กลับมาด้วยสภาพร่างกาย ที่แข็งแรงสมบูรณ์ดีทุกประการ
วันที่ ๒๔ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ เวลา ๑๖.๐๐ น. อาสาสมัครคนแรก ของวัดไทยกุสินาราคลินิก ก็ได้เวลาเหิรฟ้า กลับคืนสู่มาตุภูมิ หมดเวลา จบสิ้นภารกิจบุญ ที่ตั้งใจได้สำเร็จ เสร็จสิ้น ด้วยดีทุกประการ กลับถึงประเทสไทย เวลาประมาณ ๒๐.๓๐ น. ซึ่งเร็วกว่าที่คาดไว้ เพราะเครื่องบิน อกก่อนเวลา ที่พาราณาสี
ขอรายงานตัวให้ทุกท่าน ผู้ได้ติดตาม พร้อมทั้งสนับสนุนการปฏิบัติการบุญ ในภพชาตินี้ของผู้เขียน บุญรุ่ง ตันติราพันธ์ ให้ได้ทราบข่าว ให้ปิติใจ ให้หายห่วงหมดกังวล
ผู้เขียนเดินทางกลับถึงที่พัก โดยลูกชาย และน้องสาวมารับ พร้อมเพื่อนของลูก อีกหนึ่งคน ถึงบางพระ จังหวัดชลบุรี เวลา ๒๒.๐๐ น. และยังมีวันลา เหลืออยู่อีก ๑๐ วัน คงได้พัก ตัว พักใจ และรวบรวมเรื่องราวทั้งหมด ให้ได้รับทราบกันต่อไป ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ การล่าฝันของผู้เขียน คงจะเป็นประโยชน์ แก่ผู้สนใจเดินทางเช่นนี้ บ้าง แต่สิ่งที่ได้สุงสุดคือ ได้วัด กาย วัดใจตนเอง ว่ามีความสมบูรณ์พร้อมที่สุด ๑๐๐%
การผจญภัย(ต้องเรียกเช่นนั้นจริงๆ) ในประเทศอินเดีย ไม่ว่าจะเป็นอากาสที่ร้อนจน เทียนเริ่มละลาย ความอุดมสมบูรณ์ ของอาหารการกิน ที่ต้องอาศัย ผัก ผลไม้เป็นหลัก ซึ่งไม่ใช่เรื่องคุ้นเคย ของคนไทยเลย ตลอดจนทุกเส้นทาง ที่จะไป มีระยะทางที่ไกลมากๆ ถนนขรุขระ ระบบกระดูก และกล้ามเนื้อ กระทบกระเทือนมากที่สุด ไม่รวมถึง วัฒนธรรม ของต่างชาติภาษา การปรับใจต่างๆอีก มาถึงวันนี้ ผู้เขียน ขอย้ำอีกครั้งว่า กลับมาด้วยสภาพร่างกาย ที่แข็งแรงสมบูรณ์ดีทุกประการ
บันทึกนี้ ขอรายงานตัว แต่การรายงานใจนั้น ผู้เขียน ขอนำไปบันทึกใน "เล่าสู่กันฟัง" ตามไปดูหัวใจของอาสาสมัครไทยคนแรกของวัดไทยกุสินารากันหน่อยนะคะ ในโอกาสแรกที่กลับถึงเมืองไทยค่ะ
โยคีน้อย
ยินดีต้อนรับกลับสู่มาตุภูมิ
แม้จะจบโครงการแล้ว ก็ยังมีสิ่งที่ต้องทำต่อไป
สิ้นสุดการเดินทางหนึ่ง
ก็เริ่มเดินทางใหม่
เป็นเช่นนี้ทุกขณะจิต
ดีใจที่บอกว่ากลับมาเต็มร้อย
ก็ยังต้องกำหนดต่อไป :)
สวัสดีคะน้องรุ่ง
บันทึกนี้ตอบความคิดถึง การรอคอยให้แล้ว
ขออนุโมทนากุศลบุญ และขอต้อนรับกลับบ้านด้วยกอดอุ่น ๆ จากหัวใจที่คิดถึง
สวัสดีค่ะคุณ Lin Hui
มาถึงเมืองไทยดีใจจังค่ะ แต่ก็คิดถึงอินเดียไม่ได้ คงเป็นเพราะความเป็นธรรมชาติของเขานั่นเอง มีความประทับใจจริงๆ เข้าใจแล้ว ที่พี่เคยบอกว่า อยู่กับธรรมชาติเป็นอย่างไรค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะพี่โยคี
แต่พอถึงบ้านแล้ว นอนหลับสลบไสล ทำไม เมื่อคราวไปถึงอินเดียไม่เห็นเป็นเลย
ชีวิตต้องก้าวไป สู่เส้นทางที่เจริญ ยิ่งขึ้นๆๆ
ขอบคุณพี่ ที่ได้สนับสนุนมาตลอดเส้นทางนี้ค่ะ
สวัสดีค่ะพี่Moo
คิดถึงพี่หมูอยากกอดๆๆๆ เมื่อไหร่จะได้พบกัน รอนะคะ
สวัสดีค่ะพี่รุ่ง
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ ^ ^
ดีใจกับความสำเร็จในการเดินทางช่วงหนึ่งของชีวิตนะคะ..และยินดีกับการเดินทางในช่วงที่เหลือที่เริ่มต้นอย่างงดงามนะคะ
สาธุกับความเจริญในธรรมค่ะ ..
สวัสดีค่ะคุณเบิร์ด
ขอบคุณที่มาต้อนรับค่ะ เส้นทางสายนี้ น่าพิศมัยจริง สำหรับงานสาธารณสุขอย่างพวกเรา คงมีผู้ปรารถนาเดินตามกันมาอีกค่ะ ขอให้คุณเบิร์ดเจริญในธรรม ด้วยจิตที่เป็นกุศล เช่นกันค่ะ