ถ้าคุณใช้เวลาให้หมดไปกับเรื่องเล็กๆ น้อย ๆ คุณก็จะไม่มีที่เหลือให้กับเรื่องที่สำคัญสำหรับคุณ



รุ่นน้องคนหนึ่งเล่าให้ผู้เขียนฟังทางโทรศัพท์ เธอเล่าว่า

อาจารย์สอนปรัชญาเข้าห้องเรียนมาพร้อมด้วยของสองสามอย่าง เมื่อได้เวลาเรียน เขาก็หยิบเหยือกแก้วขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้วใส่ลูกเทนนิสลงไปจนเต็มจากนั้นก็ถามบรรดานักศึกษาว่าเหยือกเต็มหรือยัง?

นักศึกษาต่างก็ยอมรับว่าเต็มแล้ว

แต่แล้วอาจารย์ก็หยิบกระป๋องใส่กรวดออกมาแล้วเทกรวดลงไปในเหยือก เขย่าเหยือกเบาๆ กรวดก็เลื่อนไหลลงไปอยู่ระหว่างลูกเทนนิส เขาถามนักศึกษาอีกกว่าเหยือกเต็มหรือยัง?

นักศึกษาก็ยอมรับว่าเต็มแล้ว

อาจารย์คนเดิมควักเอากล่องทรายขึ้นมาเทใส่ลงไปในเหยือก และทรายก็ไหลลงไปแทนที่ตามช่องว่างได้อย่างง่ายดาย เขาถามนักศึกษาอีกครั้งว่าเหยือกเต็มหรือยัง?

นักศึกษาตอบอย่างหนักแน่นว่าคราวนี้เต็มแน่แล้ว

ถึงตอนนี้อาจารย์หยิบเบียร์สองกระป๋องออกมาจากใต้โต๊ะ แล้วเทใส่เหยือกโดยไม่รีรอ เบียร์ก็ซึมผ่านทรายลงไปจนหมด ทั้งชั้นเรียนหัวเราะกันครืนใหญ่

“เอาล่ะ" อาจารย์กล่าวขึ้นเมื่อเสียงหัวเราะซาลง


"ผมอยากให้พวกคุณจำไว้ว่าเหยือกนี้ก็เหมือนชีวิตคนเรา ลูกเทนนิสก็คือสิ่งที่สำคัญในชีวิต เช่นครอบครัว คู่ชีวิต สุขภาพ ลูกๆ

ถ้าคุณต้องสูญเสียทุกอย่างไป และเหลือแต่เพียงสิ่งเหล่านี้ ชีวิตคุณก็ยังเต็มเปี่ยมอยู่"


"เม็ดกรวดก็เหมือนสิ่งที่สำคัญรองลงมา เช่นงาน บ้าน รถยนต์ เงินทอง มือถือ เพื่อนฝูง ”

“ทราย ก็คือ เรื่องอื่นๆ ที่เหลือ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เราต้องทำและมักจะหมกมุ่นกับมัน ซึ่งถ้าหากคุณใส่ทรายลงไปก่อน คุณก็จะไม่มีที่เหลือให้ใส่กรวดและไม่มีที่ใส่ลูกเทนนิสแน่

ชีวิตคุณก็เหมือนกัน ถ้าคุณใช้เวลาให้หมดไปกับเรื่องเล็กๆ น้อย ๆ คุณก็จะไม่มีที่เหลือให้กับเรื่องที่สำคัญสำหรับคุณ

ดังนั้น คุณต้องมุ่งความสนใจไปที่เรื่องที่ทำให้คุณมีความสุข เล่นกับลูกๆ หาเวลาไปตรวจร่างกาย พาคู่ชีวิตไปเที่ยว ทำกิจกรรมร่วมกันภายในครอบครัว จัดงานเลี้ยง ซ่อมแซมอะไรต่อมิอะไร"


" ดูแลลูกเทนนิสก่อน ก็คือ ดูแลเรื่องที่สำคัญจริงๆ เรียงลำดับความสำคัญให้ดี เรื่องอื่นๆ มันก็แค่เม็ดทราย”


" แล้วเบียร์หมายถึงอะไรครับ " นักศึกษาคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม

อาจารย์ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะตอบว่า

“ผมดีใจที่คุณถาม ผมแค่อยากให้คุณเห็นว่า ไม่ว่าชีวิตคุณจะเต็มแค่ไหน คุณก็ยังมีที่ว่างพอสำหรับเบียร์เสมอ"

เมื่อผู้เขียนฟังเธอเล่าจบ ผู้เขียนก็เลยรีบไปซื้อเบียร์...มานั่งกิน บ้าง....(นึกว่าคิดได้ ที่แท้ก็ยังคิดไม่ได้ นะเรา...เห้อ..)