นิทาน ของหวานของเด็กน้อย

 

      หลังจากถูกทวงถามมา 300 กว่ารอบ  วันนี้จะเขียนจริง ๆ แล้วนะคะ  ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าท่ายังไงต้องขออภัยไว้ก่อนเลยนะ จะบอกให้

         เรื่องที่จะเล่าเนี่ยก๊อมาจากชั้นเรียนของเราเองนี่ล่ะค่ะ  คือว่าทีแรกคิดว่าจะสอน listening ใช่ม๊า แต่ครั้นจะเอาเทป เอาซีดีมาสอน เด็กก็ช๊อคซีนีม่าอีก เพราะว่า ครูขา ๆ ฟังไม่ทันเลย ทีนี้จะทำไงดีล่ะ ไม่อยากฟังเสียงฝรั่งใช่ม๊า  งั้นฟังครูไทยไปโลด 

         ด้วยความที่ชอบไปคุยกับฝรั่งข้างรั้วมาตั้งแต่เด็ก ก็เลยมีความกล้า ฟุตฟิต45 อยู่บ้าง แถมเด็กน้อยจะไปรู้อะไร ครูพูดผิดพูดถูก ก็ฟังกันไป (น่าน....มั่วนี่หว่า)

         ตอนแรก ๆ ครูตูนก็ เอา script ที่เขาให้มาพร้อม ซีดีนั่นแหละมา พูดให้เด็กฟังแทนเทป  ก็ดีขึ้นหน่อยนึงค่ะ เพราะเราได้สังเกตเห็น ปฏิสัมพันธ์ของเด็ก  ถ้าหนู ๆ นั่งทำคิ้วผูกโบว์ ซาแดงว่าฟังม่ายรุเรื่อง เราก็ลด speed ลงหน่อย เน้นเสียงหนักขึ้นนิด จะพบว่าเด็ก ๆ ฟังแล้วเข้าใจเรื่อง และจับใจความได้ดีขึ้น (ก็แหม จะไม่ดีได้ยังไงคะ เล่น พูดซ้ำก็แล้ว ช้าก็แล้ว) 

        หลัง ๆ มาคิดได้ว่า ฟังประโยคธรรมดาก็คงจะไม่ค่อยเร้าใจ ก็ไปขุดหานิทานเก่า ๆ ที่คุณครูเคยสอนมา กะว่าจะมาเล่าให้เด็ก ๆ ฟัง  แต่ว่า.....เล่าแล้วให้เด็กทำอะไรดีล่ะ เด็กแค่ ป. 3 กับ ป.5 จะให้ฟังรู้หมดก็คงจาไม่ไหว  ตอบคำถามก็คงจะยากไป ให้วาดภาพระบายสีก็แล้วกัน   พอดีว่านิทานที่หามาได้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับปลาน้อยสีขาวตัวหนึ่งที่อยากจะมีสีสันขึ้นมา ก็ไปขอให้ราชาปลาช่วยเสกให้       ระหว่างที่ครูเล่าเด็กก็อ้าปากฟังกันไป พอถึงตรงที่ราชาปลาเสกสีให้ตรงไหนสีอะไร ก็ให้เด็ก ๆ ระบายสีตาม  ตอนเล่าครั้งแรก เห็นเด็กอ้าปากค้าง ถึงตอนใส่สีแล้วไม่ระบายซักที ครูก็ พูดย้ำเน้นเสียงซะหน่อย ทำท่าทำทางประกอบซักนิด เด็ก ๆ ก็รู้เรื่องไปเอง

          หลัง จากที่ลองใช้เทคนิคนี้แล้วทำให้เข้าใจธรรมชาติการฟังมากขึ้นด้วย  ทั้งครูทั้งเด็กก็  อ๋อออ   ถึงฟังไม่รู้เรื่องทั้งหมดแต่ก็เข้าใจเรื่องได้เหมือนกันนะเนี่ย  ระบายสีได้ถูกที่ถูกสี แค่นี้ครูก็ปลื้มแล้วล่ะค่ะ  ก็แหม..เด็กเราฟังภาษาปะกิตออกเหมือนกันนะเนี่ย  ทำกิจกรรมเสร็จก็ให้เด็ก ๆ เอาปลาของแต่ละคนมาประกวดกัน ของใครสวย ของใครถูก ของใครซ้วยสวยแต่ไม่ถูก (ฮา)  เป็นการตรวจความถูกต้องให้เด็กโดยไม่ต้องเฉลยเลยว่า นี่เธอ ประโยคแรกว่างี้ ประโยคสองว่างั้น  เด็ก  ๆเขาจะรู้กันเองจากผลงานของเพื่อน

      หลัง ๆ นี่ครูตูนก็ชักจะพัฒนาแล้ว  เปลี่ยนเรื่องบ้าง ให้เด็กฟังแล้ววาดภาพบ้าง เช่นเรียนเรื่องสถานที่กับทิศทาง แทนที่จะให้เขียนแผนที่ ก็ลองให้มาฟังเรื่องสั้นแล้ววาดภาพตามขณะที่ฟังก็เก๋กู้ดไม่หยอกนะคะ