เวลาไม่เคยรอใคร เมื่อไรก็ตามที่เรานึกถึงคำนี้ เราจะรีบเร่งทำในสิ่งที่เราอยากทำให้หมดเท่าที่ความสามารถและเวลาจะเอื้ออำนวยให้เราได้ แต่เมื่อมานั่งดูแล้วเรายังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำและก็ไม่รู้ว่าจะได้ทำเมื่อไร มันมีบางสิ่งบางอย่างที่เข้ามาขัดจังหวะทุกที แต่รับรองว่าเราจะต้องทำให้ได้ และคงต้องทำให้ได้ดีด้วย
เราภูมิใจที่อย่างน้อย ณ ตอนนี้เราได้ทำอย่างหนึ่งสำเร็จตามที่เราวาดหวังมาแต่เด็ก และเราว่ามันก็เป็นสิ่งที่ดีด้วย ไม่ว่าก่อนที่เราจะเริ่มทำสิ่งนั้นจะมีคนคอยห้ามต่าง ๆ นานา มีอุปสรรคมากมายแต่เราก็พร้อมที่จะฟันฝ่าสิ่งนั้นไปให้ได้ และเมื่อสำเร็จเราก็ภูมิใจอย่างมาก ซึ่งงานสิ่งนั้นก็คือ การได้เข้าไปทำงานในชุมชน ช่วยเหลือชาวบ้านผู้เดือดร้อน ในนาม อาสาสมัครนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน ของมูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม โดยลงไปทำงานให้กับมูลนิธิพัฒนาชุมชนและเขตภูเขา จังหวัดเชียงราย เพราะเมื่อก่อนตอนที่เราเป็นนักเรียนเราอยากเรียนคณะสังคมสงเคราะห์ แต่เราไม่สามารถสอบเข้าไปได้ เมื่อเป็นนักศึกษาก็อยากไปออกค่ายอาสาให้มากที่สุดแต่ก็ไปได้เพียงไม่กี่ค่าย สุดท้ายความฝันเราก็เป็นจริง
หน้าที่หลักของเราจะทำงานเกี่ยวกับกฎหมายสัญชาติ ด้านสถานะบุคคล อบรมให้ความรู้ ช่วยเหลือเป็นรายกรณี ๆ ไป ส่วนมากจะเป็นชาวเขา เมื่อมาทำงานจริงมันต่างจากเนื้อหาในห้องเรียนมาก เราอยู่แต่บ้าน มหาวิทยาลัย ในเมืองกรุง เราไม่เคยรู้เลยว่ามีคนจำนวนมากทีเดียวที่ไม่มีสัญชาติในประเทศไทยแห่งนี้ มีบางครั้งเราท้อที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรชาวบ้านได้ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าชาวบ้านนั้นไม่ผิดอะไรเลย แต่เจ้าที่รัฐไม่ดำเนินการใด ๆ ทั้งสิ้นให้ ท้อมากจนอยากเลิก อยากกลับบ้าน แต่เมื่อเรามาคิดว่าขนาดชาวบ้านเป็นคนเจอปัญหาเองเขายังสู้มาหลายปีมากแล้ว และเราเพิ่งจะเริ่มเข้ามาทำงานทำไม ทำไม ไม่อดทน ประกอบกับจะให้ การกระทำของเจ้าหน้าที่ที่ไม่ถูกต้องมาทำลายความฝันของเราไปเชียวหรือ แล้วเมื่อไรเวลาและโอกาสดีดีอย่างนี้จะมาหาเราอีกเล่า
มูลนิธิพัฒนาชุมชนและเขตภูเขา จังหวัดเชียงราย ชื่อมูลนิธิก็บอกอยู่แล้วว่า ทำงานกับคนในภูเขา ทำให้เราได้ขึ้นเขาบ่อยมาก ทำงานร่วมกับชาวเขาหลายเผ่าด้วยกัน แต่ละเผ่าก็แตกต่างกันไป เมื่อพูดถึงชาวเขา รับรองได้เลยว่าคนส่วนมากจะเห็นว่าชาวเขาไม่ดี สกปรกบ้าง เผาป่าบ้าง ตัดไม้บ้าง ขนาดครอบครัว เพื่อนสนิทเรายังไม่เห็นด้วยเลยที่เราไปทำงนช่วยเหลือชาวเขา แต่เมื่อมาลงสนามของจริง ทุกอย่างที่คนส่วนมากเห็นว่าชาวเขาทำไม่ดี เขาทำจริงแต่เขาทำไปเพราะมีเหตุผล แต่บางเรื่องเขาก็ไม่อยากทำแต่มีเหตุที่ต้องทำ อย่างเรื่องสกปรก ไม่อาบน้ำ แท้จริงแล้วใครบ้างที่อยากสกปรกตัวชาวเขาเองก็ไม่อยากสกปรกแต่มีใครคำนึงถึงไหมว่าห้องน้ำที่ถูกสุขลักษณะ การดำรงชีพที่ถูกต้อง ชาวเขาจะรู้เองได้อย่างไรถ้าไม่มีคนให้ความรู้เขาถึงผลกระทบที่จะตามมาทั้งเชื้อโรค และ โรคติดต่อ เพียงแค่การเดินทางลำบาก สิ่งอำนวยความสะดวกไม่มี ก็ไม่มีใครอยากจะขึ้นมาเป็นครูที่นี่ทั้งนั้น ส่วนการเผาป่า ตัดไม้ ชาวเขาเขาทำเพื่อที่จะพอปลูกข้าวให้อยู่รอดไป คนบนพื้นราบเมื่อถึงหน้าปลูกข้าว ดำนา ก็เอารถไถไถเสียเรียบ แต่บนเขาไม่สามารถใช้รถไถได้เพราะไม่ใช่ที่ราบต้องถอนอย่างเดียวหรือไม่ก็เผา แต่เรารับรองได้ว่าเขาไม่มีทางเผาป่าเป็นว่าเล่นเพราะชาวเขาก็ต้องอยู่กับป่า ถ้าไม่มีป่าก็ไม่มีชาวเขา
หลังจากครบวาระจากการเป็นอาสาสมัครนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน เราก็ได้ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ต่อเลย วันที่ 30 มิถุนายน 2551 จะเป็นวันที่ที่เราทำงานกับมูลนิธิพัฒนาชุมชนและเขตภูเขา จังหวัดเชียงราย ครบ 2 ปีบริบูรณ์ นับว่าเป็นประสบการณ์อันดีเยี่ยมที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
อ่านหัวข้อนี้แล้ว...รู้สึกดีจัง ...ความตั้งใจของมิว จะเป็นส่วนนึงทำให้เม่นพยายามมากว่านี้นะ.. เป็นกำลังใจให้มิวเสมอจ้ะ