จิตใจ มนุษย์นั้น...ยากแท้หยั่งถึง

พฤติกรรมคนเรา บางทีมันก็แปลกประหลาด จนน่าตกใจ ถึงแม้เราจะเข้าใจว่า”ต่างคนต่างจิตต่างใจ” ไม่มีใครคิดหรือทำอะไรเหมือนกับเราไปซะทุกอย่าง แต่บางครั้งเราก็พบพฤติกรรมที่อธิบายได้ยาก และยากที่จะทำความเข้าใจ ว่าอะไรอยู่ในความคิด อยู่ในความเชื่อ และอยู่ในทัศนคติของเขา 

...คนบางคนก็ใช้เงินเพื่อคลายเครียด และเลือกที่จะสร้างเหตุการณ์ที่วุ่นวายให้กับตัวเอง แล้วก็บ่นว่า”ทำไมมันแป็นแบบนี้”

...บางคนก็ทำอะไรแปลกๆแบบควบคุมไม่ได้ แต่รู้ตัวอยู่ตลอดเวลา และ

...บางคนก็กระแทกอารมณ์ใส่กันเพียงเพื่ออยากเอาชนะ จนทำให้อุณหภูมิสูงเพียงพอจนเกิดเป็นไฟ เผาผลาญคนรอบข้างวอดวาย

          นึกถึงคำพูดอาจารย์นุ่น ที่บอกว่าคนสมัยนี้ใช้แรงงานอารมณ์ (Emotional Labor) กันมาก-เปลือง จนเหนื่อยที่ใจ ทั้งๆที่ร่างกายก็สุขสบายดี

          ใจที่มันเหนื่อยมากๆ บ่อยๆ ก็ต้องอ่อนล้า อ่อนแอ เกิดป่วยกระเสาะกระแสะไปตามๆ กัน ...อะไรล่ะ? ที่จะเยียวยาจิตใจให้กลับมาเข้มแข็งได้เล่า อะไร????

          ความสุขคืออาหารของใจ ทุกคนแสวงหาความสุขซึ่งมี 2 แบบ คือ

...สุขแท้ และสุขเทียม... ในปัจจุบันนี้ก็มีสุขมากมาย ทั้งแท้ และเทียมปะปนกันไป แน่นอนสุขแท้นั้นสร้างความสุขที่แท้จริงให้ ทำให้เราอิ่มเอิบ เกิดปีติ แต่สุขเทียมนั้นฉาบฉวย และนำมาซึ่งความวุ่นวายสับสน ซึ่งก็ไม่มีใครสนใจจริงจังนักว่าแบบไหนสุขแท้ สุขเทียม เพียงแค่ขอให้มันเป็น”ความสุข” ก็แล้วกัน

      แล้วก็นึกถึงคำของท่านพุทธทาส เมื่อตอนไปที่สวนโมกฯ ซึ่งจับใจฉันว่า เราต้องการแบบไหน ... สุกไหม้ หรือสุขเย็น... มันก็มี 2 แบบ เหมือนกัน แต่คำของท่านพุทธทาสเจ๋งกว่า ได้อารมณ์ระแทกใจมากกว่า เรียกสติได้ดีกว่านักเชียว

คงไม่มีใครนิยามได้ชัดเจน จนกว่าเราจะเจอมันด้วยตนเอง ว่าความสุขเย็น...คืออะไร???