ผมมองว่า ต่อไป ขนาดอนุทินจะใหญ่ขึ้นมาก จึงขอลองมองไปข้างหน้าดังนี้
ระยะที่หนึ่ง จุดตั้งต้น อย่างที่เป็นตอนนี้
ระยะที่สอง มีคนใช้มากขึ้นจนดูตาม ยังพอทัน แต่เหนื่อย และถ้าเหนื่อย จะเริ่มอ่านไม่ค่อยทัน
ระยะที่สาม มีคนใช้เยอะจนไม่มีทางดูทัน
ข้อเสนอ 5 ประการเรื่อง feature ของอนุทิน ที่อาจเข้าตาผู้พัฒนาระบบ (คงไม่ทำให้ผู้พัฒนาระบบเลือดเข้าตาไปซะก่อน ^ ^)
feature เหล่านี้ จะมีประโยชน์มาก ในระยะที่สองของอนุทิน ขอลองเสนอเป็นกระทู้ล่อเป้้า ไม่ได้ยืนยันว่าถูกหรือเหมาะ แต่ก็ไม่ได้เสแสร้งว่าไม่ได้อยากให้เป็นเช่นนั้น
ผมมองว่า feature ที่เหมาะกับการเติบโตสู่ระยะที่สอง น่าจะเป็นดังนี้
1. รับเข้าอนุทินที่ตามอ่าน (ระบบมีแล้ว แต่ยังใช้แล้วงง ๆ 555 ยังไม่รู้เลยว่ารับกับไม่รับนี่ต่างกันตรงไหน)
2. ตัดออกจากอนุทิน (สำหรับรายการที่ไม่ตรงกับจริต) คือ คลิกเพื่อทำให้อนุทินคนนั้นทั้งหมดล่องหนไปจากการมองเห็นของตัวเอง
จริง ๆ แล้ว มีข้อ 2 แล้วไม่ต้องมีข้อ 1 เลยก็ยังได้ (แต่มีแล้วไม่ต้อง email แจ้งเจ้าตัว !!!) เพราะ 2 นี่ เป็น exclusion กับ 1 อยู่แล้ว แต่ 1 บีบมากไป ทำให้ลืมบางคนที่อยากอ่าน และตัดโอกาสสุ่มอ่านคนใหม่ ๆ แต่ทำตาม 2 ทำให้ตัดทิ้งบางคนที่ไม่อยากอ่านแน่ ๆ ออกไปได้
3. แนะนำอ่านอนุทิน (เพราะมี link association คล้ายกับคนที่เราอ่านประจำ) ที่จะเพิ่มโอกาสให้ไปสู่้ข้อ 1
4. อ่านอนุทินอื่นที่พาดพิงอนุทินตัวเอง (บางทีโดนพาดคอแล้วยังไม่รู้ตัวเลย...) และเห็นอนุทินตัวเอง (จะได้ต่อเรื่องได้ตลอดเวลา)
5. โหมดที่อ่านเห็นทุกอนุทินตามปรกติ
ซึ่งจะทำให้ขนาดของ universe ในการอ่าน เป็นดังนี้
เบอร์ 3 โตสุด อ่านเห็นหมด
เบอร์ 2 เล็กลงมาหน่อย ไม่เห็นเฉพาะบางคนที่ตัดทิ้งด่วยข้อ 2
เบอร์ 1 เล็กลงมาอีก เห็นเฉพาะข้อ 1 เท่านั้น
โดยข้อ 3 และ 4 เป็นมาตรการเสริมเฉพาะกิจ
โห..ระบบใหญ่น่าดู...เพราะคนๆนึงขยันเขียนอนุทินกันหลายๆๆ เพจ
ตอนนี้ชักเริ่มไม่ดูหน้าแรกเพราะเยอะ ขี้เกียจตามอ่าน ยิ่งโดยเฉพาะมีบางคนใช้ผิดประเภท เอาอนุทินไว้ใส่สาระเพียบแต่เอาบันทึกไว้คุยเล่นนี่เห็นแล้วยิ่งสับสน หรือพวกชอบใช้ตัวหนังสือเท่าหม้อแกง (อันนี้ความรำคาญส่วนตัว) หรือพวกเขียนยาวเป็นกิโล (อันนี้ก็เป็นความรำคาญส่วนตัวอีกค่ะ) ขอดูแต่ที่ตัวเองเก็บไว้ก่อนแล้วกัน อ่านคนที่อยากอ่านก็ไม่ไหวแล้ว มีอย่างอื่นทำเยอะอยู่ค่ะ แต่ระบบที่อาจารย์บอกน่ะเห็นด้วยหลายข้อ ข้อเสียของการเก็บรายการคนอื่นคือไม่เห็นของตัวเองอยู่ด้วยในนั้น จริงๆ ที่อยากได้ที่สุดคือดูหน้ารวม และตัดรายการคนที่ไม่อยากดูออกไปค่ะ สะดวกดี ซ่อนไว้ ถ้าเปลี่ยนใจจะดูเมื่อไหร่ค่อยไปเอาเขากลับมา
