(ฟ้องด้วยภาพ เกิดมาเพื่อเขียนBlog ยามกินไม่ได้นอน ยามนอนไม่ได้กิน)
นิด แซ่เฮ แห่ง มน. เมือง2แคว ส่งข่าวเล่าว่า
“แดดจ้าเลยพ่อ เพิ่งไปรับน้าอึ่งอ๊อบเข้าที่พัก”
“ช่วยดูแลของรักของหวงตระกูลเฮให้ดีนะนิด”
ป้าจุ๋ม แซ่เฮ โทรมาบอกว่า
“กลับจากกระบี่ นั่ง one to Go”
“เจอจุ๊บแจง เป็นแอร์เที่ยวนี้ มายกมือไหว้”
“อ้าว! ดีใจตรงเข้ากอด หอมแก้มบริการพิเศษ ผู้โดยสารอิจฉาทั้งลำ อิ อิ “
เฮ้อ! โรคนี้ระบาดไปกระทั้งสายการบิน
สิงห์ป่าสัก เล่าในบล็อก..ช่วงรายการการเดินทางไปภูเก็ต
หลงเส้นทางในเมืองสุราษฏร์ฯ พักใหญ่ๆ ต้องอาศัยโทรศัพท์สอบถามพี่ชัยพรตลอดเวลา แต่ก็เจอกันกับพี่ชัยพรและแม่บ้านจนได้ จากนั้นทั้งสองก็พาคณะของเรา (ซึ่งกำลังหิวเต็มที่) ไปเลี้ยงอาหารเย็นกันที่ร้านอาหารติดกับแม่น้ำตาปี บรรยากาศน่าจะดีมากแต่เรามาถึงค่ำเกินไปเลยอดได้ดูบรรยากาศริมน้ำ
พี่ชัยพรและแม่บ้านเลี้ยงอาหารเย็นเราด้วยอาหารอันขึ้นชื่อของสุราษฏร์แล้ว ก็พาเราเข้าพักที่โรงแรมในเมืองสุราษฏร์ (แถมยังแอบจ่ายค่าที่พักให้เราอีก...ซึ้งน้ำใจชาว G2Kจริงๆ) นี่แหละครับมิตรภาพของชาว G2K คนแซ่เฮ พี่ชัยพรยังบอกว่าเสียดายที่ไปเฮฮาศาสตร์ 4 ไม่ได้ เพราะติดงานทุกวัน
ผมได้รับทราบข่าวปลื้มใจลักษณะนี้เสมอ คนนอกอาจจะฟังดูเฉยๆ แต่ถ้าเป็นชาวแซ่เฮด้วยกัน จะรู้ว่านี้คือวิธีส่งพวงมาลัยน้ำใจเอื้ออาทร คนอยู่ในพื้นที่ญาติไปเยือนจะปรึกษากัน ใครว่างตอนไหน มารับช่วงช่วยเหลือกัน จุดนี้เป็นความอบอุ่นทางใจพิเศษกว่าการต้อนรับอย่างเป็นทางการหรือตามธรรมเนียมปกติ เรื่องนี้ดูง่ายอธิบายให้เข้าใจยาก
อาจารย์แป๋ว บอกว่า
ยากกว่าเรื่องไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้
บางทีคนที่เป็นแฟนไม่เข้าใจก็ทำไม่ได้
ถ้าไม่มาสัมผัสวัฒนธรรมองค์กรด้วยตัวเอง
เหมือนกับจุ๊บแจงลูกสาวครูสุ ได้มาร่วมงานที่ภูเก็ต จึงเข้าใจว่ามันเป็นเช่นนี้เอง และดีใจที่เห็นคุณแม่มีความสุข อยู่ในกลุ่มเครือญาติแซ่เฮอย่างเบิกบานใจ ผมได้รับประสบการณ์
กระบวนการแซ่เฮ พัฒนาจากใจหนึ่งไปสู่ใจหนึ่ง เห็นได้จากการไปทัวร์เฮฮาศาสตร์ที่ภูเก็ตครั้งนี้ เราได้ประจักษ์ด้วยตัวเอง ว่ามันเป็นเรื่องของใจล้วนๆ ดังจะเห็นได้จากการบัญญัติศัพท์เป็นที่รู้กัน เช่น ใจสั่งมา, เทใจ, ให้ใจ, ใจเบิกนำ, โดนใจ, หัวใจเสริมใยเหล็ก, สรุปแล้วเป็นเรื่องอนุภาพใจล้วนๆ
