วันนี้ กลับมาเจออาจารย์อีกครั้งหลังจากห่างอาจารย์ไปหลายอาทิตย์ ปกติก้เคยห่างกันไกลๆ อย่างนี้ แต่ไม่เคยห่างจากกันในลักษณะที่ว่าเราย้ายออกมาจากกรุงเทพฯแล้ว คิดถึงอาจารย์มากเลย บอกรักอาจารย์แต่เช้าในMSN(ซึ่งปกติเจอกันทุกวันในMSN) เข้าเว็บอาจารย์ ซึ่งชอบเอารูปที่ไม่สวยๆ ของลูกศิษย์ขึ้นหน้าเว็บ เลยเอาสิ่งที่อ.เคยเขียนถึงเรามาลงสักหน่อย..เมื่อนานมาแล้ว

ชลก็เป็นลูกศิษย์ที่มาเรียนกฎหมายระหว่างประเทศแผนกคดีบุคคลกับอาจารย์แหวว มีความสนใจในกฎหมายด้านสิทธิมนุษยชนมาก อาสามาช่วยงานตั้งแต่ยังไม่จบปริญญาตรี ตามไปทำงานด้วยในชนบทตลอด ชอบเดินทางเหมือนนกน้อย ทำงานหนักแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เคยทำหน้าที่เป็นเลขานุการส่วนตัวของอาจารย์แหวว งานซึ่งทุกคนทราบดีว่า อาจารย์แหววรู้อะไร คนที่เป็นเลขาก็จะรู้เท่านั้น ตำแหน่งที่คนอยากทำ และกลัวที่จะมารับผิดชอบ งานที่เหนื่อยกว่าทุกคน แม้ตัวอาจารย์แหววเอง ในวันนี้ ชลยังเรียนโทไม่จบเลย แต่ผลงานของชลด้านการช่วยเหลือประชาชนทางกฎหมายเป็นที่ประจักษ์ อย่างการตามดูแลให้มีการลงรายการสัญชาติไทยใน ท.ร.๑๔ ให้แก่จอบิ คนไร้รัฐแห่งอำเภอแก่งกระจานนั้น ก็เป็นผลงานของชล ความจริง ก็มีอีกหลายกรณี แต่คนไม่ค่อยทราบ เพราะชลไม่ค่อยชอบบันทึกผลงาน ชลชอบพูด มากกว่าเขียน ภาสกร จำลองราช ไม่อยากให้ อ.แหววบังคับชลให้ทำในสิ่งที่ชลไม่อยากทำ ถ้าชลอยากจะทำงานคุมคิวรถตู้ ก็ต้องตามใจชล พอมีคนให้ท้ายอย่างนี้ ก็เกรงว่า ชลจะไม่ยอมทำวิทยานิพนธ์ให้จบล่ะซิ เอาไงกะแม่คนนี้ดี
write...by...อ.แหวว

จาก www.archanwell.org

ปล. อาจารย์ขา หนูเขียนวิทยานิพนธ์จบแล้ว แต่กว่าจะจบก็แย่เลย...เฮ้อ..จบสักที