.2 การทำแบล็กลิสต์เป็นเหมือนการตัดโอกาสตัวเองนะครับ อนุทินมีวิธีการอ่านโดยเลือกอ่านเฉพาะผู้ที่สมาชิกแต่ละท่านติดตามได้อยู่แล้ว อย่างเช่นของคุณซูซานก็อยู่ที่นี่ อยากอ่านของใครเพิ่ม ก็ไปดูดมา เหมือนรับบล็อกเข้าแพลนเน็ต ตามข้อเสนอข้อ 1. และ 2. ในบันทึก (ซึ่งรับเข้าโดยการเปิดอ่านอนุทินของผู้นั้น แล้วคลิกติดตามอ่านอนุทินนี้ ส่วนเวลาจะยกเลิกก็ทำกลับกัน)
ทีนี้จะรู้ได้ยังไงว่าใครน่าสนใจ ก็ไปดูที่หน้ารวม ช็อบปิ้งเอาเอง
ข้อเสนอข้อ 4. ได้เสนอไปสักพักแล้ว ว่าควรมีการแจ้งเตือนทางอีเมล เมื่อมีใครสักคนอ้างถึงอนุทินที่เราเขียน ด้วย @xxxx โดย xxxx เป็นหมายเลขอนุทินที่เราเป็นผู้เขียน -- ที่ยังไม่ได้ทำคงเพราะงานท่วมตัว
ข้อเสนอข้อ 3. ในบันทึก เราแอบอ่านอนุทินที่สมาชิกท่านอื่นเลือกไว้ได้ อย่างของผมอยู่ตรงนี้ มีข้อเสียคือถ้าทำอย่างนี้บ่อยๆ ก็อาจจะซ้ำมาก เลือกเองดีกว่า
ผมเห็นว่าอนุทินควรเป็นอนุทิน ไม่ใช่มหทิน (แปลว่าอะไรหว่า เอาเป็นว่ายาวผิดปกติก็แล้วกัน) ถ้าจะเขียนอะไรยาวๆ ก็ไปเขียนบันทึกเสียเลยดีกว่าครับ
ส่งข้อเสนอไปแล้วว่าควรจะมี channel ในอนุทินแทนคำสำคัญของบันทึก channel เป็นเหมือนคำสำคัญที่แสดงเหตุการณ์ ใช้รูปแบบ #คำ ที่เมื่อคลิกบน #คำ นั้น จะแสดงอนุทินที่มี #คำ ออกมาทั้งหมด นี่ก็เป็นวิธีร้อยอนุทินที่มีความเกี่ยวพันกันเข้าด้วยกันครับ
มารับ Requirement และยิงอีเมล์ส่งตรงให้ทีมงานแล้วคะ
เรื่องนี้ต้องหารือกันก่อนว่า จะตัดสินใจพัฒนาหรือปรับตรงไหนดีคะ
ขอบคุณมากคะ
.4 มีอยู่ใน KV Log แล้วครับ
มีอีกเรื่องหนึ่งสำหรับสมาชิกที่อาจจะคิดว่าอยากบันทึกเรื่องส่วนตัวไว้เตือนความจำตัวเอง แล้วอาจจะมีปัญหากับเรื่องความยาวของอนุทิน
อันนี้ระบบอนุทินมีคุณลักษณะที่ตั้งให้อนุทินนั้น เก็บไว้ดูคนเดียวได้ จะได้ไม่รบกวนผู้อื่นครับ
อาจจะต้องมีหน้ารวมที่แสดงสมาชิกที่เขียนอนุทินแล้ว (เฉพาะชื่อกับรูปประวัติ) แบ่งเป็นชื่อที่เราเลือกแล้ว กับชื่อที่ยังไม่ได้เลือก ให้ shopping เพื่อเลือกดูอนุทินของเขา และเลือกเข้า list อนทินที่ติดตามอ่าน (รู้สึกจะเรื่องมากไปหน่อยไหมเนี่ย)พอได้ list และรับเป็นขาประจำ ก็จะได้เข้าข่ายข้อ 1.
