เช้า บ่าย และเย็น เดินทางจากพื้นราบไปดอย ที่ชุนชนเผ่าตองเหลือง ต.แม่ขะนิง อ.เวียงสา จ.น่าน ได้พบกับความดีงาม ที่ศูนย์ ศรช.แม่ฟ้าหลวง มีครูกุ้ง และครูโสพิศ รับผิดชอบ ยังได้สนทนากับครูดาม ผดด. อบต.แม่ขะนิงที่รับผิดชอบเด็กในศูนย์

งานที่มองไม่เห็น นั้น ผมกำลังจากเขียนเพื่อบอกว่า คนที่อยู่ข้างล่าง อยู่นอกหรือแม้กระทั่งอยู่ในชุมชนตองเหลืองจะไม่เห็นอะไรเลย หากไม่การออกแบบตามกรอบหรือหลักสูตร และดำเนินงานไป ที่สำคัญจะต้องทำการจดบันทึกไว้  มีการนิเทศน์ที่มีประสิทธิภาพ

การส่งเสริมและพัฒนาการศึกษาเมืองไทย  บุคคลากรทางการศึกษา จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเอาใจใส่ในการจดบันทึก เท่าที่ได้ไปเยือน ศรช.แห่งนี้  เห็นประกาศจังหวัดเมื่อเดือน มกราคม ๒๕๕๑ ลงนามโดยนายสมพงษ์ อนุยุทธพงษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดในการจัดตั้งศูนย์

ได้เห็นบันทึกการทำงานของครู ศรช.ทั้ง ๒ ท่าน แล้วนับว่า  ครูทั้ง ๒ ท่านได้ทำให้งานที่มองไม่เห็นได้มองเห็น  ในระยะทางของการทำงาน ต้น กลาง หรือไกลต่อไป เชื่อว่าภายใต้ความเอาใจใส่ของบุคคลกรทางการศึกษา ศรช.จะทำให้ครูดาม ผดด.ที่อยู่ก่อนได้เรียนรู้วิธีการบันทึกการทำงานไปด้วย

๑๗.๕๐ น.ระหว่างที่ผมพูดคุยกับครูกุ้ง  ได้ยินเสียงเรียกวิทยุของอำเภอเวียงสา มายังจุดที่ครูกุ้งอยู่ สถานีนี้เรียกว่า  ตองเหลือง ๆ ๆ  ครูกุ้งขอตัวไปรับวิทยุ  เป็นว่า ทางอำเภอเวียงสาไม่สามารถติดต่อวิทยุราชการของ อบต.แม่ขะนิง และวิทยุจุดอื่น ๆ ได้  เลยเป็นว่า ครูกุ้งของเราเป็นต้องทำงานที่มองไม่เห็น  รับข้อความฝากจากอำเภอ ขับขี่จักรยานยนต์ส่วนตัวไปยังชุมชนบ้านห้วยหยวก  ส่งข่าวที่รับมาทางวิทยุสื่อสาร ให้ผู้ใหญ่บ้านห้วยหยวกไปประชุมวันนี้ ๑๐ น.ที่ อ.เวียงสา พร้อมให้ผู้ใหญ่บ้านห้วยหยวดแจ้งไปยังผู้ใหญ่บ้านอื่น ๆ ในพื้นที่ร่วมประชุมโดยพร้อมเพรียงกัน

การทำงานในพื้นที่ถิ่นทุรกันดารห่างไกล  ได้เห็นน้ำใจครูกุ้ง ครูหลาย ๆ ท่านมีจิตใจงดงาม ไม่เกี่ยงเรื่องระยะทางหรือบ่นเกี่ยวกับอุปสรรคปัญหา  แต่ได้บอกกับครูกุ้งไว้ว่า งานที่มองไม่เห็น ขอให้ครูกุ้งได้จดบันทึกไว้ในรายงานการปฏิบัติหน้าที่ไว้ด้วย  เพื่อให้ผู้หลัก ผู้ใหญ่ ผู้เกี่ยวข้องได้มองเห็น  จะเป็นผลดีต่อการประสานงานและการปฏิบัติราชการต่อไป