
เมื่อกว่าร้อยปีมาแล้ว
แถบภาคอิสานของไทยเริ่มตั้งแต่อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมาขึ้นไป
สภาพภูมิประเทศส่วนใหญ่จะเป็นป่าทึบ
ป่าทึบที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในแถบนั้นเราเรียกว่า "ดงพญาไฟ" มีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่นาๆชนิด
รวมถึงไข้ป่าก็ชุกชุม การคมนาคมไม่สะดวก ถ้าประชาชน มีความจำเป็นต้องเดินทางมากรุงเทพฯนั้นจำเป็นต้องผ่านช่องเขาที่อำเภอปากช่อง
ซึ่งมีความน่ากลัวต่อภัยอันตรายนานาชนิด โจรผู้ร้ายก็ชุกชุม ต่อมาพระบาทสมเด็จพระปิยมหาราช จึงทรงสั่งให้ทำการสร้างทางรถไฟผ่านดงพญาไฟแห่งนั้นเป็นระยะทางยาวกว่าร้อยกิโลเมตร
เมื่อสร้างทางรถไฟเสร็จ พระองค์ทรงเปลี่ยนชื่อป่าดงพญาไฟ ให้เป็นดงพญาเย็นเพราะเห็นว่า ชื่อเก่านั้นน่ากลัวและไม่เป็นมงคล
ดงพญาเย็นนั้นครอบคลุมพื้นที่ในป่าวนอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ด้วย ซึ่งต่อมาป่าแห่งนี้ได้ถูกจดทะเบียนให้ขึ้นเป็นมรดกโลกแห่งหนึ่งในปี
พ.ศ.๒๕๔๘
ย้อนกลับไปในราวๆปี
พ.ศ. ๒๕๐๐-๒๕๐๕ ทางราชการได้เริ่มทำการ ตัดถนนสาย มิตรภาพขึ้น เพื่อเชื่อมโยงภาคกลางกับภาคอิสาน
เริ่มจากจังหวัดสระบุรีผ่านอำเภอปากช่อง อันเป็นประตูอิสาน ขนานผ่านเส้นทางรถไฟสายดงพญาเย็นเป็นบางช่วง
เมื่อถนนหนทางเข้าไปถึงประชาชนก็เข้าไป ตั้งถิ่นฐานนำความเจริญเข้าไปสู่ท้องถิ่นตามลำดับ
ป่าเขาลำเนาไพรก็ถูกเปลี่ยนเป็น ป่าคอนกรีต มีแสงสีงดงามตระการตา
กรมทางหลวงแผ่นดินนั้นมีหน้าที่ในการวางแผนตัดถนนหนทางสู่ชนบทนิคมดังกล่าว
มีทั้งรถขุด รถแทรคเตอร์ รถไถ รถตัก ฯลฯ เป็นรถเรื่องยนต์หนัก เมื่อกองทัพรถแทรกเตอร์ บุกป่าฝ่าดงตัดเขาลำเนาไพร
สัตว์ร้ายต่างๆก็พากันหลบหนีเข้าไปในดงทึบแห่งขุนเขาดงพญาเย็น
บิดาของข้าพเจ้าเป็นหัวหน้าช่างซ่อมรถแทรกเตอร์ของกรมทางหลวงแผ่นดิน
ไม่ว่าการตัดถนนจะไปสู่ ณ. แห่งหนตำบลใดเป็นต้องเห็นบิดาข้า พเจ้าอยู่ที่นั่น
นอนกลางดิน กินกลางทราย เหมือนนกขมิ้นเหลืองอ่อนค่ำไหนก็นอนนั่น
ไม่ได้มีความเกรงกลัวภัยจากสัตว์ร้ายอันใดเลย บางครั้งผจญกับเสือ
บางครั้งผจญกับงูขนาดใหญ่ลำตัวใหญ่กว่าเสาไฟฟ้าเสียอีก บางครั้งผจญกับผีป่า
มีทั้งผีกระสือ ผีกระหัง ผีปอบ ผีนานาชนิด ไม่รวมผีการพนันเข้าไปด้วย แต่ท่านก็ไม่ได้ มีความเกรง กลัว อันใดเลย
เพราะความที่บิดาข้าพเจ้าคว่ำหวอดอยู่ในวงการไสยศาสตร์มานานบิดาของท่านชื่อปู่ผันเป็นหมอไสยเวทย์ ชื่อดังแห่งย่านสะพานยมราช ตลาดโบ๊เบ๊ ใครก็ตามเมื่อถูกคุณไสย
เสน่ห์ยาแฝด เป็นต้องมาหาปู่เพื่อให้ช่วยแก้ไข บิดาของข้าพเจ้าจึงได้รับการถ่ายทอดวิชาไสยศาสตร์ มาบ้างพอที่จะเอาตัวรอดได้
ในป่าดงดิบเขาใหญ่นั้นน้าของข้าพเจ้าคนหนึ่งทำงานเป็นเจ้าหน้าที่อนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าประจำอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
กินนอนอยู่ในนั้น จึงเป็นโอกาสที่ทำให้ข้าพเจ้าได้เคยไปค้างแรมในป่าเขาใหญ่เป็นระยะๆ
สาเหตุนั้นทำให้ข้าพเจ้านั้นมีความคุ้นเคยกับป่าเขาลำเนาไพรบ้าง
