มิตรที่ไม่ใช่เพื่อน

เดือน พ.ค.ปี 2526..จนถึง เดือน พ.ค.2551นับได้ก็ 25 ปีแล้ว..ความทรงจำสำหรับคนแปลกหน้า.มิตรที่ไม่ใช่เพื่อน สิ่งดีๆที่เกิดขึ้นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลืม ภาพคมชัด..ตลอดมา.  ตอนนั้นก็ไม่ได้นึกถึงว่าสมองจะจดจำมานานขนาดนี้ แสดงว่าระบบความจำจัดเกรดให้แล้ว..ว่าเป็นสิ่งที่ดี ที่ประทับใจ..สมควรจดจำ.

   "ปีนี้ รับเข้าน้อย คนสอบเข้ามาก" ก็เป็นคำพูดที่มีมาเสมอๆ สำหรับหลักสูตรพยาบาลศาสตร์.แล้วในเช้าวันประกาศผลสอบ  มีเราคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเด็กบ้านต่างอำเภอ ของอำเภอบึงสามพัน ต้องนั่งรถเมล์ประจำทางมาฟังผลสอบ พยาบาลศาสตร์ทุนกระทรวงสาธารณสุข (สำนักงานสาธารณสุขจังหวัด) ปีนั้นรับ 4 คน สำหรับพยาบาลศาสตร์ และ 22 คนสำหรับพยาบาลเทคนิค

    ย้อนคิดถึง..การแต่งชุดนักเรียนมัทธยมปลาย  นั่งข้างหน้าต่างรถเมล์พัดลมธรรมดา ไม่รู้ว่านั่งมานานแค่ไหน ใจเพลินๆ กังวลถึงผลสอบ ที่มีเพียง 4 คนเท่านั้นที่จะสมหวัง ในการเรียนอีก 4 ปี และอีก 22 คนจะสมหวังในการเรียนอนุปริญญา สำหรับเรามีเพียงทางเลือกเดียว คือ 1 ใน  4 เพราะ ตอนกรรมการสัมภาษณ์ ถามว่าถ้าไม่ได้ 4 ปี 2 ปีหนูจะเอาไหม. แล้วได้ตอบไปแล้วว่า ไม่เอา ทุกเรื่องราวให้ชวนคิด ชวนกังวล ชวนวิตกสารพัด ลุ้นแบบปอนๆ ตามประสาเด็กชนบทมีโอกาสเรียนหนังสือ

   นึกถึงแม่..ที่ขายของ..ส่งเรียน..และรอฟังผลเช่นกัน..

   นั่งเพลินๆ ไม่ทันสังเกต มีใครมานั่งด้วยตอนไหน รู้ตัวอีกทีคนเต็มรถ แล้ว..ได้ยินเสียงแตกเนื้อหนุ่มๆ ถามแบบพยายามทำเสียงให้นุ่มลงว่า โรงเรียนยังไม่ปิดเหรอะ

   คิดแว๊บหนึ่ง..คงเห็นเราใส่ชุดนักเรียน สาเหตุที่ใส่เพราะได้ลดราคาค่าโดยสาร..

เห็นคนถาม สายตาไม่ไม่นอกไม่มีใน คงอยากคุยด้วย แต่ไม่รู้จะถามอะไร ก็เลยบอกว่าปิดแล้ว แต่ไปฟังผลสอบ...สอบพยาบาลไว้..ตอนนั้นไม่รู้ว่าคิดอะไร คุยอะไรไปบ้าง..เพราะผ่านมา 25 ปี แล้ว แต่ตอนนี้รนู้สึกว่า หนุ่มผู้ชายคนนั้น ทำหน้าที่ counselor ได้ดีแบบไม่ต้องผ่านหลักสูตรอะไรๆ เลย เพราะเผลอเดี๋ยวเดียว รถวิ่งมา ชั่วโมงกว่าๆ ถึงตัวจังหวัดพอดี..ลืมไปเลยว่ากังวลอะไรอยู่

    คำพูดสุดท้ายก่อนจาก หนุ่มผู้ชายคนนั้น จริงๆทำงานเป็นพนักงานโรงแรม จะขึ้นรถไปทำงาน บอกเราว่าสอบได้..มาแวะนะเดี๋ยวจะเลี้ยงให้..ขอแสดงความยินดีด้วยนะ ต้องได้แน่ๆเลย..

 เอาวะ..ได้ยินใจชื่น ขนาดหนุ่มผู้ชายคนนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับเราสักนิด..ยังให้กำลังใจได้ขนาดนี้

ดูผลสอบ..นึกถึงแม่ที่รอฟังผลสอบอยู่..เราสอบได้ 1 ใน 4 คน..รีบขึ้นรถเมล์กลับบ้าน..จะไปบอกแม่..ว่าสอบได้ 4 ปีแล้ว ลืมหนุ่มผู้ชายคนนั้นสนิท..แล้วก็ไม่เคยเจอะอีกเลย 25 ปีผ่านไป..แต่แปลกภาพดีๆ มิตรที่ไม่ใช่เพื่อน ยังอยู่..ตอนนี้เวลาเราขึ้นรถไปไหนๆ เจอะคนท่าทางกังวล..จะนึกถึงสิ่งดีๆ ที่เราเคยได้รับ..และทักทายคนใกล้ชิดที่นั่งด้วยเสมอๆ...ตอบแทนที่เราเคยได้รับมาแม้จะเป็นคนละเวลา คนละคนกันก็ตาม