ผมสงสารประเทศของผม แต่ไม่ใช่ประเทศของผมคนเดียวของทุกคน

ที่วุ่นวายทุกวันนี้เพราะบ้าอำนาจ (ปากบอกเป็นห่วงประชาชน)

 

           สวัสดีครับ ท่านผู้อ่านทุกท่านที่ได้

ติดตามการเขียนของผมด้วยดีเสมอมา วันนี้ผม

พร้อมที่จะมาเขียนเรื่องที่ผมขึ้นไว้ข้างบน คงจะ

เป็นเรื่องหนักสักหน่อยแต่ก้ต้องร่วมกันคิดอ่าน

เพราะเราต้องรักประเทศของเรา อย่าเอาอำนาจ

มาเป็นของเราแล้วเราก็บอกว่ารักประเทศแต่คนไม่

มีอำนาจหมดสิทธิ์เรียกร้องความเปลี่ยนแปลงหรือ

ผมมีหลายข้อที่จะเสนอแนะ เอาเป็นว่าทุกวันนี้

ที่เรามองเห็นคนในประเทศของเรามีความคิดอ่าน

ที่แตกต่างกันออกไปมากมาย ท่านสังเกตุไหมว่า

คนมีอำนาจเวลามีปัญหาทางข้อกฎหมายก็ต้อง

เปิดกฎหมายแล้วตีความกันมากมาย แต่ แต่ เวลา

คนไม่มีอำนาจ คือประชาชนคนธรรมดา ผิด

กฎหมายไม่ต้องมีการตีความมีอันต้องผิดสถาน

เดียวแล้วไปแก้ต่างเอาทีหลังแต่คนที่มีอำนาจจะ

ต้องนั่งตีความก่อน ผมเคยบอกแล้วว่ามนุษย์ทุก

วันนี้มีความเจริญมากเท่าไร วิวัฒนาการทางด้าน

ความคิดจะเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าสิ่งนั้น

ผิดทั้งทั้งที่รู้ว่าผิด แต่ก็เถียงสีข้างเข้าถูไป แล้วก็

ผิดเป็นถูกอยู่เสมอ พวกเราทุกคนก็ได้เห็นแล้วใช่

ไหม และเวลานี้เราก็มีสองกลุ่ม แต่อาจจะมีอีก

หลายกลุ่มก็ได้ที่มีความคิดเห็นแตกต่างกันออกไป

แต่เวลานี้เท่าที่เห็นเราก็เห็นอยู่สองกลุ่มเท่านั้นที่

โต้แย้งกันอยู่ เวลานี้ต่างก็เถียงกันไปเถียงกันมา

โดยผ่านสื่อทุกสื่อเท่าที่ทางกลุ่มมีสื่อเพื่อให้

ประชาชนทุกคนได้ฟังกันให้รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมซึ่งกัน

และกัน แต่นั่นก็หาที่จบได้ยาก เพราะทุกคนมา

จากครอบครัวที่แตกต่างกันจึงจบลงได้ยาก นอก

เสียจากจะให้ข้างหนึ่งข้างใดยอมและจบบทบาท

ของตัวลงเสีย เรื่องทุกอย่างจึงจะจบลงแล้วเมื่อ

ไหร่ล่ะ เพราะที่ยืนหยัดกันทุกวันนี้เพราะ อำนาจ

เพราะอำนาจมันเป็นกิเลส ตันหาที่มนุษย์ต้องการ

มัน ถึงจะนำมาซึ่งความหมดเงิน หรือสูญชีวิต ก็

ยอมเสี่ยงนี่คืออำนาจ ที่ผมเคยได้เขียนไปก่อน

หน้านั้นแล้ว ผมจะไม่ขอพูดว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งผิด

