ผ้าไทย
        ผ้าทอพื้นบ้านของไทยนับเป็นศิลปะพื้นบ้านท่สวยงาม ประณีตวิจิตเป็นอย่างมาก มีความประสานสัมพันธ์กับภูมิศาสตร์ที่ตั้งถิ่นฐานเชื้อชาติ ตลอดจนถึงระบบความเชื่อ ขนบธรรมเนียบประเพณีศาสนาและวัฒนธรรมอันเป็นพื้นฐานสำคัญในการดำรงชีวิตแต่ละกลุ่มชน เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นองค์ประกอบและเป็นข้อกำหนดในการเลือกใช้วัสดุการออกแบบลวดลาย และสีสันของผ้าทอ ไปจนถึงการกำหนดชนิดของผ้าเพื่อให้ใช้ได้เหมาะสม สอดคล้องกับอุดมการณ์พื้นฐานของการดำรงชีวิตในกลุ่มชนแต่ละกลุ่มชน
          ลวดลายและสีที่ปรากฏอยู่บนผ้านั้น นับเป็นกรรมวิธีในเชิงศิลปะท่ละเอียดอ่อนของช่างทอ ด้วยเทคนิคการมัดย้อม เส้นด้ายท่พุ่ง และเส้นด้ายยืนให้มีสีท่แตกต่างกันการสอดสานด้ายต่างสีทำให้เกิดลวดลายต่างกัน ในตำแหน่งท่ต่างกันบนผืนผ้าได้นั้น บันเป็นศาสตร์และศิลปะของช่างทอโดยเฉพาะคุณค่าและศักยภาพภูมิปัญญาผ้าทอพื้นบ้านที่ค้นพบร่วมกันมีหัวใจหลัก 3 ประการ กล่าวคือ เรื่องราวของ ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์เรื่องราว ของกลุ่มชนพื้นบ้านที่มีลักษณะเฉพาะถิ่นและคุณค่าของฝีมือการสร้าง สรรค์ชิ้นงานด้วยมือชาวบ้านร่วมกันในชุมชน ซึ่งเป็นวิถึของการพึ่งพาตนเองและการพัฒนาที่ยั่งยืน สามารถนำมา กำหนดเป็นมาตรฐานผ้าทอพื้นบ้าน 7 ประการ ดังนี้
1. ใช้เส้นใยธรรมชาติ
2. ใช้สีธรรมชาติ
3. ทอด้วยกี่พื้นบ้าน และใช้เครื่องมือที่พัฒนาเป็นเครื่องทุ่นแรงแบบพื้นบ้าน
4. ทำด้วยมือในทุกขั้นตอน มีพัฒนาการของฝีมือ
5. ผืนผ้ามีเรื่องราว บอกลักษณะเฉพาะถิ่น
6. มีความเป็นกลุ่มผู้ผลิต
7. กระบวนการผลิตมีความปลอดภัยต่อสุขภาพของผู้ผลิต ผู้บริโภคและสิ่งแวดล้อม
เกื้อกูล สุขีโรจน์ .คุณลักษณะผ้าไทยตามความต้องการของนักออกแบบ
"ผ้าทอพืนบ้าน.".[ออนไลน์]  เข้าถึงได้
จาก:http//www.budutani.com/booklist/pator.html
"ผ้าทอไทย.".[ออนไลน์] เข้าถึงได้
จาก:http//guru.sanook.com/pedia/topic