บันทึกนี้เขียนเพื่อบอกเล่าเรื่องดีๆ ที่ได้จากชีวิตวัยเรียนใน วิทยาลัยประมงสงขลาติณสูลานนท์ เนื่องในโอกาส รวมศิษย์เก่า "วันแสมบานคืนถิ่น ครั้งที่ 8"

ครั้งหนึ่งเมื่อชีวิตเข้าช่วงสับสน  มองอนาคตข้างหน้าไม่รู้จะไปทางไหนดี  ครอบครัวทางบ้านก็ต้องย้ายถิ่นที่ทำมาหากินไปอยู่จังหวัดอื่น  ตัวเองก็กำลังเรียนมัธยมปลาย  ลึกๆ ในความรู้สึกในตอนนั้น คิดแต่ว่าทำอย่างไร  จะได้หาเงินมาจุนเจือลดภาระพ่อแม่ได้บ้าง  เลยไม่มีกะจิตกะใจที่จะเรียนเลย

พอดีมีเพื่อนทราบข่าวว่ามีวิทยาลัยประมง เปิดใหม่ที่สงขลา  เลยพยายามหาข้อมูล ซึ่งยากมากในสมัยนั้นที่ระบบข้อมูลข่าวสารยังไม่ดีแบบทุกวันนี้   แต่ก็ได้เลยไปสมัครเข้าเรียนที่นี่   แต่การสมัครนั้นต้องรอผลการพิจารณาคุณสมบัติก่อน  ซึ่งจะประกาศก่อนวันสอบ   ผมและเพื่อนต้องใช้วิธีคุยกับรุ่นพี่ (รุ่น 1) วานให้พี่ช่วยดูผลและจดหมายหรือโทรเลขไปบอกด้วย  (ตอนนั้นลืมโทรศัพท์ไปได้เลยครับ ยังไม่เกิด) แล้วเราก็กลับมานครศรีฯ ด้วยรถโบกจากท่าเรือหัวเขาแดง กลับมายังนครศรีฯ

  รอแล้ว รอเล่าไม่มีจดหมายหรือโทรเลขใดๆ มาถึงเลย  รอจนวันสุดท้ายก่อนวันสอบ 1 วัน  และในที่สุดตัดสินใจนาทีสุดท้าย  ขึ้นรถเมล์นครศรีธรรมราช - สงขลา ไปกับเพื่อนอีกคนที่เรียนอยู่ห้องเดียวกัน  ซึ่งเป็นรถเที่ยวสุดท้ายติดช่วงบ่ายของวัน  ซึ่งก็ยังไม่เคยไปเหมือนกัน  แต่ตัดสินใจลุยเลยไปว่าเอาดาบหน้า

ถึงสงขลา  ก็ต้องต่อรถไปหาดใหญ่ แล้วค่อยต่อรถสงขลา - สตูล  ไปลงที่หน้าวิทยาลัยเกษตรสงขลา  อ. รัตภูมิในสมัยนั้น   เพราะตอนนั้นวิทยาลัยยังใช้สถานที่ของวิทยาลัยเกษตรสงขลาอยู่เป้นการชั่วคราว   ไปถึงก็ติดข้างมืดแล้ว  ผมกับเพื่อนสะพายสัมภาระ  เดินเข้าไปหน้าวิทยาลัยกะว่าจะไปหาบอร์ดที่ติดประกาศ   แต่มันมืดค่ำแล้ว  จึงเดินไปถามอาจารย์ท่านหนึ่งที่บ้านพักใกล้ๆ โรงอาหาร   อาจารย์ผู้หญิงท่านนั้นใจดีมาก  เอาไฟฉายให้ผมกับเพื่อน พร้อมกับบอกทางว่าบอร์ดประกาศติดไว้ที่ใด  

ในที่สุดผมก็เจอชื่อผมและเพื่อนในใบประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์สอบ

คืนนั้น อาจารย์ท่านนั้น ยังเอื้อเฟื้อที่หลับ ที่นอนให้ที่บ้านพักของท่านอีก   แต่เราแย่จริงๆ ดันจำชื่ออาจารย์ไม่ได้

ทำให้วันรุ่งขึ้นได้เข้าสอบ และมีวันที่ได้เป็นศิษย์เก่า ประมงเปรมฯ ในที่สุด