หรือถูก เพราะทุกคนมีความรักประเทศของตัวเอง

กันมาก แต่เป็นการรักชาติชนิดที่เรียกได้ว่า

รักชาติกันจนจะตกขอบอยู่แล้ว แต่ความบอบช้ำ

และความเสียหายตกอยู่กับชาติและประเทศของ

ทุกทุกคน หาของคนกลุ่มเดียวของใครก็หาไม่ แต่

เสียหายหมดของประเทศของทุกคน พวกเขารัก

ประเทศจนลืมไปว่า นี่ไม่ใช่ประเทศของเราคน

เดียว เราต้องฟังคนอื่นบ้าง แต่นี่ไม่มีใครฟังใคร

เลย ต่างคนต่างเก่ง แล้วอย่างนี้ประเทศของเรา

ทุกคนจะไปรอดไหม คงจะต้องอยู่กับความบอบช้ำ

อย่างนี้ไปอีกนานเท่าใดก็หาคนตอบไม่ได้ เพราะ

ไม่ลดลาวาศอกให้กันเลย ไม่มีใครฟังใครต่างคน

ต่างใหญ่

           ในเรื่องข้อกฎหมายที่จะทำได้อยู่ในขณะ

นี้ ผมมีวิธีแต่จะนำมาปฏิบัติไม่ได้เพราะเป็นการบั่น

ทอนของคนที่เข้าไปมีอำนาจ วีธีที่หนึ่งต้องออก

กฎหมายมาเลยว่าคนที่เข้ามามีอำนาจไม่ว่าอำนาจ

นั้นจะเป็นผู้บริหารระดับไหนก็แล้วแต่ให้อยู่อำนาจ

ได้แค่สองปีเท่านั้น และห้ามเข้ามามีอำนาจอีกต้อง

ทิ้งระยะเวลาที่จะเข้ามามีอำนาจต้องยี่สิบปีผ่านไป

จึงจะกลับเข้ามามีอำนาจได้อีก

              เหตุผล เพราะทุกคนต่างรักประเทศต้อง

ให้คนอื่นเข้ามารักประเทศบ้างไม่ใช่กลุ่มนี้คณะนี้

เมื่อได้อำนาจมีอำนาจก็จ้องแต่จะหาวิธีการอะไรก็

ได้ เพื่อที่จะเข้ามามีอำนาจอยู่ให้ได้นานที่สุด ต้อง

แก้ตรงนี้และผู้ที่เข้ามามีอำนาจจะทางตรงหรือ

ทางอ้อมก็อยู่แค่สองปีเหมือนกันหมด ข้าราชการ

ก็ต้องอยู่ในตำแหน่งแค่สองปีเหมือนกันหมด

เพราะยังมีงานอื่นตำแหน่งอื่นอีกมากมายที่

ท่านจะเข้าไปบริหารประเทศได้ ไม่ใช่อยู่ใน

ตำแหน่งนั้นๆจนหมดอายุหกสิบปี ผู้ที่มีคดีความ

เมื่อคดีสู่ศาลห้ามรับตำแหน่งทางราชการ หรืองาน

การเมืองเด็ดขาด ต้องให้ครบยี่สิบปีไปแล้วถึงจะ

รับเข้าทำงานได้ (ถ้าศาลว่าผิดต้องหยุดงาน

การเมือง งานราชการทุกตำแหน่ง แต่ถ้าศาล

ตัดสินว่าไม่ผิดต้องคืนสิทธิ์นั้นให้ทันที) ถ้าจะมา

เถียงว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ แล้วเราจะเอาคนดีดีที่

