เมื่อวันจันทร์ที่แล้วนัดกับทีมนักวิจัยในโครงการวิจัยของสกว.เพื่อไปเปิดบัญชีโครงการวิจัยที่ธนาคาร ซึ่งในการประสานงานก่อนหน้านี่จากทีมวิจัยว่าจะเปิดบัญชีที่ธนาคารกรุงไทย โดยไม่ได้แจ้งรายละเอียดว่าสาขาใด เพียงแต่บอกว่าสาขาที่ใกล้และเป็นทางผ่านของผม ผมก็โอเค เรานัดกันตอนเย็น ซึ่งพอบายสองเคลียร์งานเสร็จก็จับแมงกะไซต์คู่ชีพรีบห้อตะบึงมุ่งหน้าไปยังธนาคารที่ว่า(ใกล้และเป็นทางผ่านของผม) พอไปถึงก็ตรงขึ้นไปชั้นบน พอเข้าที่ทำการสายตาก็สอดสายหาพรรคพวกก็ไม่เห็นมีใคร ก็นึกว่าเราอาจจะมาถึงก่อนเพื่อนมั้ง(แบบเข้าข้างตัวเองไว้ก่อน) พอดีเจ้าหน้าที่ธนาคาร(ดูท่าทางจะเป็นผู้จัดการด้วยซ้ำ ซึ่งผมสังเกตเห็นเขามองผมตั้งแต่เข้าธนาคารแล้ว) ซึ่งอาจส่งสัยว่าเรามาทำอะไร มาวางระเบิดหรือเปล่า เพราผมสะพายกระเป้าโน๊ตบุคอยู่ด้วย(ก็น่าสงสัยอยู่หรอก) เขาคนนั้นเดินตรงมาหาผมแล้วถามอย่างสุภาพว่า มาทำอะไรคร้บ? พอผมแจ้งว่ามาทำอะไร แกก็บอกให้ผมนั่งรออยู่ที่ช่องเปิดบัญชีใหม่ แล้วเจ้าหน้าที่คนเดิมก็เดินไปคอยอยู่ที่ประตูทางเข้า พอคนมาก็จะถามว่ามาเปิดบัญชี สกว.หรือเปล่า(ซึ่งเป็นการบริการดีมาก) ผมนั่งมองที่ประตูทางเข้า และบางครั้งก็เหลือบดูนาฬิกา เพราะใกล้สามโมงเย็นแล้ว(เพราะตอนนี้ธนาคารใน3จังหวัดภาคใต้จะปิดเวลาสามโมงเป๊ะ) ก็ยังไม่เห็นเงาทีมงานซักคน จนสุดท้ายบ่ายสาม ธนาคารปิดก็เลยต้องขอลากลับและบอกว่าพรุ่งนี้จะนัดทีมงานมาใหม่อีกครั้ง (ใจก็นึกโกรธว่านัดยังงัยถึงไม่มา) พรุ่งนี้ต้องถามให้รู้เรื่อง
วันอังคารได้เจอทีมงานแล้วเล่าเหตุการณ์ ทีมงานก็เล่าว่าพวกเขาก็คอยผมอยู่จนธนาคารปิดเหมือนกัน แอ๊ะแล้วทำมัยเราไม่เจอกัน สุดท้ายก็ความแตกว่า ไปรอกันคนละสาขา (ฮ่าๆๆๆๆๆ)เหตุการมันก็เลยเป็นอย่างที่เล่ามา (นี่คือเรื่องจริงของผมเองเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ตอนนี้เคลียร์เรียบร้อยแล้ว)
ซึ่งเรื่องการสื่อสารเป็นสิ่งสำคัญมากๆ เพราะหากสื่อกันไม่ตรง หรือไม่ชัดเจน สื่อแบบคลุมเคลื่อ หรือขาดๆเกินๆอาจก่อให้เกิดปัญหาได้ ไม่ว่าการสื่อสารด้วยวาจา หรือด้วยตัวอักษร ผมมีตัวอย่างเรื่องเล่าการสื่อสารด้วยตัวอักษรของชาวมลายู เกี่ยวกับการเขียนคำสั่งของหัวหน้าหน่วยทหารที่สามารถชี้เป็นชี้ตายชีวิตได้ คือคำที่เขียนว่า Bunuh,jangan di lepas แปลว่า จงฆ่าอย่าปล่อย และประโยคเดิมแต่เปลี่ยนตำแหน่งทันต์ฆาตโดยเขียนว่า Bunuh jangan, di lepas แปลว่าอย่างฆ่าจงปล่อย
เห็นมั๊ยครับว่าการสื่อสารนำสำคัญจริงๆ เพราะอย่างน้อยทำให้ผมต้องรอเก้อมาแล้ว
