“ไม่มีครับ ผมมีปืน” ว่าแล้ว เธอก็ยกชายเสื้อขึ้น จริงๆด้วยเธอเหน็บปืนในกางเกงที่เอว

สวัสดีครับ

เจาะเวลากลับมาทำงาน พร้อมเรื่องฝากจากลาพักร้อน พบพี่น้องเครือญาติ ไปสุสานกราบไหว้พ่อแม่ เลี้ยงเหลน (เวลาส่วนใหญ่) พาเหลนๆ ไปหาหมอ แล้วไปทำธุระ ซื้อของ ทุกๆอย่างเบ็ดเสร็จ เวลาลงตัว

 

เลี้ยงหลาน สองเด็กสองวัย สามขวบสิบเดือน กับหกเดือน

ความยากง่ายในการเลี้ยงแตกต่างกัน คุณคิดว่าคนไหนจะเลี้ยงง่ายกว่ากัน คนโต หรือคนเล็ก ผมเลี้ยงคนเล็กดีกว่า จุดสำคัญคือ แกต้องการเปลี่ยนของเล่น หรือเปลี่ยนบรรยากาศ สถานที่ บ่อยๆ เธอเบื่อค่อนข้างง่าย ของเล่นชิ้นที่ถูกใจอาจใช้เวลาเธอศึกษา (เอาเหงือกทดสอบ บด ชิมๆ มือดึง) มักจะไม่เกิน 30-40 นาที

ร้องงอแง มักเกิดจาก หิวนม หรือไม่ก็ง่วงแล้วช่วยกล่อมหน่อย ถ้านั่งนิ่งมีสมาธิ บางครั้งขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนว่ามันเป็นเรื่องเครียดๆ ก็เป็นไปได้สูงว่าเอกำลังเบ่ง---อึ

เธอเรียนรู้สิ่งใหม่เสมอ ตอนนี้เธอรู้ว่าจะบิดตัวอย่างไรให้หลุดจากวงแขน เพื่อบอกว่า ฉันเบื่อแถวนี้แล้ว พาเธอเดินหรือหาของเล่นให้ใหม่ เดี๋ยวนี๋ (อย่าขัดใจเธอตอนนี้ มิเช่นนั้นเธอจะเริ่มร้องไห้แล้ว) ตกลงๆ ไม่ต้องร้องไปเที่ยวกัน

 

คนโตพัฒนาการมาเรื่อยๆ ปีนี้แปลกๆ สงสัยอิจฉาน้อง บางครั้งตีน้อง ทำท่ายกเท้าเตะตายาย หรือยกเท้าใส่น้อง  เรียกร้องขอให้กอดหนูหน่อย คนโตนี้กำลังอยู่วัยดื้อและวัยที่รับ (เลียนแบบ) พฤติกรรม พยายามอย่าหลุดคำพูด หรือพฤติกรรมที่ไม่ดี เพราะสังเกตว่าเธอยังมีคำพูดสะสมในห้องสมุด(สมองเธอ) น้อย เธอเลียนโดยพูดซ้ำและมักฝึกใช้คำนั้นๆบ่อยๆ บางครั้งใช้ผิดก็ตลกดีก็ปรับแก้ไป แน่นอนว่าแม้เธอไม่ได้คำจากที่บ้าน ก็มีโอกาสสูงที่จะได้จากโรงเรียน

 

การยกเท้าทำท่าเตะ ตีคน บางครั้งก็พูดซ้ำๆ “เดี๋ยวเอาปืนยิงให้ตายเลย”  อันนี้เป็นธรรมชาติของพัฒนาการ หรือเป็นผลจากการเลียนแบบ (ต้องถามผู้รู้) ผมรู้แต่ว่าเธอชอบดู ..ตามหาเก๊ะ..อ้อ ไม่ใช่เธอบอก ตามหา “โก๊ะ” (พร้อมกับเอามือตี) ตอนประมาณทุ่มเศษ โชคไม่ดีที่บ้านไม่แยกเป็นสัดส่วนมาก ผู้ใหญ่ดูทีวีเรื่องอะไรเด็กน้อยก็ดูด้วย ส่วนใหญ่เพลินไม่ได้แนะนำ จริงๆผมไม่รู้หนังเรื่องนี้นี้เท่าไร แต่เห็นว่าเค้าเรื่องเป็นการต่อสู้น้อยๆแบบเชิงน่ารักและตลกมากกว่ารุนแรง มีอาวุธพอสมควร ธนูและปืน

 

มื้อเช้าวันหนึ่ง เธอนั่งกินข้าวเรียบร้อย ผมเห็นมีเศษทิชชูเช็ดปาก ผมก็เลยนำถุงหูหิ้ว เปิดปากถุง พร้อมพูดเชิญว่า “ใครมีเศษขยะ เอามาทิ้งใส่ถุงนี่” และหันไปทางเธอ เธอตอบในขณะที่แก้มข้างหนึ่งตุ่ยเพราะกำลังเคี้ยวข้าวว่า “ไม่มีครับ ผมมีปืน” ว่าแล้ว เธอก็ยกชายเสื้อขึ้น จริงๆด้วยเธอเหน็บปืนในกางเกงที่เอว ผมเลยพูดต่อ “เมืองนี้เมืองสงบ ไม่จำเป็นต้องใช้ปืน เอาปืนมาทิ้ง” เธอก็ไม่ว่ากระไรดึงปืนออกจากเอวใส่ในถุงพลาสติกที่ใส่ขยะของผม 

นี่ครับ ปืนของเธอ

 

ปืนกระดาษ

 

(จริงๆ เธอมีปืนฉีดน้ำสำหรับเล่นสงกรานต์ แต่พักนี้เธอนิยมปืนแบบนี้ จึงมีปืนแบบนี้วางตามที่ต่างๆ)

นี่ละครับ ปืนของเด็กวัยสามขวบ

ส่วนรูปปืนมือ สำหรับ การตอบการแสดงความคิดเห็นข้างล่าง ครับ