ไหนมาทำงาน เราจะเอาคนผิดกฎหมายมานั่งใน

ตำแหน่งสำคัญอย่างนั้นหรือ ถ้าท่านคิดอย่าง

นั้นถือว่าท่านคิดผิดเพราะเวลา คนคนนั้นเก่งแต่

เมื่อตายก่อนกำหนดหรือหมดวาระลงก็มีคนอื่นมา

แทนที่ ท่านไม่ต้องห่วงประเทศของเรามีคนเก่งอีก

มากมาย ถ้าทำกฎหมายได้อย่างนี้รับรองว่า

ประเทศของผมไม่วุ่นวายแน่นอน จะช่วยกันสร้าง

ชาติ สร้างชื่อเสียงประเทศของเราให้เจริญก้าว

หน้าให้คนในชาติอยู่กันอย่างมีความสุข ไม่ใช่มา

พอมีอำนาจก็หวังกอบโกยผลประโยชน์กันให้มาก

เมื่อมีโอกาส การเลือกตั้งต่างๆต้องมีวาระแค่สองปี

เท่านั้น จะบอกว่าเสียงบประมาณมากโดยใช่เหตุ

แต่เราจะเอาคุณภาพเราต้องยอมเสีย (เวลายุบ

สภาก่อนกำหนดเขาอ้างไหมเสียงบประมาณการ

เลือกตั้งไม่มีใครพูดถึงฉนั้นไม่ต้องมาอ้าง) และ

เมื่อหมดวาระก็ห้ามเข้ามาอีกต้องให้ผ่านยี่สิบปีไป

แล้ว และนามสกุลนั้นก็ต้องหยุดงานการเมืองไป

ด้วยยี่สิบปี นี่คือกฎหมายไม่ใช่การลิดลอนสิทธิ

ประชาชนหรือละเมิดสิทธิของประชาชน และจะ

ใช้เงินกันเท่าไรก็ให้ใช้กันให้มากเลย อย่าห้ามเขา

จะได้หมดตัวไป กฎหมายรัฐธรรมนูญก็เช่นกันจะ

เพิ่มจะแก้ไขข้อนั้นข้อนี้ต้องยี่สิบปีถึงจะแก้ไขได้

ไม่อย่างนั้น ใครพอใจอย่างไร พอเข้ามามีอำนาจ

รัฐ ก็ทำการขอแก้ไขรัฐธรรมนูญกันแล้ว อย่างอื่น

ไม่ต้องทำนี่คือจุดบกพร่องของประเทศเรา แต่ใคร

จะนำความคิดของผมไปปฏิบัติเพราะเป็นการลิด

ลอนอำนาจต่างๆทั้งหมด สิ่งที่สำคัญยิ่ง ห้ามยุ่งกับ

สามสถาบันชาติโดยเด็ดขาด คือ ชาติ(ทหาร)

