รวย-จน-โง่-ฉลาด-(เลว-ดี)

โคลงดั้นบาทกุญชร

คนจนเกียจคร้านขาด                ขวนขวาย  กระนั้นฤา
จนเพราะจนเบญญา-                 วุธแท้
โง่จนเจ็บจนตาย                       แสนอนาถ
การศึกษาแล้แก้                        เกิดเธียร

คนรวยเกียจคร้านขาด               ขวนขวาย  กระนั้นฤา
รวยยิ่งรวยแรงเพียร-                 พากฉ้อ
รวยราคเร่งฉิบหาย                    เหือดหิริ
คุณธรรมนั้นน้อ                         อย่าแหนง

ความรู้ช่วยมิให้                        โฉดเขลา
โจรขโมยปล้นแสวง                   บ่ได้
ธรรมรสกล่อมเกลา                    กมเลศ
รวยฉลาดแล้วใช้                       ช่วยชน

สังคมเสื่อมเหตุร้าย                    ราวี
วัตถุเจริญจิตคน                        กลับด้อย
กินกามเกียรติโลกี-                   ยะสุข
ละสำเร็จต้อยต้อย                     นิพพาน

[สิทธิรักษ์]

จะน้อมไว้ให้ติดตรึง ................................................ รวมตะกอน

จะนำไว้ให้ติดใจ..................................................... "คนดี"

[mim]

สวัสดีค่ะ

แต่งกลอนได้เพราะซึ้งจังค่ะ ขออนุญาติคัดลอกไปติดโต๊ะทำงานนะคะ

เผื่อบางทีลูกศิษย์จะได้อ่านบ้าง

ขอบคุณค่ะ

[นาง พรรณา ผิวเผือก]

สวัสดีค่ะ

* ตามมาดู (เลว- ดี )ชอบข้อความ

รวยราคเร่งฉิบหาย เหือดหิริ

และ

ความรู้ช่วยมิให้ โฉดเขลา

โจรขโมยปล้นแสวง บ่ได้

ธรรมรสกล่อมเกลา กมเลศ

รวยฉลาดแล้วใช้ ช่วยชน

* รวยฉลาดแล้วไม่ใช้ช่วยชน....ป่วยการเปล่า

[กวิน]

ขอบคุณครับท่าน สิทธิรักษ์ ที่ให้เกียรติ ขอบคุณครับ

สวัสดีครับครูมิม กลอนนี้ (โบราณเรียกคำประพันธ์โดยรวมๆ ว่ากลอน)แต่งโดยใช้คำหลักที่ว่า โง่ จน เจ็บ

คนโง่เพราะ เป็นคนจน

พอจน เวลาเจ็บไข้ไปหาหมอก็ไม่มีเงิน ก็เลยเจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจ

เวลามีคดีความ ไปหาหมอความก็ต้องใช้เงิน ไม่มีเงินก็ต้องเจ็บทั้งใจ บางทีก็ต้องเจ็บทั้งกายอีกเหมือนกัน

คนจนส่วนมากเป็นคนขยัน หลายคนมักจะมองว่าคนจน คือคนเกียจคร้าน แต่ที่ขยันแล้วยังจนอยู่ก็เพราะขาดอาวุธทางปัญญา -เบญญาวุธ/ปัญญาวุธ/ปัญญา+อาวุธ การศึกษาหาความรู้จึงน่าจะเป็นสิ่งที่จะช่วยแก้ปัญหาความยากจนได้ เมื่อคนจนฉลาดขึ้น เพราะมีความรู้ เมื่อมีความรู้ก็เป็น เธียร/ธีระ/นักปราชญ์/ หรือสมัยนี้ที่นิยมเรียกกันว่าปราชญ์ชาวบ้าน อะไรทำนองนี้ ก็จะสามารถขจัดความจนยาก ลงไปได้ เพราะรู้วิธีต่อสู้กับความยากจน

