บันทึกนักศึกษาปริญญาเอกภาษาอังกฤษกับไม้ไผ่(bamboo)

บ้านผู้เขียนเป็นเมืองไม้ไผ่ ในสมัยก่อนจะมีโรงงานกระดาษมาตั้งอยู่ใจกลางเมือง เพื่อทำกระดาษจากไม้ไผ่ นับวัน นับเดือน ไม้ไผ่เริ่มหมดจากป่าเมืองกาญจน์(อนิจัง อนิจจา ความคิดของใครก็ไม่ทราบ)

 

ที่พูดและเล่าถึงไม้ไผ่เพราะผูกพันธุ์กับหน่อไม้(bamboo shoot) ตอนเด็กๆชอบไปเก็บหน่อไม้รวกมากิน   ตอนโตพบว่า ถ้าคนในท้องถิ่น ไม่อนุรักษ์ไม้ไผ่ไว้ ไผ่ก็คงหมดป่าไปจากเมืองกาญจน์ เพราะว่า คนต่างถิ่นเข้ามาค้างในป่าและหาหน่อไม้ ต้มหน่อไม้กันในป่า ขนออกมากเป็นหลายคันรถ   ตอนหลังที่เมืองกาญจน์จึงมีการอนุรักษ์หน่อไม้ไว้

 

เมื่อค้นข้อมูลจากวิกิพิเดีย พบว่าทั่วโลกมี 90 สกุล มีประมาณ 1,000 กว่าชนิด  แต่ประเทศไทยมีเพียง 30 ชนิด  เมื่อเข้าไปค้นข้อมูลย่อยไผ่แต่ละชนิด พบว่าค่อนข้างมีน้อย แสดงว่าบ้านเรา มีองค์ความรู้เรื่องไผ่ ค่อนข้างน้อยเหมือนกัน

ไผ่เป็นพืช วงศ์หญ้า Poaceae (เดิมคือ Gramineae)  ถ้าผู้อ่านสนใจเรื่องไผ่ ตามไปอ่านที่นี่นะครับ     แต่ถ้าสนใจไผ่รวก แบบที่เมืองกาญจน์ต้องไปดูที่นี่ครับ    

 

 

พ่อครูบาสุทธินันท์ ได้นำไม้ไผ่มาสร้างบ้านหลังเล็กๆๆ ไว้ให้ชาวแซ่เฮพัก ผู้เขียนเองสนใจเรื่อง   การดูแลรักษาไม้ไผ่  ไม่ให้ผุ   เพราะที่บ้านไร่พนมทวน มีเรือนไม้ไผ่ แต่ผุมากเพราะโดนมอดกิน   ใครสนใจเรื่องถนอมไม้ไผ่โดยวิธีธรรมชาติดูได้ที่นี้ครับ   

 

ก่อนไปทำงานต่อ เลยอยากถามว่า ที่ท้องถิ่นของท่านเอาไม้ไผ่ ไปทำอะไรบ้าง (ห้ามบอกว่า ไปทำบ้องกัญชา เหมือนเพลงนะครับ ลามะลิลา ขึ้นต้นเป็นลำไม้ไผ่ แต่หลาวลงไปเป็นบ้องกัญชา ฮ่าๆๆ)

ปล. ว่ากันว่า ไผ่ออกดอกแล้ว จะตาย เลยเอาดอกไผ่ ฝีมือพี่paew ถ่ายมาจากบ้านพ่อครูบามาให้ดูด้วยครับ