ศาสนา พระมหากษัตริย์ เพราะเป็นศูนย์รวมของ

คนทั้งประเทศ และยังมีอีกมากแต่ผมจะเขียนใน

โอกาสต่อไป ถึงสิ่งที่ผมเขียนมาในวันนี้ จะต้อง

เป็นสิ่งที่ไม่ถูกใจของผู้ที่คอยแสวงหาอำนาจและ

ผลประโยชน์ให้กับตัวเอง และกลุ่มของตนเท่านั้น

ที่ผมเสนออย่างนี้ต้องการให้อำนาจมีบทบาทลด

น้อยลงกับผู้ที่จะมาใช้อำนาจไม่อย่างนั้นแล้ว การ

ตีความต่างๆของภาษาจะต้องแปลภาษาที่ตนใช้

อยู่ แปลเป็นภาษาที่ใช้แล้วแปลอีกอยู่อย่างนี้ไม่

มีรู้จบสิ้น ผมขอให้ทุกท่านจบบทบาทลงได้แล้ว

อย่าเอาชนะกันเองของคนในชาติของเราทุกคน

เลย สิ่งที่เราต้องแก้ไขยังมีอีกมาก เมื่อตอนที่ผม

เป็นเด็กผมเคยได้ยินคนมีอายุบอกว่าเราต้อง

พัฒนาประเทศของเราให้เป็นประเทศที่ก้าวหน้า

ให้เป็นหนึ่งในเอเซียให้ได้ และเป็นประเทศที่ทัด

เทียมอารยะประเทศให้ได้แน่นอน แต่ตอนนี้ผม

อายุจะหกสิบแล้วผมก็มองว่าจะเป็นความจริงขึ้น

มา แต่เวลานี้คนในชาติที่เจริญแล้วของประเทศ

เรา มัวแต่แย่งกันรักประเทศมากไปหน่อย จึงต้อง

ทำให้ประเทศกลับถอยหลังกลับมาอีกหลายก้าว

แล้วอย่างนี้เราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เพราะคนรุ่น

เก่าต้องการเห็นประเทศชาติเจริญก้าวหน้า แต่

อนิจจาคนรุ่นเก่า ท่านจะต้องเสียใจกันขนาดไหน

ที่คนรุ่นใหม่อย่างพวกเราไม่ช่วยกันนำประเทศ

ของเราไปสู่เป้าหมายตามที่คนรุ่นเก่าได้ตั้งเป้า

หมายไว้ให้เรา และอีกอย่างหนึ่งสมัยนี้ประเทศ

ของเราก็ไม่มีข้าศึกแล้ว อยู่กันอย่างสงบสุขไม่มี

ข้าศึกสงคราม แต่เราต้องมามีศึกภายในต่อสู้กัน

เอง คือศึกบ้าอำนาจ และความคิดเห็นที่แตกต่าง

กัน

              สุดท้ายนี้ ผมขอให้ประเทศของผมและ

ประชาชนในประเทศของผมจงช่วยกันดูแล

ประเทศอย่ารักประเทศโดยไม่มีเหตุผล แต่เราจะ

ช่วยกันรักประเทศ เราต้องช่วยกัน อย่าถือว่าลง

เรือแล้วลำเดียวกันแล้ว ต่างคนต่างพาย เราต้อง

ช่วยกันพายเรือใครพายเรือไม่เป็นก็ไม่ต้องพาย

แต่อย่าลิดลอนกำลังใจต่อกันจงจำไว้ เล่นกีฬา

ฟุตบอลก็เหมือนกันเก่งคนเดียวไม่ได้ต่างคนต่าง

เก่งก็ไม่ได้ แต่ทุกคนต้องรวมใจเป็นหนึ่งเดียว

แล้วจะชนะ ใช่ว่าต่างคนต่างเก่ง แย่งกันยิงประตู

อย่างนี้ไม่มีทางสำเร็จแน่นอน ไม่ว่างานอะไรเรา

ต้องร่วมใจกันทำจะทำคนเดียวไม่ได้ เราต้องร่วม

เราต้องช่วยกันอย่าดูอย่างเดียว บอกว่าธุระไม่ใช่

อย่างนี้ก็ไม่ใช่ เราคนชาติเดียวกัน เราต้องช่วยกัน

หาแล้วไม่เราจะร้องเพลงชาติให้ใครฟัง

             อันนี้ผมยกตัวอย่างมาสองอย่างหวังว่า

ทุกท่านคงเข้าใจและช่วยบอกต่อหรือเอาสิ่งที่ผม

แนะนำไปปฏิบัติด้วยยิ่งดีใหญ่

             สำหรับวันนี้ผมขอให้ทุกๆท่านจงมีความ

สุข และช่วยกันนำประเทศของเราทุกคนเดินไป

ข้างหน้าพร้อมๆกัน ขอให้คุณพระศรีรัตนตรัยจง

ดลใจ ให้คนที่คลั่งอำนาจ บ้าอำนาจลดบทบาทตัว

เองลง อย่าหลงตัวเองจงละเสียซึ่งลาภ ยศ

คำสรรญเสริญ คำเยินยอ เมื่อเขาทำได้อย่างนี้ ขอ

ให้เขามีความสุขและประชาชนในประเทศของผม

จงมีสุขภาพแข็งแรงอยู่เย็นเป็นสุขทุกคนครับ

สวัสดีครับ

จากแก้ว สาริกา

089 9089098