หลังจากซุ่มเก็บตัวเงียบไป 1 ปี ใช้เวลาส่วนหนึ่งหมดไปกับการเที่ยวและเที่ยว อ่านหนังสือ บทความต่างๆ เพื่อให้พร้อมที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ในการเข้าเรียนระดับปริญญาเอก และแล้วก็ถึงวันที่ขายใบสมัคร ความกังวลใจส่วนหนึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากต้องเขียนข้อเสนอดุษฎีนิพนธ์ไม่เกิน 30 บรรทัด เพื่อส่งพร้อมหลักฐานในวันสมัคร "แล้วเราจะเขียนยังงัยให้มันครอบคลุมและแสดงให้เห็นในสิ่งที่เราอยากศึกษา" ปัญหาใหญ่แล้ว ... ข้อมูลที่หามาเตรียมไว้ส่วนใหญ่ต้องถูกตัดออกเพื่อให้รวบรัดที่สุด เสียดายมากเพราะเตรียมเขียนมาตั้ง 1 ปีและให้อาจารย์ตั้ง 3 ท่านตรวจทานให้ และแล้วทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น แต่วันสัมภาษณ์นี่สิน่ากลัวกว่า อาจารย์เค้าจะถามอะไร เรื่องวิจัยที่ทำมาแล้วหรือเรื่องที่สนใจทำ แล้วเราตัองเตรียมตัวอะไรบ้าง จะถามใครก็ไม่มีใครรู้เพราะไม่เคย...เอางัยดี
วันสัมภาษณ์ก็มาถึงแล้ว ... ออกจากบ้านแต่เช้าขับรถไปให้สบายใจ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด แล้วค่อยไปว่ากันอีกทีแล้วกัน พอถึงห้องรอสัมภาษณ์ส่วนใหญ่ก็จะมีเพื่อนมาด้วย นั่งคุยกันสบายใจ เรานั่งเงียบอยู่คนเดียว ไม่ได้กลัวอะไรหรอกนะแต่ว่ามันทำตัวไม่ถูก พอเข้าห้องสัมภาษณ์มีอาจารย์นั่งอยู่ท่านเดียว (ตอนแรกนึกว่าจะเยอะ) อาจาย์ท่านน่ารักมากพูดคุยกันแบบเป็นกันเอง ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ (เพราะว่าเพลินก็ได้) แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันเล็กน้อย สรุปว่า ทุกอย่างราบรื่นและดีกว่าที่คิด ในใจคิดว่าได้แน่นอน...(คิดเข้าข้างตัวเอง)
