นานหลายปีที่ต้นพุดในกระถางเล็กๆ จากบ้านป้า  ถูกส่งมาอยู่ที่บ้านของผู้เขียน  แรกๆ ที่ได้มาก็ตั้งกระถางเอาไว้ริมรั้ว  ต่อมาต้นพุดก็สูงขึ้นเรื่อยๆ  ถูกลมแรงๆ ก็โยกไหวแต่ไม่เป็นอะไรมากไปกว่านั้น  ช่วงที่น้ำท่วม ก็เหมือนจะไม่รอด  แต่พอน้ำลดเขาก็สดชื่นได้ดังเดิม  ที่สำคัญพุดต้นนี้ไม่เคยขาดดอก  เขาจะออกดอกขาวพราวเต็มต้นในทุกๆ วัน  ยิ่งในช่วงฤดูฝนรับน้ำฝนทีไรเขายิ่งสดชื่น 

 

ต้นพุดเติบโตในกระถางที่คับแคบมาหลายปี  จนกระทั่งช่วงที่ต้องปรับปรุงซ่อมแซมบ้านและทำรั้วใหม่เมื่อราวๆ 8 ปี ที่แล้ว ผู้เขียนต้องย้ายต้นพุดไปวางไว้นอกรั้วเป็นการชั่วคราว  จนกระทั่งช่างซ่อมบ้านทำรั้วใหม่เสร็จซึ่งกินเวลานานหลายเดือน  ต้นพุดก็หยั่งรากฝังลึกลงไปในผืนดินตรงนั้นเสียแล้ว  จึงไม่สามารถย้ายกระถางกลับเข้ามาไว้ในบริเวณบ้านได้อีก

 

เวลาผ่านไปไม่นานต้นพุดนอกรั้วก็มีลำต้นที่ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม  ทั้งๆ ที่ผู้เขียนแทบจะไม่ได้รดน้ำพรวนดินหรือใส่ปุ๋ยให้เขาอีกเลย ความสูงใหญ่ของต้นพุดแม้จะไม่เท่ากับไม้ยืนต้นใหญ่ๆ แต่ก็สามารถให้ร่มเงากับคนที่เดินผ่านรั้วบ้านในยามกลางวันได้เป็นอย่างดี  คนขับมอเตอร์ไซด์รับจ้างประจำซอยคนหนึ่งชอบเด็ดช่อดอกพุดไปเสียบไว้ที่รถของเขาแทนพวงมาลัยทุกๆ เช้าที่เริ่มต้นของวันในการขับรถรับส่งผู้โดยสาร  

 

ราวสามปีก่อนหน้านี้...คืนที่ฝนตกลมแรง  ตื่นเช้ามาเดินสำรวจรอบๆ ทั้งในและนอกรั้วบ้าน  พบว่าต้นพุดนอกรั้วล้มเอนมาขวางทางเดิน  ผู้เขียนจำใจต้องตัดต้นพุดออกไปเกือบครึ่งต้น  แล้วหาเชือกกับไม้ที่แข็งแรงค้ำมายันลำต้นของพุดให้ตรงดังเดิม  ไม่นานเกินรอให้ท้อใจต้นพุดต้นเดิมของป้าก็แตกกิ่งชูก้าน และผลิดอกสวยงามให้ชื่นใจอีกครั้ง 

 