ในสภาพสังคมที่มะรุมมะตุ้มอย่างทุกวันนี้ ถึงเราจะอยู่ท่ามกลางคนหมู่มากในองค์กร ก็ใช่ว่าจะคบใครสนิทไว้วางใจได้ทั้งหมด บางคนแทบไม่มีเพื่อน ไม่ทราบว่าเป็นเพราะคุณภาพของสังคม หรือความซับซ้อนในองค์กร การหลุดออกมาเจอโลกเสรีที่เรากำหนดใจได้เอง ทำให้เกิดฐานสังคมใหม่เล็กๆ แต่พัฒนาการตลอดเวลา เราอยากเห็นสังคมที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน เชื่อมโยงถึงคนทุกวัยในครอบครัว เป็นเป้าหมายที่ปักธงไว้แต่แรก ค่อยๆปรับตัวปรับใจไปตามธรรมชาติ ไม่ได้เร่งรัดอะไร แค่ไหน? พอดีพอได้พอเหมาะพอใจ สมาชิกเป็นผู้กำหนดเอง
ยิ่งนานวัน ก็เห็นวิถีทางกลุ่มคนที่มีใจใกล้เคียงกัน คำว่าสุนทรีสนทนา ถึงเราจะไม่เคยจัด แต่ทุกครั้งที่เจอหน้า เรื่องบอกเล่าล้วนเป็นกุศลระคนสุขออกมาท่วมท้น แถมยังกระโดดกอดกันอีกต่างหาก แสดงว่าสไตล์แซ่เฮน่าจะพอไปได้กระมัง
คนในสกุลเฮ ต่างได้รับอานิสงส์ด้วยตนเอง เราไม่มีเงื่อนไขอะไรมาผูกมัด แต่ผูกพันใจกันมาก ช่วยกันปลูกต้นไมตรีให้งอกงามแผ่กิ่งก้านโยงไปทุกทิศทุกทาง เราได้เพื่อนได้ญาติเพิ่มทุกปี อาจารย์เอื้องแซะ หมอเจ๊ คุณอร คุณเอก ท่านอัยการ ฯลฯ ล้วนเป็นทรัพยากรสกุลเฮที่น่าทะนุถนอมยิ่งกว่าไข่ในหิน
อยากให้ตามไปอ่านตอนที่หมอเจ๊เขียน
ตัดสินใจยังไงกับการไปเฮฮาศาสตร์ที่ภูเก็ต
ประทับใจในขั้นตอนที่หมอเจ๊เล่า
เข้าไปอ่านดูนะครับ เดี๋ยวจะว่าหล่อไม่แนะนำ อิ อิ
ความสุขนี้ เผื่อแผ่ถึงลูก ๆ ด้วยค่ะ ดีใจที่เห็นลูก ๆ เข้ากับคนอื่นได้ ดีใจที่เห็นลูกมีความสุข อย่างน้อยเด็ก ๆ ได้ซึมซับกระบวนการสร้างมิตรภาพ ที่ไม่ต้องบอก ไม่ต้องสอน เพียงทำให้เห็น
ดีใจที่มีวันนี้ ค่ะ พ่อ
พ่อครู...ขา
มายกมื่อเห็นด้วย โลด........
บันทึกพี่หมอเจ๊ มะปรางไปตามอ่านมาแล้ว ก่อนที่ หล่อ จะบอกคะ :)
ว่าแต่ พ่อบอกป้าจุ๋มไปรึยังคะ ว่าป้าจุ๋มได้รางวัล ที่ประกวดถ่ายภาพ อยากเห็นท่าประจุ๋มดีใจคะ
การศึกษาอบรม ไม่ใช่จะอยู่แต่ในห้องเรียน แบบที่เราทำนี่ก็สำคัญไม่แพ้กัน เด็กๆจะเรียนอย่างมีความสุข ในสภาพธรรมชาติ
ป้าจุ๋มจะมิกริ๊ด บ้านแตกรึ โธ่ เป็นไปแล้วเน๊อะ
สวัสดีค่ะพ่อครู
อยากบอกว่า ประทับใจทุกครั้งที่ได้ไปเฮฮาศาสตร์ 3 วันดวลสะเดา และเฮฮาศาสตร์ 4 และคงจะครั้ง ต่อๆๆๆไปนับไม่ถ้วน เพราะเจอกันแล้ว ก็เหมือนสิ่งที่อยากเข้าไปค้นหาตลอดค่ะ ดีใจมาก หลานก็ประทับใจ บอกว่าแซ่เฮเหมือนกันค่ะเจ้าหนูนีน่า เห็นบอกว่าจะไปบ้านคุณตาด้วย ก็ลุ้นนะคะ อิอิ ประทับใจทุกท่าน ค่ะ
อยากบอกว่าหมอเจ๊ก็น่ารักค่ะ สัมผัสด้วยตัว ด้วยใจได้เลยค่ะ สุดยอด พาราณีไปหลายที่มาก (แอบแตกแถวไปซื้อขนมโดยมีหมอเจ๊เป็นคนดึงพาไปรู้จักหลาย ๆที่ ที่ซื้อไปให้ทานกันไงค่ะ )
จุ๊บแจงก็โทรรายงานครูสุ ตอนลงจากเครื่อง บอกว่าเจอป้าจุ๋ม ทีแรกจำแจงไม่ได้ พอเข้าไปยกมือไหว้ แค่นั้นแหละ ป้าจุ๋มกริ๊ดใหญ่เลย ไม่กอดอย่างเดียวนะ ขอหอมแก้มด้วย อิอิ นึกภาพออกเลย
ดีใจที่มีวันนี้ค่ะ...
