดประสงค์แห่งการกระทำนี้ ก็เพราะต่อไปภายหน้าเจ้าชายจะได้เป็นพระเจ้าแผ่นดิน และพวกเขาจะเป็นนายทหารเรือ และผู้บังคับการเรือในราชนาวี เขาสามารถโม้กับใครต่อใครได้ว่า เขาเคยเตะพระเจ้าแผ่นดินมาแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ถ้าท่านถูกเตะและถูกวิจารณ์ จงจำไว้ว่า มักจะเป็นเพราะผู้กระทำแก่ท่านเกิดความต้องการที่จะเป็นคนสำคัญตามท่านบ้าง และมักจะหมายความว่า ท่านประสบความสำเร็จ และความก้าวหน้าบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งควรที่จะได้รับการสนใจ มีคนอยู่เป็นอันมาก แสดงออกมาซึ่งความรู้สึกพอใจชนิดป่าเถื่อนด้วยการกล่าวร้ายแก่ผู้ฉลาดปราดเปรื่องในการศึกษาเหนือกว่าตน หรือผู้ประสบความสำเร็จในชีวิตยิ่งกว่าตน

ถ้าเราถูกยั่วให้เกิดทุกข์จากคำตำหนิติเตียนที่ปราศจากความเป็นธรรม หรือ กล่ายร้ายป้ายสี จงทำใจดังนี้

คำตำหนิติเตียนที่ปราศจากความเป็นธรรม หรือการกล่าวร้ายป้ายสี มักจะแปลงมาจากความรู้สึกยกย่องสรรเสริญ จงจำไว้ว่า ไม่มีบุคคลใดเตะหมาที่ตายแล้ว

 

:) ............................................................................................................................... (:

 

พระพุทธเจ้ายังไม่พ้นการติฉินนินทา ... เราก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง จะพ้นได้ฤา ...

บุญรักษา ทุกท่าน ครับ

 


แหล่งอ้างอิง

สมิต  อาชวนิจกุล.  คำปราชญ์สร้างกำลังใจ.  กรุงเทพฯ: ดอกหญ้า 2000, 2548.