เกือบลืมการตัดต้นพุดในคราวนั้นไปแล้ว  จนเมื่อปลายๆ เมษา ที่ผ่านมา ฝนตกลมแรงอีกครั้ง  มองผ่านหน้าต่างในยามค่ำคืนต้นไม้ไหวเอนน่ากลัวอยู่ไม่น้อย  ตื่นเช้ามาต้นไม้ในรั้วบ้านชุ่มชื่นไปหมด  แต่พอมองไปที่สวนของเพื่อนบ้าน  ก็เห็นต้นกล้วยต้นใหญ่ที่กำลังออกเครือล้มพับ   สักพักน้าสาวที่อยู่บ้านใกล้ๆ กันมาบอกว่าต้นพุดหักทับสายโทรศัพท์  พอออกไปดูนอกรั้วจึงเห็นว่าต้นพุดไม่ได้หัก  แต่ที่หักพับลงมานั้นคือเสาปูนขนาดกลางที่เพื่อนบ้านใช้โยงสายโทรศัพท์กว่า 5 สาย เข้าบ้านนั่นเอง  ต้นพุดของป้าทำหน้าที่รองรับเสาปูนเอาไว้ไม่ให้ล้มติดพื้นทางเดิน  หากไม่มีต้นพุดรองรับเสาปูนนั้นคงจะดึงเอาสายโทรศัพท์ที่โยงไว้ร่วงลงพื้นขาดเสียหายไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน  สายๆ ของวันนั้นผู้เขียนต้องรีบออกไปธุระจึงยังไม่ได้จัดการอะไรกับต้นพุดและเสาปูน  เพราะไม่ได้กีดขวางทางจนใครต่อใครจะเดินไปมาไม่ได้ 

 

ตอนเย็นกลับเข้าบ้านมาอีกที แม่รายงานว่าลูกชายของน้าตัดต้นพุดเสียแล้ว  เมื่อออกไปดูหัวใจแทบสลายที่เห็นต้นพุดของป้าเหลือแต่ตอ  ต้นพุดไม่ได้ล้มทับสายโทรศัพท์แต่กลับช่วยรองรับไว้  แค่ยกเสาปูนออกจัดการโยงสายโทรศัพท์เสียใหม่  และหาไม้ที่แข็งแรงมาค้ำยันต้นพุดให้ตั้งตรง แค่นั้นก็น่าจะเพียงพอแล้ว  ทำไมเจ้าน้องชายตัวดีต้องตัดต้นพุดเสียเหลือแต่ตออย่างนั้นด้วย แล้วต้นพุดของป้าจะตายไหม

 

สัปดาห์ก่อนขณะที่ผู้เขียนกำลังยุ่งๆ กับงานจนลืมเจ้าต้นพุดของป้าไปแล้ว  แม่มาบอกว่า “ต้นพุดมันไม่ตายแล้วนะลูก แม่เห็นมันแตกกิ่งเล็กๆ ออกมาแล้ว” พอมีเวลาว่างเว้นจากงานผู้เขียนจึงรีบออกไปเยี่ยมต้นพุด  ได้เห็นกิ่งก้านใบอ่อนๆ ที่แตกออกมาแล้วจริงๆ

 

ต้นพุดของป้าถูกย้ายข้ามจังหวัดมาไกล  มาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่าง  ต้องอดทนและเติบโตอยู่ในกระถางเล็กๆ คับแคบ ร้อนแดด หนาวฝน หนาวน้ำล้นท่วม ทั้งสลด ทั้งสดชื่น  ถูกทิ้งขว้างไว้นอกรั้วนอกบ้านให้หยัดยืนสู้กับสิ่งต่างๆ ภายนอก  ผ่านลมแรง ผ่านแล้ง ผ่านพายุฝน  จนบางครั้งล้มเอน ถูกตัด ถูกดัน ต้นพุดเล็กๆ ที่ต้องรองรับกับสิ่งหนักๆ   สารพัด  แม้ถูกตัดโค่นให้เหลือแต่ตอ แต่ต้นพุดของป้าก็ยังแตกใบอ่อนๆ พร้อมจะหยัดยืนต่อไป

 

หลานสาวคนนี้จะเป็นเหมือนต้นพุดของป้า  หากต้องพบเจอกับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ที่มีฝนแรง ลมแรง มีความแห้งแล้งและเหน็บหนาว มีวันที่ล้มเอน มีวันที่ร้องไห้เสียใจ มีคนทำร้ายฟาดฟันหวังให้ตายไปอย่างไร  หลานก็จะเข้มแข็งและหยัดยืนให้ได้เหมือนต้นพุดของป้า  เมื่อวันใดที่หลานหยั่งรากได้แข็งแรง หลานจะแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงากับผู้อื่น    หลานจะเป็น “ต้นพุดของป้า…ต้นไม้ดอกสีขาวเล็กๆ กลีบบางๆ ที่แข็งแกร่ง ”  จ๊ะ