ลุงพัฒน์.. ชายสู้ชีวิต

หลังจากเห็นลูกสาวเขียน blog หรือ up blog มานานก็เกิดอาการคันไม้คันมือขึ้นมา เลยนึกได้ว่าเราก็เคยไปอบรมวิธีการใช้  blog นี้ เมื่อประมาณ 2 ปีมาแล้ว จึงขอประเดิมครั้งแรก

 

จากข่าวคราวอันโด่งดังเรื่อง ตาพัฒน์ ชายผู้ปิดทองหลังพระ ........ ชายที่บริจาคเงิน 100 000 บาทสร้างเมรุให้วัดหนองเสื่อยางประสาท บ้านหนองเสือ ตำบลกรับใหญ่ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี

......เสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ผู้เขียนได้มีโอกาสไปเยี่ยมลุงพัฒน์ (หรือตาพัฒน์) ที่บ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี พร้อมแม่ น้า และลูกพี่ลูกน้องอีกคน รวม 4 คน พร้อมของฝากเต็มกะบะท้ายรถ

วินาทีแรกที่คุณน้าชี้ให้ดูที่อยู่ของลุงพัฒน์คือห้องเล็กที่อยู่ด้านหลังของโรงงานหล่อบ่อซีเมนต์ ......ประตูห้องปิดพร้อมล๊อคด้วยกุญแจ ข้างประตูติดโปสเตอร์รูปวิวประเทศญี่ปุ่น และมีรูปพิธีกรสาวจากรายการ VIP ที่มอบให้กับลุงพัฒน์ติดแปะอยู่ขอบบนขวามือ หน้าห้องมีเตาและหม้อหุงข้าว ข้างเตา มีจานใส่ปลาดุกย่าง 1 ตัว มีมะม่วงสุกวางเรียงในกล่องพาสติก สอบถามคนแถวนั้น ทราบว่าลุงพัฒน์ไปอาบน้ำอยู่ริมคลองหลังโรงงาน ......

   

ครู่หนึ่งผ่านไปก็เห็นลุงพัฒน์เดินแบกจอบ 2 ด้ามมาพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และหยดน้ำเกาะตามลำตัวที่ดูผอมเกร็งแต่แข็งแรง หลังจากไขกุญแจเปิดห้องเพื่อเก็บจ๊อบไว้ใต้เตียง ก็หยิบเก้าอี้ (เป็นมัดหนังสือมัดใหญ่พอประมาณ) มาต้อนรับผู้มาเยี่ยม พร้อมการแนะนำตัว และขนของฝากลงจากท้ายกระบะรถ ลุงพัฒน์ได้เชื้อเชิญผู้มาเยี่ยมรับประทานอาหารกลางวัน (รวบยอดอาหารเช้า) ของลุงที่เพิ่งปรุงเสร็จก่อนไปอาบน้ำ ......แต่อาหารของลุงมื้อนั้นเป็นบะหมี่น้ำหมูทุบจากบ้านโป่งที่พวกเราซื้อไปฝาก   ดูเหมือนลุงจะชอบทาน แต่จบแล้วยังตามด้วยข้าวเหนียวมะม่วงที่ลุงพัฒน์ตระเตรียมเอง โดยข้าวเหนียวนั้นใช้ข้าวเหนียวหุงหรือเคี่ยวกับนมข้น ส่วนมะม่วงสุกก็เก็บจากต้นใกล้ๆที่พัก.......  เมื่อสอบถามว่าได้วิธีหุงข้าวเหนียวแบบนี้มาจากไหน ลุงพัฒน์เล่าให้ฟังว่าสมัยก่อนคุณแม่ลุงพัฒน์เคยทำขนมขายและเคยเป็นลูกมือช่วยแม่ทำ ......อีกสิ่งหนึ่งที่รับรู้ได้คือลุงพัฒน์เป็นคนรักแม่มาก ลุงบอกว่าที่สู้ชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะกลัวแม่ที่อยู่บนสวรรค์จะเป็นห่วง ยามใดที่ท้อแท้ เมื่อนึกถึงแม่ก็จะมีกำลังสู้เดินไปหน้าอย่างไม่ท้อถอย

    

