ไฟล้นก้นหรือดินพอกหางหมู

วันนี้เป็นวันที่นัดส่งเค้าโครงเรื่องทำรายงานเกี่ยวกับอาหารโคและกระบือแต่เรื่องต้องเป็นวารสารที่ตีพิมพ์จากต่างประเทศ เอาแล้วครับภาษาอังกฤษผมก็งูๆปลาๆอยู่ด้วยแต่งานนี้เป็นงานกลุ่มครับ ต้องมีเอกสารอ้างอิงอย่างน้อย 5 ฉบับ งานนี้อาจารย์ก็สั่งมาตั้งนานแล้วล่ะครับ

 

แต่ด้วยความชะล้าใจของผมและสมาชิกภายในกลุ่มเองนี้แหละครับ เกือบทำให้ไม่ได้ส่งเค้าโครงร่างเสียแล้ว มีคนบอกว่า หากไม่ไกลถึงวันที่จะส่งก็ไม่ยอมทำกัน ท่าจะจริงดังคำที่เขาบอกแหละครับ สะสมไว้เป็นดินพอกหางหมู งานเก่ายังไม่ได้ทำ แต่งานใหม่เข้ามาอีกแล้ว ทำให้ต้องรีบทำ

 

เหมือนต้องมีไฟมาล้นก้นก่อน ให้มันร้อนที่ก้นก่อนใช่ไหมถึงจะทำกัน และงานที่ออกมาก็เป็นดังที่ทำแหละครับ รีบทำงานที่ได้ก็ออกมาแบบลวกๆ ไม่เรียบร้อย ไม่ดีเหมือนที่เราตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรกเสียแล้ว เรานั้นแหละที่ต้องมาเสียใจ ร้องห่มร้องให้ในภายหลัง คะแนนออกมาก็ไม่ดี แล้วจะไปโทษใครไม่ได้นะทีเนี่ย ว่าไหมครับ

 

แล้วนิสัยแบบนี้ก็จะติดเราไปตลอดหากเราไม่มีการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเอง เราต้องยอมรับ กล้าที่จะเปลี่ยนแปลงมัน คุณกล้าที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมที่ไม่ดี ที่ทำมาซ้ำๆซากๆไหม!  ทุกอย่างอยู่ที่ใจเรา ว่ามีความมุ่งมั่นในสิ่งนั้นมากน้อยแค่ไหน หากใจไม่สู้ ไม่มั่นคง ไม่แน่วแน่ เราอาจจะทำได้ในระยะเวลาหนึ่งแต่สักพักก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ทำแบบเดิมอยู่ดี ทุกอย่างเริ่มที่ใจของเราเองด้วยตัวของเราเอง

 

ตัวอย่างที่ผมเล่ามาข้างต้นเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี ไม่ควรลอกเลียนแบบ ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่างด้วยประการใดๆทั้งปวงนะ อิอิ...