วันนี้มีเหตุให้อยากเขียนถึงความเชื่อมโยงที่มองไม่เห็น อธิบายไม่ได้ ที่ทำให้เราประหลาดใจ เคยไหมคะที่บังเอิญให้ได้ทำสิ่งที่ไม่ใช่ชีวิตประจำวัน แล้วสิ่งนั้นทำให้เราได้รับรู้อะไรบางอย่างที่ทำให้ ความตั้งใจของเราที่ทำอะไรให้ใครสัมฤทธิ์ผล เหตุการณ์ต่างๆช่างเกิดได้ในช่วงเวลาที่เหมาะสม บันดาลให้เรื่องราวเป็นไปอย่างลงตัวตามที่ตั้งใจโดยที่เราแทบจะไม่ได้มีส่วนในการกำหนดอะไรเลย ทุกอย่างเกิดขึ้นเองอย่างน่าอัศจรรย์
เขียนสั้นๆ เพราะอธิบายความเชื่อมโยงอะไรที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย แต่อยากจะบันทึกไว้เพื่อระลึกถึง น้องที่รักคนดีคนนี้ในวันคล้ายวันเกิดของเธอค่ะ
ตรงนี้เกิดจากผลบุญที่ได้ทำมาจากชาติปางก่อนหรือเรีกกอีกอย่างหนึ่งว่า บุญรักษาครับ
สวัสดีค่ะพี่โอ๋ ^_^
ปล. ว่าแต่อายห้องจัง คุณราอันเธอทำไว้รกม๊าก มาก ^^''
ขอบคุณคุณศักดิ์ณรงค์ที่มาวิเคราะห์ให้นะคะ ตามไปดูบล็อกของคุณศักดิ์ณรงค์แล้ว อ่านไม่พบว่าโรคร้ายที่ว่าคืออะไร แต่ก็ขอส่ง"บุญ"ที่ตัวเองมีให้แผ่ไปเพิ่มเติมจากบุญที่คุณศักดิ์ณรงค์เองได้สร้างให้พวกเราในบล็อกทั้งหลาย ให้ผ่านพ้นเรื่องร้ายไปได้อย่างมีสติและใจสงบเย็นนะคะ เป็นกำลังใจให้ด้วยค่ะ
น้องจูนคะ ตั้งใจไว้ว่าจะถักให้จูนกับพี่อีกคน แล้วก็มีของน้องต้นไม้อีกอย่าง ทำทุกครั้งที่มีเวลาว่าง (ตอนนี้มีอยู่ 3 set ที่หยิบทำเวลามือว่างค่ะ) ทำโดยไม่กำหนดเวลาเลยสักชิ้น คือทำด้วยใจอยากจะทำ และทำอย่างสบายใจ ไม่เร่งรัดตัวเอง เพราะเป็นคนชอบให้อะไรคนอื่นโดยไม่มีเทศกาลค่ะ แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่า ผืนของจูนนั้น พี่โอ๋ทำเสร็จวันที่ 26 ค่ะ แล้วก็เผอิญให้ได้อ่านบล็อกในช่วงกลางวัน จนรู้ว่าจูนป่วย คิดไว้ว่าจะไปเยี่ยม แต่หาใบที่จดที่อยู่กับเบอร์ห้องไม่เจอ แล้วก็ยุ่งหลายเรื่อง แต่คืนวันวานนึกขึ้นมาได้ว่า โทรถามที่วอร์ดได้นี่นา ก็เลยได้โพยให้ไปตามหา จนเดินอ้อมโลกอย่างที่เล่าให้ฟังนั่นแหละค่ะ เพราะสารถีประจำตัวไม่อยู่ เรียกว่าช่างมีเหตุบันดาลให้เป็นไปอย่างที่เล่านั่นแหละค่ะ พอเหมาะพอควรกับเวลาและโอกาสอย่างไม่น่าเชื่อเลย หวังว่าตอนนี้คงอาการดีขึ้นมากแล้วนะคะ แม้ว่าพยาบาลพิเศษอย่างเจ้าราอันจะช่วยได้น้อยมากก็ตาม ^-^