สอบถามว่าหลังลุงพัฒน์ได้ออกรายการ VIP มีคนเอาเงินมาให้เยอะไหม ได้รับคำตอบว่าก็มีบ้าง เช่นวันหนึ่งมีคนขับรถบรรทุกเจอลุงข้างทางก็จอดแวะและจะมอบเงินให้ แต่ลุงพัฒน์ก็ได้แต่ขอบคุณและปฏิเสธ เมื่อกลับมาถึงที่พัก ลุงบอกว่ารู้สึกดีใจที่ไม่รับเงินช่วยเหลือจากชายคนขับรถคนนั้น เพราะคิดว่ากว่าเขาจะได้เงินมาแต่ละบาทก็คงต้องทำงานเหน็ดเหนื่อยและทางครอบครัวเขาก็มีความจำเป็นที่ต้องใช้เช่นกัน โดยเฉพาะระยะนี้เศรษฐกิจก็ตกต่ำ.....ดังนั้นลุงจึงไม่อยากรับของของใครเท่าไรนัก..... สิ่งเหล่านี้สังเกตได้จากห้องนอนและชุดแต่งกายของลุงพัฒน์ที่ยังคงสมถะอยู่เหมือนเดิม ไม่ว่าเป็นกางเกงขาก๊วยสีดำเก่าๆ ปะแล้วปะอีก เตียงนอนไม่กระดาน เตา หม้อหุงข้าว จานข้าว ก็คงสภาพที่ผ่านการใช้งานมาเป็นเรียมปี แม้จะเคยได้รับของจากญาติพี่น้องหรือจากรายการสัมภาษณ์ต่างๆ มากมายไม่ว่าเสื้อผ้า ที่นอน สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ก็ได้ข่าวว่าลุงพัฒน์ก็บริจาคให้คนอื่นที่เดือดร้อน.......ย้อนกลับมาของที่นำไปฝากให้ลุงพัฒน์ เป็นสิ่งที่ลุงเห็นแล้วคงจะชอบใจ เพราะเห็นได้จากรอยยิ้มบนใบหน้าเพราะนั้นก็คือของที่คุณน้ารอบรวมไว้ อันได้แก่ กระดาษหนังสือพิมพ์ ขวดเปล่า กระป๋องน้ำอัดลม ฯลฯ ซึ่งลุงพัฒน์บอกว่าคงได้หลายตังค์ 

สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดคือ.....ก่อนจะกลับได้มอบเงินจำนวนหนึ่งให้กับลุงพัฒน์ไว้ใช้จ่ายประจำวัน รู้สึกดีใจที่ลุงยื่นมือมารับด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ลุงบรรจงพับและหยิบพกเงินออกจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับหยิบใบร้อยทั้งหมด 400 บาทออกมาพับรวมกับเงินที่ได้รับมอบ เสร็จแล้วลุกเดินมาหาแม่พร้อมยัดเงินทั้งหมดใส่มือแม่พร้อมบอกว่า ......ฝากให้พี่สาวคนโตด้วย เป็นห่วงเพราะได้ข่าวว่าไม่สบาย............

ประวัติของลุงพัฒน์เป็นคนจังหวัดอุบลราชธานีโดยกำเนิด ปัจจุบันอายุ 82 ปี มีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ลุงพัฒน์เป็นคนที่ 4 มีพี่สาว 2 คน พี่ชาย 1 คน น้องชาย 1 คนและน้องสาวอีก 2 คน.......ขอบคุณนิตยสารคนค้นคน หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ และรายการ VIP ที่เป็นสื่อให้พี่น้องที่พลัดพรากจากกันมาประมาณเกือบ 60 ปี ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นถ้าไม่ใช่บุญกุศลที่ลุงพัฒน์ได้กระทำมาก็คงไม่เกิดโอกาสเช่นนี้เกิดขึ้น.....และผู้เขียนก็ไม่อายที่จะบอกว่าตนเองเป็นลูกชายคนหนึ่งของน้องสาวลุงพัฒน์ ชายผู้ปิดทองหลังพระ คนนี้...........................

มีคนสงสัยว่าภาค 1 หายไปไหน ...???? ขอบอกว่าถ้าสนใจก็หาอ่านจากนิตยสารคนค้นคน ฉบับเดือนกันยายน 2550 (ถ้าจำไม่ผิดนะครับ) ..หรือหาอ่านจาก blog ต่างๆ ได้