คนจนเมื่อรวยแล้วคนรวย ก็ต้องไม่ละความขยัน จริงๆแล้ว คนรวยก็มีทั้งขยันและเกียจคร้าน แต่ส่วนมากจะขยันหาเงินให้เพิ่มมากยิ่งๆ ขึ้นไป ซึ่งไม่ใช่เป็นเรื่องที่ผิด ถ้าตั้งอยู่ในทำนองคลองธรรม ฉะนั้นคุณธรรมจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรัยคนที่รวยแล้ว

ที่สำคัญที่สุดเมื่อรวยแล้วก็ต้องใช้ความรู้ และความรวยนั้น ช่วยเหลือคนที่ยังทุกข์ยากอยู่ เพราะสังคมคือ องค์กรที่ต้องเกื้อกูลกัน ถ้าปล่อยให้วัตถุเจริญเหนือจิตใจคนก็คงจะมีแต่ความหายนะเป็นแน่แท้

กินกามเกียรติ เป็นสิ่งที่ละได้ยาก จะให้คนเราละเว้นจากการกินข้าว ก็เป็นสิ่งที่ทำไม่ได้ แต่ที่ทำได้ก็คือการกินอย่างพอประมาณรู้จักพิจารณา อาหาเรปฏิกูลสัญญา

สำรับเรื่องกาม และเรื่องเกียรติก็เช่นเดียวกันกับเรื่อง กิน ต้องรู้จักพอ เมื่อละ หรือลดความสำคัญในเรื่อง กิน กาม เกียรติ แล้วจิตใจคงจะสงบเย็นขึ้นมามากทีเดียว ภาวะจิตใจที่สงบเย็น นี้ซึ่งก็คือภาวะนิพพาน นั่นเอง

สวัสดีครับอาจารย์พรรณา

รวยราคเร่งฉิบหาย เหือดหิริ : เมื่อจิตใจของคน เปี่ยมไปด้วยราคะ (ภาษากลอน ใช้ว่า รวยราค อ่านสั้นๆ ว่า รวย-ราก) หิริโอตัปปะ หรือความ อายชั่วกลัวบาป ก็มักจะเหือดหายไป

ตอนนี้กระผมยังจนและยังโง่อยู่ อยากช่วยประชาชน คงช่วยได้แค่สะท้อนแนวคิดที่คิดว่าดี ออกมาเท่านั้นครับ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านครับ ตอบช้าๆไปหน่อย อย่าว่ากัน สวัสดีครับ

[ครูปู~natadee t'ซู๊ด]

สวัสดีค่ะ

มาแอบดูผลงานของคุณ กวินทรากร ทีไร รู้สึกเหมือนกะตอนยังเรียนอนุบาล แล้วแอบมองพี่ ๆ มหาวิทยาลัย ด้วยความชื่นชมเลยอ่ะค่ะ

ชื่นชมค่ะ ชื่นชม

[กวิน]

สวัสดีครับอาจารย์ พิชญ์สินี ขอบคุณสำหรับคำชมครับ ถ้ามีคนชอบอ่านกลอนคนแต่งกลอนก็มีกำลังใจในการแต่งกลอน.ค้าบ...ขอบคุณอาจารย์ครับ ชื่มชมอาจารย์ด้วยเช่นกัน

[นาง พรรณา ผิวเผือก]

สวัสดีค่ะ

คนจนคนรวยไม่สำคัญ....เท่าตั้งใจจริง....วิธีการช่วยชนมีหลากหลาย...เลือกใช้ให้เหมาะ...ชอบวลีนี้ค่ะ " คงช่วยได้แค่สะท้อนแนวคิดที่คิดว่าดี ออกมาเท่านั้นครับ "

 

[หยั่งราก ฝากใบ]

• มาตามอ่านงานคุณกวิน
• ได้ข้อคิดดีจังเลยค่ะ

[กวิน]

ขอบคุณครับ คนไม่มีราก