ชีวิตและจิตใจของเราไม่ใช่เครื่องจักร

เดี๋ยวนี้....นี้รู้สึกว่าตัวเองเหมือนมีภาวะไม่อยู่นิ่ง 

โดยเฉพาะ "ใจ" ต้องได้คิดนั่นนี่  แวบเข้ามาบ่อยๆ  เห็นตัวเองชัดก็ตอนนั่งสมาธิหรือสวดมนต์ค่ะ วันศุกร์ทีไร  พอประชุมนิสิตฝึกประสบการณ์  หรือเรียนสัมมนาฯเสร็จ ก็จะไป disk cleanup  แล้วก็  defragment  ตัวเอง  กับเพื่อนๆที่วัดปทุมวนารามค่ะ

แอบขำตัวเองที่เรียนแถวๆนั้นจนปีสี่ปีห้า  ถึงจะได้มาเข้าวัดนี้

เดี๋ยวนี้...รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไป  ไม่ได้เป็นคนคิดอะไรขาวใส  หรือบวกตลอดเหมือนตอนเด็กๆ  ยิ่งเข้าสู่สภาวะการทำงาน  ความรีบเร่ง เร่งร้อน  จากภายนอกและภายใน  ทำให้เรากลายเป็นคนร้อนไปด้วย 

คนอื่นๆที่รู้จักเราอาจยังเห็นไม่ชัด  เพราะไม่ได้เปลี่ยนแบบพลิกเลยทีเดียว

แต่เรา "รู้สึก" ตัวเองว่า...เราเหมือนไม่ใช่คนเดิม

ตอนนี้...ก็ได้แต่หมั่นทบทวนตัวเองทุกครั้งที่นึกได้  และพยายามให้กายและใจได้พักผ่อน ผ่อนคลายบ่อยๆ  งานที่กองอยู่ก็พยายามสะสางให้เสร็จในแต่ละวัน  ให้จบ ณ ที่โรงเรียน  ส่วนเวลากลับบ้าน จะให้เวลาตัวเองทำใจนิ่งๆ  ทบทวนตัวเองไป  พยายามไม่เอางานมาทำต่อที่บ้าน(ถ้าไม่ด่วนจริงๆ)

แล้วก็พบว่า...ที่ผ่านมา 

งานหรือเรื่องที่ว่า "ด่วนๆ" นั้น 

มันเกิดจากใจเราเองที่ "ด่วน"