กลับมาเร็วอีกแล้ว..ครั้งนี้นำนิทานเรื่อง "หญิงออกกำลังกายกับผ้าของเพื่อนบ้าน" หรืออีกชื่อหนึ่งคือเรื่อง "มองผ่านกระจก" ของอาจารย์ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยาอีกเช่นเคย เชิญติดตามได้เลยครับ...(คงต้องหานิทานมาเขียนอีกให้ครบ..๒๕ เรื่อง จึงจะพอใช้สอนนิสิตครับ)
|
"หญิงออกกำลังกายกับผ้าของเพื่อนบ้าน"
มีผู้หญิงคนหนึ่งชอบออกกำลังกาย โดยการเต้นแอโรบิค
ทุกเช้าพอเธอตื่นขึ้นมา ก็เต้นอยู่ที่บนบ้าน
ออกกำลังกายโดยเปิดเพลงแล้วก็เต้นตามจังหวะ เต้นไปเต้นมา
ก็มาเต้นอยู่ที่หน้าหน้าต่าง แล้วตาก็มองผ่านหน้าต่างออกไปข้างนอก
มองเห็นเพื่อนบ้านกำลังซักผ้าอยู่
"นี่เธอ ชั้นไม่เข้าใจเลยว่า เพื่อนบ้านซักผ้าไม่เป็น ซักผ้าไม่สะอาด เสื้อผ้าเขาสกปรกเหลือเกิน"
สามีก็บอกว่า "ช่างเขาเถิดน่า เขาซักอย่างไรก็เป็นเรื่องของเขา เราซักผ้าของเราให้สะอาดก็แล้วกัน" แต่ภรรยาก็ไม่เชื่อฟัง ทุกเช้าตื่นขึ้นมาก็ไปเต้นแอโรบิค แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นเพื่อนบ้านกำลังซักผ้าอยู่ทุกวันเลย แล้วก็ลงมารายงานให้สามีฟัง.. "เอาอีกแล้ว ชั้นไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเขาซักผ้าของเขายังไง ทำไมเสื้อผ้าของเขาจึงสกปรกอย่างนั้น" สามีก็ชักจะรำคาญ จนกระทั่ง... วันหนึ่ง
ภรรยารีบวิ่งลงมา แล้วก็รายงานให้สามีฟังด้วยความประหลาดใจว่า
"โอ้! นี่เธอเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
วันนี้เสื้อผ้าของเพื่อนบ้านขาวสะอาดไปหมดเลย อยากจะรู้นักว่า
เขาเปลี่ยนไปใช้ผงซักฟอกยี่ห้ออะไร
เราจะได้ไปซื้อผงซักฟอกยี่ห้อนั้นมาบ้าง
เราจะได้มีเสื้อผ้าที่สะอาดเหมือนเขา" |
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "สิ่งที่เราเห็น ไม่จำเป็นต้องจริงหรือถูกต้องเสมอไป"
ถ้าเกิดเราสวมแว่นตาสีแดง เราก็เห็นทุกสิ่งทุกอย่างข้างนอกเป็นสีแดงไปหมด แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นสีแดง สีแดงมันอยู่ที่ตรงนี้ อยู่ตรงแว่นตา ดังนั้นเราต้องเข้าใจว่า เราใช้อะไรในการรับรู้ เราใช้จิตใจของเรา..
เมื่อเราใช้จิตใจ ถ้าจิตใจมันสกปรก มันก็รับภาพที่สกปรก ดังนั้นเราต้องชำระจิตใจของเราให้ขาวสะอาด เมื่อจิตใจของเราขาวสะอาดหรือบริสุทธิ์แล้ว เราก็จะเริ่มเรียนรู้ในสิ่งที่ถูกต้อง มองเห็นสิ่งต่างๆ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี...
เพราะฉะนั้นหน้าที่ของครู ไม่ใช่สอนแค่วิชาแล้ว แต่เราจะต้องช่วยซักฟอกจิตใจของเด็กให้ขาวสะอาดด้วย ถ้าเราทำอย่างนี้ได้ จิตใจของเด็กๆ ของเรา ก็จะค่อยๆ ถูกยกให้สูงขึ้นๆ ในที่สุด
 |
|
มนุษย์ผึ้งมหัศจรรย์ |
