หมอเล็ก

โรคโฮมซิค คิดถึงบ้าน ถ้าใครไม่เคยเจอกับตนเอง คงจะเข้าไม่ถึง... ตอนที่อาตมาไปเรียนที่เชียงใหม่ เมื่อ ๔-๕ ปีก่อน...

ก็ได้ MP3 มาแผ่นหนึ่ง รวมเพลงปักษ์ใต้ไว้... ฟังๆ ไป ก็เริ่มเศร้า (ช่วงนั้นก็คิดถึงบ้านอยู่แล้ว) พอมาถึงเพลงของใครก็จำไม่ได้ ซึ่งลงเสียงหนักแน่นสำเนียงปักษ์ใต้บ้านเราว่า...

• คิดถึงบ้านมั้งหม้าย โอ โอ้ ปักษ์ใต้บ้านเรา !
• คิดถึงบ้านมั้งหม้าย โอ โอ้ ปักษ์ใต้บ้านเรา !
• คิดถึงบ้านมั้งหม้าย โอ โอ้ ปักษ์ใต้บ้านเรา !
• .....
  

เพลงก็ซ้ำอยู่ตรงนี้แหละ หลายครั้ง... อาตมารู้สึกตื้นตันในใจ น้ำตาทำท่าจะไหล... จึงปิดเสียง ลุกขึ้น พลางหัวเราะ แล้วก็พูดออกมากับตัวเองว่า เออ ! กูทำท่าจะบ้าแล้ว 5 5 5... (และตั้งแต่วันนั้น ไม่ค่อยเปิดฟังเลย ฟังแล้วคิดถึงบ้าน)

ต่ออีกนิด... ก็มาเล่าให้น้องหลวงน้องเณรปักษ์ใต้บ้านเราในวัดที่อยู่ด้วยกันฟัง... น้องหลวงรูปหนึ่ง ซึ่งขึ้นไปอยู่เชียงใหม่ก่อนอาตมาหลายปี เล่าว่า เขาเคยเป็นขนาดหนัก จึงตัดสินใจนั่งรถจากเชียงใหม่กลับกระบี่ ไปจำวัดที่บ้าน ๒ คืน แล้วก็กลับขึ้นมาเรียนต่อ...

อีกอย่างหนึ่ง เพลงปักษ์ใต้นี้ก็แปลก เท่าที่ฟังมา ตอนอยู่เชียงใหม่... ยังไม่เคยเจอเพลงว่า  เป็นอยู่ปักษ์ใต้ลำบาก ต้องบากหน้าเข้ามาหางานทำกรุงเทพฯ เลย... มีแต่เพลงชวนให้กลับบ้านทั้งนั้น (5 5 5...)

เจริญพร