ชีวิตสั้นนัก แป๊ปเดียวเวลาก็ผ่านไปคนที่เคยรู้จักหลายคนได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมาอีก หลายวันก่อนภรรยาพาลูกศิษย์ไปแข่งขันทักษะภาษาอังกฤษที่จังหวัดนราธิวาส กลับมาเธอบอกว่า เจอกับลูกสาวกะนะห์ และบอกว่ากะนะห์ครูใหญ่โรงเรียนอนุบาลแสงสันติปอซัน อ.ยะรัง จ.ปัตตานี เสียชีวิตไป ๓ ปีแล้ว เธอเสียชีวิตที่มักกะฮฺในคราวที่เธอขึ้นไปทำหัจญ์ แต่ผมกลับไม่ทราบข่าวคราวการจากไปของเธอเลย อินนาลิลละฮฺ วะอินนาอิลัยฮิรอญิอูน

กะนะห์จบการศึกษาด้านศาสนาจากประเทศแถบตะวันออกกลางและได้บุกเบิกก่อตั้งโรงเรียนอนุบาลแสงสันติปอซันไล่หลังจากโรงเรียนที่ผมเคยบริหารอยู่ไม่กี่ปีด้วยความพยายามและตั้งใจจริง บริหารไป เรียนไปจนโรงเรียนมั่นคง แม้จะไม่เป็นโรงเรียนที่ใหญ่โต แต่ก็เป็นโรงเรียนหนึ่งที่ให้ความสำคัญกับการอบรมตามหลักการศาสนา

นอกเหนือจากกะนะห์แล้วครูใหญ่อีกท่านหนึ่งที่ผมมักแวะไปขอคำปรึกษาและเรียนรู้กับเธอเสมอๆคือ กะอะฮฺ ผู้ที่แม้จะเป็นมุสลิม แต่ก็ได้รับความไว้วางใจให้บริหารโรงเรียนของคนจีนในตัวเมืองยะลา ในช่วงเริ่มแรกของชีวิตครูผมแบกเอาสารพัดปัญหาไปปรึกษาเธอเสมอ และทุกครั้งที่ผมไปขอคำปรึกษาผมไม่เคยกลับไปเว้นแต่กลับไปพร้อมด้วยความรู้ความเข้าใจและแนวทางในการแก้ไขปัญหานั้นๆ รอยยิ้ม และกำลังใจที่เต็มเปี่ยม กะอะฮฺจากไปอย่างเงียบๆนานมากแล้วก่อนหน้านี้

ชีวิตคนเราไม่ได้ยืนยาวมากพอที่เราจะรอคอยสำหรับทำความดีแม้ในอีกวันหนึ่งข้างหน้า เพราะเราอาจจะไม่อาจไปถึงวันนั้นอย่างที่เราตั้งใจไว้

วันนี้และ ณ วินาทีที่เรายังคงหายใจอยู่จึงเป็นวินาทีแห่งชีวิตที่มีค่าสำหรับการทำสิ่งดีๆ การรอว่าพรุ่งนี้ก็อาจจะสายไปเสียแล้ว

บันทึกนี้เขียนขึ้นเพื่อรำลึกถึงมิตรภาพของพี่สาวทั้งสองคนผู้ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ขอออัลลอฮฺทรงเมตตาแก่พี่สาวทั้งสอง อามีน