เมื่อสมัยเด็กบิดาข้าพเจ้ามักจะพาข้าพเจ้าไปกับท่านเสมอๆในตอนหยุดเรียนภาคฤดูร้อน
ไม่ว่าจะเป็นที่แห่งใด เหนือ อิสานถิ่นธุรกันดาร นที่ๆมีการตัดถนนผ่าน ท่านจะหิ้วเอาข้าพเจ้า ไปด้วยเสมอๆ
กลางวันก็ตามท่านไปดูการซ่อมรถแทรกเตอร์
ท่านซ่อมไป เราก็เดินเที่ยวอยู่ในป่าแถวนั้น สงบเงียบวังเวงน่าเกรงขาม
ไม่นานนักการซ่อมก็แล้วเสร็จแล้วท่านก็หิ้วข้าพเจ้าไปในที่แห่งใหม่เป็นไปอย่างนี้ตลอดวันหยุดภาคฤดูร้อน
แล้ววันหนึ่งเป็นวันที่ข้าพเข้าไม่สามารถลืมได้เลยก็มาถึง
วันนั้นรถแทรกเตอร์จำนวนสามคันเครื่อง ได้หยุดทำงานโดยไม่ทราบสาเหตุ ช่างต่างๆได้มาทำการซ่อม
ซ่อมเท่าไรเครื่องก็ไม่สตาร์ท จนเดือดร้อมมาถึงบิดาข้าพเจ้า
บิดาข้าพเจ้าไปถึงสถานที่ แห่งนั้นเดินไปรอบๆ อากาศช่างเย็นยะเยือกถึงแม้จะเป็นฤดูร้อน
ท่านเข้าไปงัดก็แล้ว ทำอะไรก็แล้วแต่เครื่องก็ไม่ติด
ข้าพเจ้าเห็นท่านพูดอะไรกับเพื่อนร่วมงานสองสามคำ แล้วท่านก็เดินหายเข้าไปในตลาด หอบหิ้วของมาพะรุงพระรัง
ประมาณสักครึ่งชั่วโมงรถแทรกเตอร์ทั้งสามเครื่องก็สามารถติดเครื่องขึ้นได้
เสียงเครื่องยนต์ ดังก้องสนั่นป่า โดยไม่ต้องใช้เครื่องมือและอะไหล่อะไรในการซ่อมเลย
นอกจากหัวหมู ไก่ต้ม ไข่ต้ม ขนมต้มแดงต้มขาว เหล้าโรงหนึ่งขวดพร้อมด้วยดอกไม้ ธูปและเทียน
เท่านั้น นี่แหละเป็นที่มาของชื่อ "ช่างเทวดา"ของบิดาข้าพเจ้า ชื่อเสียงท่านนั้นเลื่องระบือ ไปสู่แดนอิสานในสมัยนั้น
เคยเจอแบบนี้ที่ปากช่องหลังโรงแรมตรงข้ามกับแคนใหญ่ขาเข้าปากช่องทางขวามือ ผมไปซ่อมรถcat d6c ทีแรกเครื่องสตาร์ทหมุนแต่เครื่องไม่ติด เจ้าของรถบอกว่าน่าจะเป็นเพราะไม่ได้บอกเจ้าที่เลยให้เด็กไปซื้อเหล้าขาว1ขวด ไก่1ตัว จุดธูปบอกเจ้าที่แล้วติดเครื่องได้ตามปกติ แต่รถไม่เคลื่อนที่เหมือนมีอะไรมาดึงและดันไว้ รถคันนี้มีใบมีดหน้าและริปเปอร์หลัง คิดว่าจะมีปัญหาในระบบเกียร์จึงได้กดใบมีดและริปเปอร์ให้รถลอยตัวแทรคก็หมุนตามปกติ ผมและเจ้าของรถได้แต่มองหน้ากัน พอดีคนวัดที่บอกว่าต้องไปตามอาจารย์สุขหรือสุดไม่แน่ใจเพราะเหตุการณ์มันประมาณ20ปีมาแล้วแกอยู่ที่หลังโรงทอกระสอบปากช่อง พอแกมาก็ทําพิธีของแกสักพักใหญ่ ผมขึ้นไปขับเองแทรคตะกรุยดินได้เป็นหลุมแต่รถไม่เดินหน้าหรือถอยหลัง เครื่องยนต์และเกียร์ความร้อนขึ้นแดงเหมือนกําลังดันกองวัสดุขนาดใหญ่ เครื่องยนต์รอบปกติไม่สะดุด เกียร์ทอร์คสตอลปกติ ควันไอเสียปกติ อาจารย์ให้ผมลงมาจากรถโดยไม่ต้องดับเครื่อง สักประเดี๋ยวอาจารย์บอกว่าเขายังกินไม่อิ่มและไม่พอ เลยไปซื้อไก่อีก3ตัวเหล้า3ขวด เอามาวางไว้หน้ารถ1ขวด หลังรถ1ขวดและที่กองดินตามที่อาจารย์บอก รอจนธูปหมดดอก ผมขึ้นไปขับได้ตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาจารย์บอกว่าเขาอดมานานและรถก็ไปพังบ้านเขา และผมกับอาจารย์พร้อมกับเจ้าของรถ คนขับ คนวัดที่ กลับลงมา อาจารย์บอกว่าตอนเช้าก่อนทัางานให้เอาของกินไปให้เขาก่อนและจุดธูปบอกเขา เจ้าของรถทํางานจนงานเสร็จ ผมไปซ่อมรถให้เขาไม่รู้จะคิดค่าแรงเท่าไร เจ้าของรถเอาเงินใส่ซองให้ผมและบอกว่าไม่เคยเจอ ผมก็ไม่เคยเจอ