รื้อมันออกมา ศึกษา

แถวๆนี้ มีครุภัณฑ์วิทยาศาสตร์ เสีย อยู่ในสภาพที่ซ่อมไม่ได้ รอจำหน่ายออกจากรายการครุภัณฑ์

ครุภัณฑ์หลายชิ้น ยังเป็นเครื่องมือที่ใช้ในห้องปฏิบัติการวิจัย อยู่เสมอ คือกลายมาเป็นเครื่องมือพื้นฐาน (แบบอมตะ) ครุภัณฑ์เหล่านี้ราคาซื้อใหม่ เป็นเรือนแสน (สองแสน สาม-สี่แสน บาท) เช่น เครื่องเพิ่มปริมาณยีนหรือดีเอ็นเอ (PCR) เครื่องอ่านเพลท (Micro-titre plate reader) เป็นต้น และเป็นเทคโนโลยีที่ต้องสั่งซื้ออย่างเดียว

ควรจัดการครุภัณฑ์เหล่านี้อย่างไรดี

• จำหน่ายออก ตั้งราคาให้คนมาประมูลซื้อไป  ผมว่าวิธีนี้คงไม่มีใครนะที่จะมาซื้อไป  คนขายเศษก็รอว่า เมื่อไรจะโยนใส่ถังขยะ จะได้แกะเศษเหล็กไปชั่งกิโล
  

• มหาวิทยาลัยเก่าๆ หลายแห่ง นำเข้าพิพิธภัณฑ์ โชว์ให้เห็น เครื่องมือที่อาจารย์ของอาจารย์ของอาจารย์...ใช้ศึกษาวิจัย ก็เป็นความคิดที่ดีครับ พอมองชมไปก็เห็นพัฒนาการของเทคโนโลยีชัดเจน

• คุยกับอาจารย์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ก็ได้ความคิดเห็นว่า เอาไปให้นิสิตวิศวะ ชำแหละดู ศึกษาเปรียบเทียบกับตำรับตำรา เสริมสร้างความเข้าใจ น่าจะดีไม่น้อย จำหน่ายไปได้ไม่กี่ตังส์ บริจาคไปหวังผลข้างหน้า นิสิตมีประสบการณ์ความคิดต่อยอด วันหนึ่งเขาอาจจะต่อยอดให้เทคโนโลยีเหล่านี้

 

 

[นายบินเดี่ยว]

สวัสดีครับ : พันคำ

ผมเห็นด้วยกับความคิดสุดท้ายนะครับ ผมมีความเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า คนไทย/เด็กไทย เก่งมากๆ อย่างน้อยพวกเขาก็จะได้มีโอกาสในการศึกษา หาความรู้ นำไปสู่การคิด ปรับ พัฒนา ไม่แน่นะครับ บางที เราอาจไม่ต้องเสียเงินถึงเรือนแสน แต่เราก็อาจมีครุภัณฑ์ดีดีไว้ใช้ก็ได้นะครับ

ประหยัดไว้ ชาติไทยเจริญ ครับ