ดีใจที่ได้มีโอกาสร่วมกระบวนการแซ่เฮ ตายไปก็ไม่เสียดายชีวิตแล้วตอนนี้
......................
อ้อ! น้องมะปราง อยากเห็นท่าป้าจุ๋มดีใจเหมือนกัน เห็นคุยมาตลอดทางว่า วันนี้ไม่รู้เป็นไง ถ่ายภาพออกมาสวยทุกรูป
แบบนี้ เรื่องจริงนี่หว่า ไม่ได้โม้ อิอิ
ทึ่ง...ในกระบวนการ...และมิตรภาพ...ของคนแซ่เฮ
ขอบอกว่าตามอ่านทุกบล็อก...ของชาวแซ่เฮ
อ่านแล้วชื่นชม...อยากให้มีเครือข่ายเช่นนี้มากๆค่ะ
ตามมาดูครับพ่อครู กระบวนการเป็นธรรมชาติดีจังเลยครับ ดูแล้วมีความสุขครับ...
จุ๊บแจงไม่ได้ถ่ายภาพตอนเจอป้าจุ๋ม กำลังทำงานมั๊งคะ
· เฮ้อ มาช้า ดีกว่า ไม่มา
· คราวหน้าเหมาลำวันทูโกดีกว่า
· ขอลดราคา แอร์ไม่ต้องเอามาเอง
· แถมยังชื่อคล้องจองกันอีกนะ
· โกทูโน ไป วันทูโก อิ อิ
สวัสดีเจ้าค่ะ พ่อครูบา ที่เคารพ
ว้าวววววววว.....อยากเป็นแอร์บ้าง แต่กลัวจะได้เป็นแต่ แอร์กี่ อ่ะเจ้าค่ะ คิคิ ปลื้มมมมมมมมมมม มีความสุขขขขขขขขขขขข รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ
เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ----> น้องจิ ^_^
เรียน ท่านครูบา
โอยป้าจุ๋มจะลงแดงแล้วค่ะ เพราะไม่ได้อ่านBlog นานเกินไป ออกจากภูเก็ตสองคนสุดท้ายกับน้องมะปรางคนสวย มีรายการพิเศษเด็ดที่สุดที่ท่านอัยการและคุณแอ็ดมอบให้เราสองคนไว้อวดหลายๆคนที่กลับก่อนตอนนี้ขออุบไว้ก่อนน๊ะน้องมะปราง
จากภูเก็ตไปกระบี่ทันทีที่ไปถึงคุณหมอเจ้ แซ่เฮ ซึ่งเป็นห่วงเป็นใยป้าจุ๋มโทร.ถามตลอดทางว่าถึงไหนแล้ว มาถึงกระบี่ให้บอกด้วยจะได้ไปรับ แล้วก็พาไปทานอาหาร เย็นแสนอร่อย ต้องขอบคุณหมอเจ้มากค่ะ นี่เป็นอีกหนึ่งความประทับใจที่พี่น้องแซ่เฮมีให้กัน
ก็ประชุมเคร่งเครียดที่กระบี่ 2วัน วันที่30กลับจากระบี่ วันที่1ไปเชียงใหม่ต่อ
เจอหลานจุ๊บแจง แซ่เฮ คนสวย บนเครื่อง one-Two-Go เลยได้ทักทายและหอมแก้มหลานหนึ่งฟอดใหญ่ คนอิจฉาทั้งลำจริงๆ วันนี้วันที่2บรรยายเสร็จกลับเลย เหนื่อยมาก ขอรายงานแค่นี้ก่อนค่ะ ง่วงมากจะไปนอนเอาแรงก่อนค่ะ รักและคิดถึงชาวแซ่เฮทุกท่านค่ะ