แล้วที่ทุกคนคงคิดเหมือนกันหมดก็คือข้อ 4. ค่ะ ถ้าได้อันนี้ชีวิตก็จะสะดวกมากขึ้น
เรื่อง #คำ หรือ channel ที่คุณ Conductor เสนอในความเห็น 3 ก็ดีมากค่ะ
ให้เป็นความเห็นไว้ เข้าใจว่าทีมงานคงงานหนักน่าดู แต่เผื่อจะเป็นประโยชน์ค่ะ ทุกวันนี้ก็ใช้วิธี scan ทั้งหมดเอาก่อนค่ะ ซึ่งเริ่มจะไม่ไหวแล้ว ใช้เวลาเยอะไป เหมือนที่ อ.วิบุล บอกค่ะ
ขอบคุณเจ้าของบันทึกที่เริ่มประเด็นนะคะ ^ ^
น้องแก้มยุ้ย Little Jazz \(^o^)/ :
ที่เสนอ เพราะเริ่มลายตากับการใช้ font หม้อแกงนั่นแหละครับ
ผมใช้ font หม้อแกง เวลาจะเน้น เลือกเน้นคำบางคำ เห็นหม้อแกงมาเป็นแถว ผมกระโดดหนีไปเลย - ไม่อ่าน เพราะรู้สึกปวดหัว
คุณ Conductor
ข้อเสนอนี้ เป็นการเปิดประเด็นครับ ทางเลือกที่ท่านอาจรย์กมลวัลย์ เสนอไว้ ก็น่าคิด แต่ผมเองไม่ได้ซีเรียสว่าประเด็นไหนจะได้ทำ ถือว่า เสนอทางเลือกให้คิดต่อ เพราะระบบเริ่มใหญ่แล้วจริง ๆ อย่างที่คุณ กวิน ว่าไว้
เรื่องการแจ้ง email ถ้าเป็นประเด็นไม่สลักสำคัญ ไม่แจ้งได้ก็ดีครับ email ท่วมแล้วทำให้ไม่อยากเปิด email ยังไงก็ไม่รู้
แต่เรื่อง #คำ นี่น่าสนใจมากครับ ที่จะใช้เป็น keyword ไปเลย ถ้าให้ไม่ให้เป็นภาระการเขียนโปรแกรม ขอเสนอว่า ให้เว้นวรรคคำไว้ให้ชัดเจน เพื่อที่ไม่ต้องเขียนรูทีนตีความคำไทยให้เหนื่อย เอา spacebar เป็นตัวสังเกตไปเลย
อีกทางที่ให้เขียนโปรแกรมง่ายกว่า คือใช้วงเล็บตีกรอบ keyword ไปเลย เช่น สมมติว่าใช้ {} กับเนื้อหา
ผมใช้ {font หม้อแกง} เวลาจะเน้น เลือกเน้นคำบางคำ เห็นหม้อแกงมาเป็นแถว ผมกระโดดหนีไปเลย - ไม่อ่าน เพราะรู้สึกปวดหัว
ก็ให้ดึงคำว่า font หม้อแกง มาเป็น keyword ของอนุทินนั้น ๆ ไปเลย โดยไม่ต้องแสดงผลแยกออกมา ถ้า click ก็ใช้วลีนี้กรองอ่านเอา
แล้วหากว่า ทุกอนุทิน เอาชื่อเจ้าของอนุทินและการกล่าวอ้างถึงอนุทินอื่น มาดึงเก็บไว้เป็น keyword ก็จะเท่ากับว่า ได้ตามข้อ 4 ที่เสนอไว้ด้วยโดยไม่ต้องทำอะไรเพิิ่ม