"บ้านรกต้องกวาด ผ้าขาดต้องเย็บ ของตกต้องเก็บ หัวใจเจ็บต้องจำ"

ตอนเช้าลูกสาวคนเล็กท่องกลอนบทหนึ่งให้ฟังว่า

"บ้านรกต้องกวาด ผ้าขาดต้องเย็บ ของตกต้องเก็บ หัวใจเจ็บต้องจำ" แล้วเธอก็ถามว่า "อาเยาะทำไมหัวใจเจ็บต้องจำด้วยละค่ะ"

เป็นคำถามง่ายๆ "เออ คือยังงี้ครับลูก" แหม ตอบไงดีละ เธอจ้องตาแป๋วรอคำตอบอยู่ซะด้วย "คือเมื่อเราเจ็บนะลูก เราต้องจำ เพื่อว่าเราจะไม่เจ็บอีก" ผมตอบ "แต่ ไม่ใช่จำความเจ็บนะลูก ถ้าลูกจำแบบนั้นแม้ลูกเจ็บแค่ครั้งเดียว แต่กลับเจ็บนานไม่หายเจ็บซักที อาเยาะหมายถึงให้ลูกรู้ว่าอะไรที่อาจจะทำให้ลูกเจ็บอีกในครั้งต่อไป ให้ระวังไว้ หรือจำไว้ เช่น การปีนต้นไม้ตกลงมาก็เจ็บ แต่ถ้าถึงเวลาปีน ก็ให้ปีนอย่างระมัดระวัง อย่าประมาทเดี๋ยวตกลงไปเจ็บ"

"เออ ว่าแต่ว่า ลูกจำกลอนนี้จากใครครับ?" ผมถามอย่างอยากรู้จริงๆ เธอตอบว่า "จากกะฟะห์ค่ะ" กะฟะห์คือพี่สาวคนกลางครับ กำลังเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๓ ครับ

เช้านี้ผมได้บทเรียนอีกบทหนึ่งจากลูกสาวตัวเล็กวัยเพียง ๖ ขวบ เด็กๆเรียนรู้อยู่ตลอดเวลาจากพี่ เพื่อน สื่อต่างๆ และสิ่งแวดล้อมรอบตัว เราในฐานะพ่อแม่ คงต้องใส่ใจพูดคุยรับรู้รับทราบสิ่งต่างๆที่เด็กๆบริโภคเข้าไปทั้งโดยการกิน ดู ฟัง และสัมผัส

ครับ เป็นการยากที่เราจะไปกำหนดและเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมให้เหมาะสมกับเด็กๆ แต่หากเราได้พูดคุยกับลูกๆ ก็จะสามารถให้คำแนะนำที่เหมาะสมกับลูกๆได้

"บ้านรกต้องกวาด ผ้าขาดต้องเย็บ ของตกต้องเก็บ หัวใจเจ็บต้องจำ"

ครับลูกพูดถูกทีเดียว...