พอกันที .. เจ้าเพื่อนรัก ขอบคุณที่เจ้าเป็นเพื่อนเรามาตลอดทั้งชีวิต

         จากการฝึกฝนตามดู “อารมณ์ความรู้สึกนึกคิด” ทำให้ได้เห็นว่าชีวิตเรานั้นมี “ความคิด” เกิดขึ้นตลอดเวลา แทบไม่ว่างเว้นเลย ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน ตกอยู่ในสถานการณ์ใด สิ่งเดียวที่เป็น “เพื่อน” เราได้ตลอดเวลาก็คือ “ความคิด” ของเรานั่นเอง

         เราคุ้นชินอยู่กับมัน มันเป็นเพื่อนที่อยู่กับเราตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน ทั้งยามที่ตื่นและยามที่หลับ ตอนเรานอนหลับมันก็กลับมาในรูปของ “ความฝัน” มันช่างเป็น “เพื่อนที่แสนดี” ที่ติดอยู่กับเรายังกับปาท่องโก๋เลยทีเดียว

         แต่ก่อนแต่ไรผม “ไว้ใจ” เพื่อนคนนี้มาโดยตลอด ไม่เคยเคลือบแคลงใจใดๆ ทั้งสิ้น เวลามันบอกผมว่า . . . “ถ้าเขาพูดเช่นนี้ก็แสดงว่าเขาดูถูกเรา” มันบอกให้ผมด่าเขา ผมก็ทำตามคำบัญชาของมัน ผมไม่เคยเฉลียวใจเลยสักนิดว่ากำลังตกเป็น “หุ่นเชิด” ให้กับมัน ผมทำไปตามคำบงการของมันมาตลอดชีวิตโดยที “ไม่รู้ตัว (ไม่มีสติ)” เลย

         มาถึงวันนี้ ต้องขอบอกว่า “พอกันที . . . เจ้าเพื่อนรัก ขอขอบคุณที่เจ้าเป็นเพื่อนเรามาตลอดทั้งชีวิต” แต่ถึงตอนนี้เราพร้อมแล้วที่จะเป็น  “อิสระ” จากเจ้า ถึงเจ้าจะไม่ได้วางตัวเป็น "ศัตรู" กับเรา แต่เราก็ได้เลือกแล้วว่าจะไม่ขออยู่ในอาณัติของเจ้าอีกต่อไป !!