ไม่กี่บันทึก การสรุปงานอาสาสมัครของผู้เขียน ก็จะจบลง

  การมาอยู่วัด ทำให้ผู้เขียนคิดถึงคำว่าเด็กวัด และก่อนมาคุณพลเดช ได้ให้คำแนะนำว่า ให้ทำตัว เป็นเด็กวัดที่ดี

นั่นซินะ เขาทำกันอย่างไรหรือ เกิดมาก็ไม่เคยเลย แต่ก็ถือเป็นโอกาสแล้ว ครั้งหนึ่งในชีวิต ที่จะได้เก็บเป็นประวัติศาสตรื ชีวิตตนเอง

  ก็เริ่มต้น พี่เลี้ยงของผู้เขียน ก็เป็นพระอาจารย์ทั้งสิ้น ตั้งแต่ลงเครื่องบินที่พุทธคยา ผู้มารับ ก็มาตามคำสั่งของพระพี่เลี้ยง พระมหาจูม พอไปถึงก็พระมหาพิรุณ คอยดูแลต่อ เวลาจะไปท่องเที่ยว ก็มีพระอาจารย์ต่างๆ พาไป เป็นคนวัดโดยปริยาย

  ขอสรุปชีวิตเด็กวัด ของผู้เขีนไว้ ให้ได้ทราบกันดังนี้

Dsc02664

สวดมนต์ทำวัตร เช้า - เย็น แลปฏิบัติธรรม

Dsc02646

 ช่วยจัดยาจากคณะที่นำมาบริจาค ซึ่งแต่ละวัดมีจำนวนมหาศาล

และเหตุที่ พระที่ท่านอยู่ประจำที่นี่ ไม่มีความรู้เรื่องยา จึงได้ถือโอกาส

จัดยาให้เป็นหมวดหมู่ ตรวจวันหมดอายุ และทำเป็นกล่องๆ ใส่ยาที่จำเป็นหลายชนิด

เตรียมไว้ตามห้องพัก เพื่อให้ผู้มาแสวงบุญ ที่มาพักวัดไทยในแต่ละแห่ง

ได้ใช้ยาพื้นฐาน รักษาขั้นต้น ในยามที่เจ็ยป่วยเล็กน้อย

Dsc03425

ในวันที่ว่าง ก็จะช่วยโรงครัว เก็บทำความสะอาด ตู้แช่อาหารสดของวัด

 

Dsc06578

ทุกครั้งที่ไปสถานที่สำคัญ ก็จะสวดมนต์ แผ่เมตตา ให้กับสรรพส่ิ่งทั้งหลาย

 

Dsc02802

เป็นเจ้าภาพ และชักชวนหมู่คณะ เลี้ยงพระ

ด้วยอาหาร และน้ำปานะ พิเศษกว่าวันปกติ

โยมเลี้ยงพระ และพระเลี้ยงพระ

 

Dsc02660

และกวาดลานวัด ให้สะอาด สะอ้าน สบายตา

  อีกไม่กี่บันทึก การสรุปงานอาสาสมัครของผู้เขียน ก็จะจบลง

เหลือแต่ความสุขภายในใจ ที่อาจจะได้ถ่ายทอด กันเป็นครั้งคราวต่อไป

ในส่วนของบันทึกต่อจากนี้ คงเป็นเนื้อหา ที่ส่วนมากเขานิยมนำเสนอกันแบบนี้

 แต่ยอมรับว่า ผู้เขียน ไม่ถนัดในการเขียนแนวนี้สักเท่าไหร่

แต่ก็ต้องสรุปจบ ให้ได้เห็นภาพกัน

ชัดเจนขึ้น

       บันทึกต่อไป จะขอนำเรื่อง ค่าใช้จ่าย ที่ได้มีการจัดขายหนังสือ "หนึ่งคนวาด

หนึ่งคนแต่ง" และนำมาเป็นค่าใช้จ่ายให้ ถึงแม้ทุกท่าน ที่ร่วมบุญซื้อหนังสือ

จะยินดีให้เป็นค่าใช้จ่ายของอาสาสมัครคนนี้ อย่างไม่มีข้อแม้ใดๆก็ตาม

แต่ผู้เขียนก็ถือว่า เป็นความรู้สึกสุขร่วมกันนะคะ

ได้ไปทำงานที่ตนปรารถนา ได้มีทุนในการใช้จ่าย เท่านี้ ผู้เขียนก็รู้สึกว่ามีบุญมากแล้วค่ะ