เรื่องจากครูหอพัก


ชีวิตครูหอพักกับนักเรียนหอพักในโรงเรียนประจำ

สวัสดีค่ะ

           วันนี้มีเรื่องรางของการเป็นครูหอพักในโรงเรียนประจำ และชีวิตความเป็นอยู่ของนักเรียนในโรงเรียนประจำมาเล่าสู่กันฟัง ค่ะ

           1. ครูหอต้องดูแลเด็กตลอด 24 ชั่วโมง

           2. ครูหอต้องมีเวรหอพักดูแลเด็กกายบริหาร จันทร์ - เสาร์ 05.00 น. ในหนึ่งชุดมีครูเวร 4 คน ดูแลเด็กหอพัก 16 หอ หอละ 48 ถึง 52 คน รวมแล้ว นักเรียนประมาณ 800 กว่าคน

           3. นักเรียนหอพักต้องพัฒนาหอพักทุกวันเช้าเย็น

           4. นักเรียนหอพักทุกคนต้องพัฒนาโรงเรียนทุกวัน  และพิเศษ 1 วัน คือวันเสาร์เป็นพัฒนาโรงเรียนพร้อมกันโดยแบ่งจุดพัฒนาเป็นชั้นเรียน

           5. ปัญหาเด็กนักเรียนหนี ครูหอก็ต้องตามจนเจอ  มีประสบการณ์มาเล่า เกี่ยวกับตัวข้าพเจ้าเองในฐานที่เป็นครูหอพักมา 5 ปี เหนื่อที่สุดก็ช่วงนี้แหละ 

ข้าพเจ้าให้ชื่อเรื่องนี้ว่า เด็กผู้ไร้เดียงสา

            ในปี 2549 ได้รับนักเรียนหญิงคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในหอพัก ฐานะทางบ้านยากจน พอก็เป็นอัมภาตครึ่งซึก แม่ก็หนี มีสามีใหม่ เริ่มแรกนักเรียนคนนี้ก็เป็นเด็กดีตั้งใจเรียน แต่พอเวลาผ่านไปประมาณ 1 เดือน เริ่มหนีกลับบ้านบ่อย ข้าพเจ้าเลยสอบถามผู้ปกครอง ก็ได้คำตอบว่านักเรียนหนีกลับบ้านไปช่วยซักผ้า ทำความสะอาดบ้านให้พ่อ ดีฉันก็นึกชื่นชม ว่ามีความกตัญญูดี ก็เลยอนุญาตให้กลับบ้านไปทำงานบ้านบ่อยๆเข้า เด็กเริ่มมีแฟนข้างนอก ข้าพเจ้าก็ไม่รู้ จนถึงวันนั้นนักเรียนคนหนี้ได้หนี้หายไป 1 วันข้าพเจ้าก็สอบถามเพื่อนๆ ก็ไม่มีใครรู้ แล้ววันนั้นดิฉันก็ป่วยไม่สบายต้องลาป่วย แต่ในวันเดียวกันได้รับแจ้งจากระบบดูแล ว่าให้ไปตามเด็กด้วยกันช่วงเวลาประมาณ 1 ทุ่ม สรุปแล้ววันนั้นต้องไปตามนักเรียนทั้งๆ ที่ยังป่วยอยู่ตอนไปตามน่ากลัวมากเพราะต้องไปตามที่บ้านทบศอกซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวเขาเผ่ากระเหรี่ยงแดง โชคดีที่ไปเจอศิษย์ก็เลยถามปรากฏว่าไม่เจอแล้ววัยรุ่นคนหนึ่งก็พอไปอีกหมู่บ้านจนเจอ ตอนไปเห็นนักเรียนหลับไม่รู้เรื่องก็ลายหามลงจากบ้านแล้วกลับมาถึงหอพักประมาณ 3 ท่ม จากนั้นก็คุยกับเด็ก อบรม สั่งสอน ให้เพื่อนช่วยกันสอดส่องดูแล แต่ไม่นานผ่านไปอีก 2 สัปดาห์ก็หายไปอีกคราวนี้ก็น่ากลัวเพราะเด็กแอบดื่มสุรา และก็พาน้องไปด้วย เย็นประมาณ17 นาทีนาฬิกา ก็ออกตามคราวนี้ต้องเข้าไปข้างท่าทรายซึ่งเป็นที่อยู่ของคนต่างด่าว ตอนเข้าไปตามกลัวมาก เพราะข้างโรงเรียนเป็นแม่นำปาย ท่าทราย และมีผู้ชายอยู่มาก ตอนนั้นตามหาช่วยกัน ทั้งรองฯผอ. ครูหอ เด็กนักเรียนชาย ตามจนถึง 4 ทุ่ม ไม่เจอก็เลยถอดใจ แต่พระช่วยโชคดีที่ท่านรองฯ ขับรถจะกินข้าวในเมืองก็เลยเจอนักเรียนทั้ง 2 คน กำลังหนี้หัวซุกหัวซุน เนือตัวเปียก หัวยุ้ง เนื้อตัวมีแต่หนามทิ่มตำ เห็นแล้วน่าสงสารมาก 

              จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนักเรียนก็กลับเข้าเรียนปกติ แต่สุดท้ายก็เหมือนเดิม หนีไปตามหาไม่เจอเจออีกทีก็ไปอยู่กับแฟนเป็นชาวต่างด่าว   สุดท้ายก็เรียนไม่จบ

              ดิฉันช่วยดูแลนักเรียนคนนี้จนถึงที่สุดแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ ไม่สามารถช่วยให้เขาเรียนจบมัธยมปลายได้ ก็นึกเสียใจอยู่บ้าง แต่เมื่อนักเรียนเลือกทางเดินนั้นก็ไม่รู้จะทำเช่นไรค่ะ

              พักหลังก็เจอนักเรียนบ้าง ทักทายดี ค่ะ เขาก็ยังเคารพข้าพเจ้าอยู๋ ก็ดีใจที่นักเรียนยังจำครูคนนี้ได้  ข้าพเจ้าก็จะถามเขาตลอดว่าทำงานที่ไหน ตอนนี้ทำอะไรอยู่ และก็จะแนะนำให้นักเรียนเรียนกศน.แทน เพื่อจะได้มีวุฒิการศึกษาระดับมัธยมศึกษา

มีภาพกิจกรรมเด็กที่หอพักมาฝากด้วยค่ะ

             

                รับประทานอาหารร่วมกัน                                        ช่วยกันจัดบอร์ด

                

                  เตียงนอนของเด็กๆ                              ประชุมผู้ปกครองและนักเรียนหอพักค่ะ       

  ขอจบแค่นี้ก่อนนะค่ะ

 

 

หมายเลขบันทึก: 169365เขียนเมื่อ 6 มีนาคม 2008 14:36 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 18:49 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี