http://monitor.gotoknow.org

บทสวดมนต์ทำวัตร์เช้ามีตอนหนึ่งที่กินใจว่า

  • อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข การประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจเป็นทุกข์
  • ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข การพลัดพรากจากสิ่งที่รักที่พอใจเป็นทุกข์
  • ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง มีปรารถาสิ่งใด ไม่ได้สิ่งนั้น ก็เป็นทุกข์

 

ตอนบ่ายวันนี้ เมื่อเปิดเวบ http://monitor.gotoknow.org ปรากฎว่าเข้าไม่ได้... ในครั้งแรก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่เมื่อครั้งที่สองที่สามก็ยังเข้าไม่ได้ ทำให้ผู้เขียนระลึกไปว่าคุณโยม Conductor ซึ่งเป็นผู้ดูแลจุดนี้ไม่อยู่ จึงน่าจะต้องรอให้คุณโยมกลับมาก่อน...

โดยปกติ เมื่อเปิดเครื่องต่อเน็ต ผู้เขียนก็จะเปิด monitor.gotoknow เสมอ... ว่างๆ ก็เปิดดูว่ามีบันทึกใหม่หรือมีความเห็นใหม่ๆ อะไรบ้างที่น่าสนใจ ก็จะเปิดเข้าไปอ่าน... แต่เมื่อวันนี้ใช้ไม่ได้ ก็ต้องกลับไปใช้วิธีเก่าก็คือ เปิดไปยังหน้าแรกของ GoToKnow เพื่อดูบันทึกใหม่ ความเห็นใหม่... การที่วงจรการใช้งานเปลี่ยนไปเพราะมีบางสิ่งที่ขาดหายไป ทำให้รู้สึกว่า ชีวิตเรามีบางอย่างที่ขาดหายไป... ซึ่งปกติเมื่อเกิดความรู้สึกทำนองนี้ บทสวดมนต์ทำวัตรเช้าข้างต้น มักจะแล่นเข้ามายังคลองความคิดของผู้เขียนเสมอ...

 

หวลระลึกย้อนหลังไปยังตอนที่เข้ามาใช้ GoToKnow ในระยะแรกๆ ซึ่งตอนนั้น monitor.gotoknow ก็ยังไม่มี ผู้เขียนก็เปิดหน้าแรกอยู่ปกติ... ต่อมาเมื่อมีการนำ monitor.gotoknow  มาใช้เพื่อลดภาระหน้าแรกให้ทำงานน้อยลง... จำได้ว่า สองสามวันแรกก็ค่อนข้างจะไม่ได้ดังใจเหมือนกัน เพราะวงจรการใช้งานเปลี่ยนไป คล้ายๆ กับมีบางอย่างที่เราปรารถนาขาดหายไป และมีบางอย่างที่เราไม่ปรารถนาเข้ามาแทนที่.... แต่พอคุ้นเคยแล้ว หน้าแรกกับผู้เขียนก็ค่อยๆ ห่างเหิน ซึ่งบางครั้งนับเป็นสัปดาห์ที่ผู้เขียนไม่เคยเข้าไปยังหน้าแรกเลย....

สรุปว่า ความรู้สึกของวันนี้ก็คล้ายๆ กับการที่ต้องจากหน้าแรกมาในอดีตนั้นเอง....

..............

อันที่จริงความรู้สึกขาดหายหรือสูญเสียบางอย่างในชีวิตประจำวันอย่างหนึ่ง และการประสบหรือเพิ่มเข้ามาของบางอย่างในชีวิตประจำวันอีกอย่างหนึ่ง... สองประการนี้ จะทำให้วงจรชีวิตประจำวันของคนเราแตกต่างไปจากเดิม (จะมากหรือน้อยก็แล้วแต่กรณี) ความรู้สึกที่แปลกไปจากเดิมทำนองนี้ ถ้าเป็นสิ่งที่พึงพอใจก็เรียกว่าความสุข แต่ถ้าเป็นสิ่งที่ไม่พึงพอใจก็เรียกว่าความทุกข์ ดังนั้น สุขหรือทุกข์จึงขึ้นอยู่กับความรู้สึกนี้เอง...

ผู้เขียนบวชมานาน คราวใดที่พระ-เณรที่คุ้นเคยชอบพอกัน ได้ลาสิกขาไป ก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างขาดหายไป ซึ่งมักจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้ง... แต่พอผ่านไปปีแล้วปีเล่า มีความรู้สึกว่า อ๋อ ! เรื่องนี้ธรรมดา ไม่มีอะไรมาก สักพักเราก็ลืม...

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในช่วงออกพรรษา มีน้องหลวงหรือน้องเณรบางรูป ที่มาบวชเข้าพรรษา ซึ่งก็ใช้เวลาอยู่ในวัดอย่างน้อยสุดก็ ๓-๔ เดือน.. บางคนเมื่อจำเป็นต้องลาสิกขาไป รู้สึกอาลัยอาวรณ์ต่อหลวงพี่หรือหลวงน้าที่ตนมาอยู่ด้วย... รู้สึกกังวลว่า  ต่อไปหลวงพี่หลวงน้าซึ่งอยู่ร่วมกับตนอยู่นั้น จะอยู่กับใคร ? ... ผู้เขียนก็อธิบายให้ฟังว่า อ๋อ ! ท่านบวชมานานแล้ว แรกๆ ท่านก็รู้สึกเหงาๆ ขาดๆ ไปบ้าง แต่ไม่นานนัก ท่านปรับตัวได้ ท่านก็ลืมคุณ... ประมาณนี้

monitor.gotoknow ก็เช่นเดียวกัน วันนี้เราใช้ไม่ได้ จำเป็นต้องไปใช้หน้าแรก จึงรู้สึกขาดหายอะไรไปบ้าง... แต่ถ้าเราจำเป็นต้องเปิดหน้าแรกไปสัก ๒-๓ วัน... ต่อไปเราก็ปรับสภาพได้ และเราก็คงจะลืม monitor.gotoknow ... ทำนองกับพระบวชนาน ลืมอดีตพระที่สึกไปในเวลาไม่นานนัก...

..........

หนุ่มหรือสาวบางคน เมื่อคู่รักบอกเลิก รู้สึกว่าบางอย่างขาดหายไป ชีวิตนี้ไม่อาจอยู่คนเดียว หรือหาสิ่งอื่นมาแทนได้... บางคนก็อาจสิ้นหวังถึงกับต้องกระโดดตึก...

พวกเราชาว GoToKnow ก็ทำนองเดียวกัน... เมื่อ monitor.gotoknow ใช้ไม่ได้ ก็อย่างเพิ่งสิ้นหวังถึงกับไปโดดตึกเลย เปิดหน้าแรกเอาก็ได้... คงไม่นานนัก หวังว่าอีก ๒-๓ วัน  monitor.gotoknow ก็น่าจะใช้ได้... และหรือ แม้ว่าใช้ไม่ได้ก็อาจมิใช่สิ่งจำเป็น เพราะเราเริ่มคุ้นเคยกับหน้าแรกของGoToKnow อีกครั้งแล้ว... 

  •  หมายเหตุ : พอเขียนบันทึกนี้เสร็จ monitor.gotoknow ก็ใช้ได้อีกครั้ง