การที่เราจะต้องปลูกฝังคุณธรรมต่าง ๆ ให้กับเด็กเพื่อให้อยู่ร่วมกับคนในสังคมได้ เพราะเด็กจะต้องพึ่งพาสังคม ซึ่งเด็กไม่สามารถปรับตัวให้อยู่ในสังคมได้ก็จะกลายเป็นปัญหาทั้งกับตัวเองและคนอื่น ๆ
ในปี 48 ได้พบเหตุการณ์ในชั่วโมงเล่าข่าวเช้านี้ ซึ่งทำให้ทราบว่าเด็กชาย โสภณ ช่างสลัก เสียใจมาก เมื่อคุณพ่อใช้ให้เขาหยิบหนังสือพิมพ์บนโห้คุณพ่อด้วย แต่เด็กชายโสภณ กำลังเล่นเพลินอยู่ไม่ได้หยิบหนังสือพิมพ์ให้ได้แต่ตะโกนว่า "เดี๋ยวก่อน" ในวันรุ่งขึ้นพ่อถูกยิงจนเสียชีวิตทำให้เขาคิดได้ว่า ถ้าผมหยิบหนังสือพิมพ์ให้พ่อ พ่อคงจะมีความสุขว่าผมเป็นเด็กดี หลังจากเหตุการณ์วันนั้นไม่ว่าแม่หรือพี่ใช้ให้ผมทำอะไรเขาก็จะทำทันทีโดยไม่ต้องเดี๋ยว
วิธีปฏิบัติ เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เป็นตัวอย่างแก่เพื่อนทุกคนในชั้นอนุบาลเกิดความตระหนักในการทำความดี เช่น เห็นขยะก็จะเก็บทันทีโดยครุทำเป็นแบบอย่าง เมื่อเด็กเห็นครูปฏิบัติเช่นนี้เด็กก็จะทำตาม เม่อเจอเงินเด็กก็จะนำมามอบให้กับครูและช่วยคุณพ่อ คุณแม่ทำงานบ้าน ซึ่งดูได้จากสมุดบันทึกการทำความดีเป็นการสื่อสารระหว่างครูและผู้ปกครอง
ผลที่ได้รับ การทำความดี ทำได้ทุกเวลา เราต้องทำทันที เราไม่ผลัดวันประกันพรุ่ง เราไม่หวังผลตอบแทน ความสุขที่ได้จากการทำความดี คือความสุขที่ใจ
เด็กดีนั้นหนา ไม่ดื้อไม่ซน
จะต้องทำตน ให้เป็นคนดี(ย้ำ ซ้ำ ทวน)
ผู้เล่า นางเตือนใจ พืชฟู
ส่งวันที่29 ถุนายน 2551
เด็กสมัยนี้..น่าสงสาร
ถูกสังคมรังแกและบีบให้เป็นไปในทางที่ไม่ถูกไม่ควร น้อยคนนักที่จะคิดได้ บางครั้งกว่าเด็กจะเรียนรู้อะไรสักอย่างที่แท้จริงต้องแลกมาด้วยความสูญเสียหรือแลกมาด้วยประสพการณ์อันแสนปวดร้าวอย่างหาเรียบมิได้
พยามยามสอนเด็ก...อย่าลังเลที่จะทำความดีครับ